پاورپوینت کامل نامه های کوفیان به امام حسین علیه السلام

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نامه های کوفیان به امام حسین علیه السلام دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نامه های کوفیان به امام حسین علیه السلام،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نامه های کوفیان به امام حسین علیه السلام :

محتویات

۱ نامه کوفیان به امام حسین پس از شهادت امام حسن
۲ اولین نامه‌ کوفیان به امام حسین علیه السلام پس از مرگ معاویه
۳ نامه های متعدد کوفیان در روزهای بعد
۴ متن نامه های گزارش شده در تاریخ
۵ تعداد نامه های کوفیان به امام حسین علیه السلام
۶ پانویس
۷ منابع

نامه کوفیان به امام حسین پس از شهادت امام حسن

شیخ مفید در کتاب ارشاد از کلبى، مداینى و دیگر سیره‏ نویسان نقل مى‏‌کند که گفته‏‌اند: «هنگامى که امام حسن علیه السلام از دنیا رفت شیعیان در عراق به جنبش درآمدند و درباره خلع معاویه و بیعت با امام حسین علیه السلام مکاتبه کردند. ولى امام علیه السلام نپذیرفت و یادآور شد که میان او و معاویه عهد و پیمانى است که تا پایان یافتن مدتش، شکستن آن براى او جایز نیست؛ و پس از آن که معاویه مرد، در این موضوع خواهد نگریست.»[۱]

شیخ مفید متن این نامه را نقل نکرده اما بلاذرى نقل مى‏‌کند که چون حسن بن على علیه السلام وفات یافت، شیعیان، در حالى که بنوجعده بن هبیره بن أبى وهب مخزومى و امّ جعده و ام‌‏هانى دختر ابى‏‌طالب همراهشان بودند، در خانه سلیمان بن صرد گرد آمدند. آن‏گاه نامه تسلیت‏ آمیزى به امام حسین علیه السلام نوشتند و در آن نامه گفتند: «خداوند تو را بزرگترین بازمانده گذشتگان قرار داده است و ما شیعیان در مصیبت تو عزاداریم، با اندوه تو اندوهناکیم با شادى تو شادمانیم و منتظر فرمان توایم.»

و بیان می دارد که امام در پاسخ آنها نوشت: « تا این مرد [معاویه‏] زنده است به زمین بچسبید و پنهان شوید و عقایدتان را کتمان کنید و از آفتابى شدن بپرهیزید. چنانچه براى او پیش‏آمدى رخ داد و من زنده بودم، نظرم را به شما خواهم نوشت. ان شاءالله.» [۲]

اولین نامه‌ کوفیان به امام حسین علیه السلام پس از مرگ معاویه

وقتی خبر درگذشت معاویه به مردم کوفه رسید شیعیان در کوفه در منزل سلیمان بن صرد خزاعی گرد آمدند و درباره مرگ معاویه سخن گفتند و خدا را به این خاطر شکر کردند. آنگاه سلیمان بن صرد گفت معاویه مرده است و حسین بن علی با فرزندش بیعت نکرده و به مکه رفته است. اگر قصد دارید او را یاری کنید، به او خبر بدهید و اگر در یاری‌اش تردید دارید، او را به خطر نیندازید و فریبش ندهید. مردم تأکید کردند قصد یاری او را دارند و نامه‌ای خطاب به امام حسین علیه السلام نوشتند و از او خواستند که به کوفه آمده پیشوایی آنها را بر عهده بگیرد و در ضمن آن اوضاع کوفه را برای امام تشریح کردند. [۳]

این نامه را عبدالله بن مسمع همدانی[۴] و عبدالله بن وال[۵] در روز دهم ماه رمضان در مکه بدست امام رساندند.

نامه های متعدد کوفیان در روزهای بعد

مردم کوفه دو روز پس از فرستادن آن نامه، نامه‌های دیگری به وسیله قیس بن مسهر صیداوی و عبدالرحمن بن عبدالله ارحبی و عماره بن عبدالله سلولی برای امام فرستادند که روی هم‌ رفته حدود ۱۵۰ عدد می‌شد و هر یک از آنها از طرف یک یا دو یا چهار نفر بود.[۶]

در روزهای بعد نیز نامه‌رسان‌ها و فرستادگان یکی پس از دیگری نزد امام حسین علیه السلام می‌رفتند و امام از آنها از حال مردم کوفه می‌پرسید. سرانجام امام نامه‌ای به کوفیان نوشت و به دست هانی بن هانی و سعید بن عبدالله که آخرین فرستاده مردم کوفه بودند، داد تا به کوفه ببرند.[۷]

متن نامه های گزارش شده در تاریخ

در منابع تاریخی و روایی مضمون چند نامه از نامه های فرستاده شده به امام حسین علیه السلام آمده است. نامه هایی که متن آنها در منابع آمده از این قرارند:

۱. نامه اول که کوفیان در خانه سلیمان بن صرد نوشتند. متن نامه در ارشاد شیخ مفید چنین است:

«بسم الله الرحمن الرحیم؛ این نامه‌ای از سلیمان بن صرد خزاعی و مسیب بن نجبه و رفاعه بن شداد بجلی و حبیب بن مظاهر و شیعیان با ایمان و مسلمانان کوفه به حسین بن علی علیه السلام است. درود بر تو! خدایی را که هیچ کس جز او شایسته پرستش نیست، برای وجود تو سپاس می‌گوییم. خدایی را که دشمن ستمکار و سرکش شما را درهم شکست و نابود کرد، می‌ستاییم. دشمنی که بر این امت یورش برده، خلافت بر آنان را به زور ربوده، اموال آنان را گرفته و بدون رضایت آنان، خود را فرمانروای آنان کرده بود. او نیکان و بزرگان را کناری نهاده و