پاورپوینت کامل نَفْل‌ (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نَفْل‌ (مفردات‌قرآن) دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نَفْل‌ (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل نَفْل‌ (مفردات‌قرآن) :

منبع: نَفْل‌ (قاموس قرآن (جلد ۷))

مقالات مرتبط: أَنفال (لغات‌قرآن)، نَفْل‌ (مفردات‌نهج‌البلاغه)، نفل، زیادت (مقالات مرتبط).

نَفْل‌ (به فتح نون و سکون فاء) از واژگان قرآن کریم به معنای زیادت و عطیّه است.
نَفَل (به فتح نون و فاء) به معنای غنیمت، هبه و زیادت است.
مشتقات نَفْل‌ که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

نافِلَهً (به کسر فاء و فتح لام) به معنای عطیه؛

الْاَنْفالِ‌ (به فتح الف و سکون نون) به معنای غنایم و اموال بدون مالک است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای نَفْل‌
۲ – کاربردها
۲.۱ – نافِلَهً (آیه ۷۲ سوره انبیاء)
۲.۲ – نافِلَهً (آیه ۷۹ سوره اسراء)
۲.۳ – الْاَنْفالِ‌ (آیه ۱ سوره انفال)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای نَفْل‌

نَفْل‌

[۱] قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۷، ص۹۹.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۸۲۰.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۵، ص۴۸۵.

(بر وزن فَلْس) به معنای زیادت است.
چنان‌که در نهایه و اقرب الموارد متذکر شده‌اند: نماز نافله را از آن نافله گویند که زاید بر واجب است.

[۴] ابن اثیر، مجدالدین، النهایه فی غریب الحدیث و الاثر، ج۵، ص۹۹.

[۵] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۵، ص۴۶۲.

[۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۰، ص۱۵۶.

[۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۷۹۵.

[۸] رشید رضا، محمد، تفسیر المنار، ج۹، ص۴۸۸.

هم‌چنین نَفْل‌ به معنی عطیّه آمده است، چنان‌که در قاموس و صحاح آمده است.

[۹] فیروزآبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۴، ص۵۹.

[۱۰] جوهری، ابونصر، الصحاح تاج اللغه و صحاح العربیه، ج۵، ص۱۸۳۳.

طبرسی نسبت آن را به «قول» داده است.

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۰، ص۱۵۶.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۷۹۵.

نَفَل (بر وزن فَرَس) به معنی غنیمت و هبه و زیادت است.

[۱۳] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۵، ص۴۶۲.

جمع آن انفال می‌باشد، مثل: سبب و اسباب.
راغب گوید: گفته‌اند نفل به عینه غنیمت است، لیکن به اعتبار آن‌که با فتح به دست آمده، غنیمت و به اعتبار آن‌که عطایی از جانب خدا بدون استحقاق است، نفل گفته می‌شود.

[۱۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۸۲۰.

۲ – کاربردها

به مواردی از نَفْل‌ که در قرآن به کار رفته است اشاره می‌شود:

۲.۱ – نافِلَهً (آیه ۷۲ سوره انبیاء)

نافِله به معنی عطیّه است.

[۱۵] فیروزآبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۴، ص۵۹.

[۱۶] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۵، ص۴۶۲.

(وَ وَهَبْنا لَهُ اِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ‌ نافِلَهً وَ کُلًّا جَعَلْنا صالِحِینَ‌)

[۱۷] انبیاء/سوره۲۱، آیه۷۲.

«اسحق و یعقوب را به ابراهیم عطیه‌ای دادیم و همه را نیکوکار گرداندیم».
به قولی «نافله» فقط به یعقوب راجع است.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۴۲۸.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۰۳.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۴۴.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۸۹.

۲.۲ – نافِلَهً (آیه ۷۹ سوره اسراء)

(وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ‌ نافِلَهً لَکَ عَسی‌ اَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُوداً)

[۲۲] اسراء/سوره۱۷، آیه۷۹.

«بعضی از شب را با قرآن (نماز) بیدار باش که زیادتی بر فرایض و یا عطیّه‌ای است نسبت به تو، شاید خدایت تو را به مقام پسندیده‌ای برساند».

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۲۴۱.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۱۷۵.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۹۳.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۷۰.

به اتفاق روایات فریقین و اجماع مفسران مقصود از مقام محمود مقام شفاعت است. آیه ظاهرا راجع به نماز شب باشد.

[۲۷] نسفی، ابوالبرکات، تفسیر نسفی، ج۲، ص۲۷۳.

[۲۸] زمخشری، جارالله، کشاف، ج۲، ص۶۸۷.

[۲۹] رازی، فخرالدین، تفسیر رازی، ج۲۱، ص۳۱.

[۳۰] طبری، ابن جریر، جامع البیان، ج۱۷، ص۵۲۷.

[۳۱] قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر قمی، ج۲، ص۲۵.

در مجمع از ابن عباس نقل شده: نماز شب بر آن حضرت واجب و بر دیگران فضیلت بود.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۹۳.

[۳۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۷۱.

در صافی از تهذیب از امام صادق (علیه‌الّسّلام) منقول است که از نوافل پرسیدند، فرمود: «فَرِیضَهٌ فَفَزِعَ السَّامِعُونَ.»
از این‌که امام فرمود: واجب است شنوندگان ترسیدند، فرمود: مقصودم نماز شب است بر رسول خدا (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) که خدا فرموده:

(وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ‌ نافِلَهً لَکَ‌)

[۳۴] فیض کاشانی، ملا محسن، تفسیر صافی، ج۳، ص۲۱۰.

[۳۵] طوسی، محمد بن حسن، تهذیب الاحکام، ج۲، ص۲۴۲.

ظاهرا از آیه اختصاص آن را بر رسول خدا (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) نفهمیده‌اند، گر چه در جوامع الجامع آن را معنای اوّل گفته است.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، جوامع الجامع، ج۲، ص۳۸۸.

مجلسی (رحمه‌الله) در بحار باب فضایل