پاورپوینت کامل وُرود (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وُرود (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وُرود (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وُرود (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل وُرود (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: وَرَد (مفردات‌قرآن)، ورود (لغات‌قرآن).

وُرود (به ضم واو و راء) از واژگان نهج‌البلاغه به معنای اشراف و نیز به معنى دخول است.
از این ماده مواردی متعدد در «نهج‌ البلاغه» آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای وُرود
۲ – کاربردها
۲.۱ – وارِدٌ – نامه ۲۳ (وصیت)
۲.۲ – المَوْرودِ – خطبه ۸۴ (مرگ)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای وُرود

وُرود

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۱۱۳۰.

به معنای اشراف و دخول است، نه خود دخول: «اَصلُ الوُرود الاِشرافُ عَلَى الدُّخول وَ لَیس بِالدُّخول.»

[۲] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۱۶۰.

راغب می‌گوید: ورود در اصل قصد آب است سپس در غیر آن به کار رود.

[۳] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص۸۶۵.

به هر حال در دخول نیز به کار مى‌رود.
در اقرب و مصباح گفته: «وَرَدَ البعیرُ و غیرهُ‌ الماءَ وُروداً» یعنى به آب رسید بى‌آنکه داخل شود و گاهى دخول نیز در آن هست.

[۴] شرتونی، سعید، أقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۵، ص۷۴۹.

[۵] فیومی، احمد بن محمد، المصباح المنیر، ص۶۵۴.

در صحاح آمده: «وَرَدَ وُرُوداً: حضر.»

[۶] جوهری، ابو نصر، الصحاح تاج اللغه و صحاح العربیه، ج۲، ص۵۴۹.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌ البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – وارِدٌ – نامه ۲۳ (وصیت)

امام علی (علیه‌السلام) پس از ضربت خوردن در وصیت خویش چنین فرمود:
«وَ اللهِ ما فَجَأَنی مِنَ الْمَوْتِ وارِدٌ کَرِهْتُهُ، وَ لا طالِعٌ أَنْکَرْتُهُ، وَ ما کُنْتُ إِلاّ کَقارِب وَرَدَ، وَ طالِب وَجَدَ، (وَ ما عِنْدَ اللهِ خَیْرٌ لِلاَْبْرارِ).»

[۷] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۶۰۷، نامه ۲۳.

[۸] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه، ج۳، ص۲۴، نامه ۲۳.

[۹] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۳۷۸، نامه ۲۳.

«به خدا قسم با ناگهان مردن چیزى به سر وقت من نیامد که آنرا نپسندم و نه چیزى پدید گردید که آنرا نشناسم، بلکه چون جوینده آب به شب هنگام بودم که ناگهان به آب رسد و یا مانند طالب چیزى که به آن رسد و آنچه نزد خداست نیکوکاران را بهتر است.»

[۱۰] شرح مکارم شیرازی، ناصر،