پاورپوینت کامل مِهاد (لغات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مِهاد (لغات‌قرآن) دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مِهاد (لغات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مِهاد (لغات‌قرآن) :

مرجع: پاورپوینت کامل مِهاد (لغات‌قرآن)

مقالات مرتبط: مهد (مفردات‌قرآن)، مهد (مفردات‌نهج‌البلاغه)، مهد (مقالات مرتبط).

مِهاد:

(وَ بِئْسَ الْمِهادُ)

[۱] رعد/سوره۱۳، آیه۱۸.

[۲] ص/سوره۳۸، آیه۵۶.

[۳] نبا/سوره۷۸، آیه۶.

«مِهاد» در اصل از مادّه‌ «مَهْد» (بر وزن عهد) به معنای آماده و مهیّا کردن است

[۴] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۱۴۷.

و به معنای بستر که انسان به هنگام استراحت و آرامش از آن استفاده می‌کند نیز آمده است، چرا که آن را آماده و مهیا برای استراحت کردن می‌سازد، ذکر این کلمه، اشاره به آن است که این‌گونه طغیان‌گران به جای این که در بستر استراحت بیارامند، باید روی شعله‌های آتش سوزان قرار گیرند و به محلی گفته می‌شود که کودک را در آن می‌خوابانند (گاهواره یا مانند آن). گویی انسان کودکی است که به گاهواره زمین سپرده شده است، و در این گاهواره، همه وسائل زندگی و تغذیه او فراهم است.
و به طوری که «راغب» در «مفردات» می‌گوید: به معنای مکان آماده و صاف و مرتب است، و در اصل از «مهد» به معنای محلی که برای استراحت کودک آماده می‌کنند (اعم از گاهواره و یا بستر) گرفته شده،

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ج۱، ص۷۸۰.

و جمعی از ارباب لغت و مفسران، آن را به‌ «فراش» یعنی «بستر» تفسیر کرده‌اند که هم صاف و نرم است و هم راحت.

[۶] مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲، ص۵۲۴.

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۶، ص۲۱۲.

[۸] مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۲۵۰.

[۹] مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۹، ص۳۴۰.

[۱۰] مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۳، ص۱۲۱.

[۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۶، ص۳۰.

فهرست مندرجات

۱ – ترجمه و تفسیر
۱.۱ – آیه ۴۱ سوره اعراف
۱.۲ – آیه ۱۸ سوره رعد
۱.۳ – آیه ۵۳ سوره طه
۱.۴ – آیه ۵۶ سوره ص
۱.۵ – آیه ۶ سوره نبأ
۲ – پانویس
۳ – منبع

۱ – ترجمه و تفسیر

ترجمه و تفاسیر آیات مرتبط با مِهاد:

۱.۱ – آیه ۴۱ سوره اعراف

(لَهُم مِّن جَهَنَّمَ مِهَاد وَ مِن فَوقِهِم غَوَاش وَ کَذَلِکَ نَجزِی لظَّـلِمِینَ)

[۱۲] اعراف/سوره۷، آیه۴۱.

(براى آنها بسترى از آتشِ دوزخ، و روى آنها پوششى از آن است؛ و این‌چنین ستمکاران را جزا مى‌دهیم)

[۱۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۵۵.

علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: مهاد بسترى است گستردنى، گهواره اطفال را هم از این جهت مهد مى‌گویند.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۱۴۴.

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۱۱۵.

(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۱۰۵.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۲۵۵.

)

۱.۲ – آیه ۱۸ سوره رعد

(لِلَّذِینَ ستَجَابُواْ لِرَبِّهِمُ لحُسنَی وَ لَّذِینَ لَم یَستَجِیبُواْ لَهُ لَو اَنَّ لَهُم مَّا فِی لاَرضِ جَمِیعا وَ مِثلَهُ مَعَهُ لَفتَدَواْ بِهِ اُوْلَـئِکَ لَهُم سُوءُ لحِسَابِ وَ مَاوَیهُم جَهَنَّمُ وَبِئسَ لمِهَادُ)

[۱۸] رعد/سوره۱۳، آیه۱۸.

(براى آنها که دعوت پروردگارشان را اجابت کردند، پاداش نیکو است؛ و کسانى که دعوت او را اجابت نکردند، آن‌چنان در وحشت عذاب الهی فرو مى‌روند، که اگر تمام آنچه در روى زمین است، و همانندش، از آن آنها باشد، همه را براى رهایى از عذاب فدیه مى‌دهند. ولى از آنها پذیرفته نخواهد شد. براى آنها حساب بدى است؛ و جایگاهشان جهنم، و چه بد جایگاهى است!)

[۱۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۵۱.

علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: یعنى بد مهادى است مهادى که بر ایشان آماده شده و بنا است در آن جاى گیرند.

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۴۶۶.

[۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۳۴۱.

(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۴۹.