پاورپوینت کامل وَحْی (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَحْی (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَحْی (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَحْی (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل وَحْی (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: وَحْی (مفردات‌قرآن)، وحی (لغات‌قرآن)، وحی.

وَحْی (به واو و سکون حاء) از واژگان نهج البلاغه به معنای اشاره سریع و تفهیم خفى است.
مواردى از این واژه در «نهج البلاغه» آمده که همه در وحى انبیاء است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای وَحْی
۲ – کاربردها
۲.۱ – الْوَحْیِ – خطبه ۱۹۲ (نور وحی)
۲.۲ – وَحْیِ – حکمت ۱۲۶ (تعریف دنیا)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای وَحْی

وَحْی

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۱۱۲۵.

[۲] طریحی نجفی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۱، ص۴۳۰.

به معنای از مجموع آن‌چه درباره وحى گفته شده معلوم مى‌شود که وحى به معنى تفهیم خفى آمده است.
راغب گوید: آن به معنى اشاره سریع است لذا کار سریع را «امر و حىّ» گفته‌اند.

[۳] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ط دارالقلم، ص۸۵۸.

طبرسی فرموده: ایحاء القاء معنى است به طور مخفى و نیز به معنى الهام و اشاره است.
وحى و ایماء هر دو به یک معنى هستند.

[۴] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۳، ص۴۰۵.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – الْوَحْیِ – خطبه ۱۹۲ (نور وحی)

حضرت علی (علیه‌السلام) درباره خودش و رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) فرموده:
«وَ لَقَدْ کانَ یُجاوِرُ فی کُلِّ سَنَه بِحِراءَ، فَأَراهُ وَ لا یَراهُ غَیْری … أَرَى نورَ الْوَحْیِ وَ الرِّسالَهِ، وَ أَشُمُّ ریحَ النُّبُوَّهِ وَ لَقَدْ سَمِعْتُ رَنَّهَ الشَّیْطانِ حینَ نَزَلَ الْوَحْیُ عَلَیْهِ … فَقالَ: إِنَّکَ تَسْمَعُ ما أَسْمَعُ، وَ تَرَى ما أَرَى، إِلاّ أَنَّکَ لَسْتَ بِنَبیّ، وَ لکِنَّکَ وَزیرٌ.»

[۵] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۴۷۵، خطبه ۱۹۲.

[۶] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۲، ص۱۸۲، خطبه ۱۸۷.

[۷] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۳۰۱، خطبه ۱۹۱.

«هر سال آن حضرت در کوه «حراء» مجاورت و عبادت مى‌کرد، من او را همراهى می‌کردم نه دیگران، نور وحى و رسالت را مى‌دیدم و بوى نبوّت را استشمام مى‌کردم، وقتى که وحى به او نازل شد من ناله شیطان