پاورپوینت کامل محمد بن محمد بروی (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محمد بن محمد بروی (مقاله‌دوم) دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محمد بن محمد بروی (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محمد بن محمد بروی (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل محمد بن محمد بروی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: محمد بن محمد بروی.

محمد بن محمد بروی (۵۱۷ ـ ۵۶۷ هـ.ق) از علمای برجسته اشعری مذهب در قرن ششم (هجری قمری) بود.
او در کلام، مناظره، بلاغت، فقه و حدیث تبحر داشت.
ایشان فقه را نزد شاگردان غزالی و حدیث را نزد شماری از محدثان مشهور فراگرفت.
وی در اواخر عمر به دمشق و سپس بغداد سفر کرد و در هر دو شهر به تدریس و تبلیغ مذهب اشعری پرداخت.
او در بغداد در مدرسه نظامیه و جامع قصر حلقه‌های وعظ و مناظره داشت و به شدت با حنابله مخالفت می‌ورزید.
از آثار مهم ایشان می‌توان به سراج العقول، المنتهی و المقترح اشاره کرد.
وی به طرز مشکوکی در رمضان سال ۵۶۷ (هجری قمری) مسموم شد و درگذشت.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی محمد بن محمد بروی
۲ – گزارشات دیگران درباره او
۳ – فعالیت‌ها
۴ – اساتید
۵ – آثار
۶ – وفات
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – معرفی محمد بن محمد بروی

ابومنصور محمد بن محمد بن محمد بن سعد بَرَوی طوسی خراسانی

[۱] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۲۵.

[۲] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۳۸۹.

[۳] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۸۸.

[۴] ابن عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینه دمشق، ج۵۵، ص۲۰۴.

[۵] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۸، ص۱۹۸.

[۶] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ص۲۱۴.

[۷] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۱، ص۲۷۹.

[۸] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۵۷۷.

[۹] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۳۷۰.

[۱۰] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۶۹.

[۱۱] ذهبی، محمد بن احمد، العبر ج۳، ص۵۲.

[۱۲] ذهبی، محمد بن احمد، المختصر المحتاج الیه من تاریخ ابن الدبیثی، ص۶۴.

[۱۳] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۴.

[۱۴] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۴۲۴.

[۱۵] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۷۹۳.

[۱۶] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۷۱۱.

[۱۷] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۶.

در سال ۵۱۷ (هجری قمری) در طوس به دنیا آمد.

[۱۸] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۶.

[۱۹] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۴.

[۲۰] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۴، ص۲۲۶.

رجال‌نویسان کنیه او را ابومنصور، ابوحامد و ابومظفر نوشته‌اند.

[۲۱] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۴.

[۲۲] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۶.

[۲۳] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۳۸۹.

[۲۴] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۴۲۴.

[۲۵] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۷۹۳.

او به بغداد و دمشق مسافرت کرده و به تعلیم و ترویج مذهب اشعری پرداخته است.

[۲۶] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۵۷۷.

[۲۷] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۳۷۰.

[۲۸] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۲۶۹.

[۲۹] ذهبی، محمد بن احمد، العبر ج۳، ص۵۲.

[۳۰] ذهبی، محمد بن احمد، المختصر المحتاج الیه من تاریخ ابن الدبیثی، ص۶۵.

[۳۱] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۴.

از منابع برمی‌آید وی در اواخر عمر و در ایامی که به شهرت و آوازه علمی دست یافته بود، به این دو شهر درآمده است.
سبکی و اسنوی نام او را در زمره علمای شافعی ذکر کرده، فصاحت و بلاغت وی را در نوشتار و گفتار ستوده‌اند.

[۳۲] اسنوی، عبدالرحیم بن حسن، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۱۲۶.

[۳۳] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰، ص۵۷۷.

[۳۴] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۳۷۰.

[۳۵] ذهبی، محمد بن احمد، العبر ج۳، ص۵۲.

[۳۶] ذهبی، محمد بن احمد، المختصر المحتاج الیه من تاریخ ابن الدبیثی، ص۶۴.

[۳۷] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۷۹۳.

[۳۸] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۶.

[۳۹] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۶، ص۳۹۰.

[۴۰] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۷۱۱.

[۴۱] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۴.

۲ – گزارشات دیگران درباره او

ابومنصور درباره‌اش گزارشاتی وجود دارد که ار جمله آن‌ها؛ بر پایه گزارش یافعی، وی از علمای برجسته علم کلام، مناظره و بلاغت بود.
بر مذهب اشاعره آگاهی و تسلط کامل داشت و چون از قلم، بیان فصیح و بلیغی برخوردار بود، جایگاه ویژه‌ای میان عام و خاص یافته بود.

[۴۲] ذهبی، محمد بن احمد، المختصر المحتاج الیه من تاریخ ابن الدبیثی، ص۶۵.

[۴۳] ذهبی، محمد بن احمد، العبر ج۳، ص۵۲.

[۴۴] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۳۷۰.

[۴۵] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۲۸۸.

ابن عساکر که با او دیدار داشته است، می‌نویسد: وی در سال ۵۶۵ (هجری قمری) به دمشق وارد شد و در خانقاه سمیساطی اقامت گزید.
چون خبر ورودش در شهر انتشار یافت، بسیاری از طالبان علم مطالبی را که از او شنیده یا به واسطه اخذ کرده بودند، بر وی عرضه کردند و او نیز نکاتی را برایشان املا کرد.

[۴۶] ابن عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینه دمشق، ج۵۵، ص۲۰۴.

[۴۷] ذهبی، محمد بن احمد، المختصر المحتاج الیه من تاریخ ابن الدبیثی، ص۶۵.

ابن جوزی نیز در گزارش خود آورده است: وی در اوایل حکومت خلیفه المستضیئ (۵۶۶ ـ ۵۷۵ هـ.ق) به بغداد آمد و کرسی تدریس برپا ساخت.
به تدریس فقه و حدیث و ترویج مذهب اشعری پرداخت.

[۴۸] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۴.

[۴۹] ذهبی، محمد بن احمد، المختصر المحتاج الیه من تاریخ ابن الدبیثی، ص۶۵.

[۵۰] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۶، ص۳۷۰.

[۵۱] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۸، ص۱۹۸.

از مجموع این دو گزارش به دست می‌آید او به مدت دو سال در دمشق و بغداد اقامت داشته، چه این‌که در سال ۵۶۷ (هجری قمری) از دنیا رفته است.

[۵۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۰،