پاورپوینت کامل محمد بن یوسف مرسی (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محمد بن یوسف مرسی (مقاله‌دوم) دارای ۱۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محمد بن یوسف مرسی (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل محمد بن یوسف مرسی (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل محمد بن یوسف مرسی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: ابن‌سعاده ابوعبدالله‌ محمد بن‌ یوسف‌ مرسی.

محمد بن یوسف مرسی (۴۹۶ ـ ۵۶۵ هـ.ق) فقیه، اصولی، متکلم، مفسر، محدث، ادیب، نحوی، لغوی، خطیب و قاضی برجسته اندلس بود.
او در شهرهای گوناگون شرق و غرب برای تحصیل علم سفر کرد و از مشایخ بزرگی چون ابوعلی صدفی، ابوبکر بن عربی و ابوالولید بن رشد دانش اندوخت.
وی مدتی در اسکندریه نزد ابوالحجاج میورقی فقه و کلام فرا گرفت.
در مکه نیز از رزین عبدری و ابن غزال حدیث شنید.
ایشان شاگردانی همچون ابوالحسن بن هذیل تربیت کرد و محدّثانی چون ابن نوح و ابوالخطاب بن واجب از او روایت نمودند.
پس از بازگشت به مرسیه، به تدریس فقه و نقل حدیث پرداخت و در مساجد جامع مرسیه، بلنسیه و شاطبه خطبه می‌خواند.
او فردی خوش‌مشرب، بخشنده و متمایل به تصوف بود و در علم لغت و کلام تبحر داشت.
مدتی نیز منصب قضاوت در بلنسیه و شاطبه و عضویت در شورای قضات اندلس را بر عهده داشت.
از آثارش شجره الوهم المُرَقیّه الی ذروه الفهم و فهرست اسماء الشیوخ است.
ایشان در ذی‌الحجه (۵۶۵ هـ.ق) یا محرم (۵۶۶ هـ.ق) در شاطبه درگذشت و در روضه منسوب به ابن عبدالبر دفن شد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی محمد بن یوسف مرسی
۲ – سفرها و اساتید
۳ – شاگردان
۴ – بازگشت به اندلس
۵ – شخصیت و ویژگی‌ها
۶ – مناصب
۷ – آثار
۸ – وفات
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

۱ – معرفی محمد بن یوسف مرسی

ابوعبداللّه محمد بن یوسف بن سَعاده مُرسی شاطبی اندلسی فقیه، اصولی، متکلم، مفسر، محدث، ادیب، نحوی، لغوی، خطیب و قاضی بود.
او در ماه رمضان ۴۹۶ (هجری قمری) در مُرْسیه از شهرهای اندلس دیده به جهان گشود.

[۱] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۶۷۶.

در همانجا نشو و نما یافت، هرچند بعدها ساکن شاطبه شد.

[۲] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۶۷۶.

وی در طلب علم به شهرهای گوناگون شرق و غرب سفر کرد.

۲ – سفرها و اساتید

ابوعبداللّه از مشایخ بسیاری بهره گرفت؛ ازجمله مشایخ او ابوعلی حسین بن محمد صدفی است.
او گذشته از اینکه روایات بسیاری از او روایت کرد، با دخترش نیز ازدواج کرد و به واسطه همین وصلت بسیاری از نوشته‌ها و کتاب‌های او را در اختیار گرفت.
ایشان در سال (۵۲۰ هـ.ق) به اسکندریه رفت و از ابوالحجاج بن نادر مَیُورَقی علم فقه و کلام را اخذ کرد.
سال بعد به حج رفت و در مکه از امام مالکیه ابوالحسن رزین بن معاویه عبْدری و ابومحمد بن صدقه، معروف به «ابن غزال» حدیث شنید.
ابوالحسن علی بن سند بن عیاش غسانی، ابومحمد بن ابی‌جعفر، ابومحمد بن عتاب، ابوعبداللّه خولانی، ابوعبداللّه بن حاج، ابوطاهر بن عوف، ابوطاهر سلفی، ابوزکریا زناتی،

[۳] ابن ابار، محمد بن عبدالله، التکمله لکتاب الصله، ج۲، ص۳۵.

ابوبکر بن العربی، ابوالولید بن رشد و ابوبحر ب