پاورپوینت کامل محمد بن عبدالله شیبانی (مقاله دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محمد بن عبدالله شیبانی (مقاله دوم) دارای ۳۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محمد بن عبدالله شیبانی (مقاله دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محمد بن عبدالله شیبانی (مقاله دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل محمد بن عبدالله شیبانی (مقاله دوم)

مقالات مرتبط: ابوالمفضل محمد بن عبدالله شیبانی.

ابوالمفضل محمد بن عبداللّه بن محمد بن عبیداللّه شیبانی کوفی در سال ۲۹۷ هجری متولد شد و نیاکانش کوفی بودند.
او در بغداد زندگی می‌کرد و از جوانی به علم آموزی پرداخت.
شیبانی از محدثان برجسته‌ای چون محمد بن یعقوب کلینی و جعفر بن محمد عیاشی روایت کرده و سفرهای زیادی به شهرهای مختلف برای کسب علم انجام داد.
وی در سال ۳۸۷ هجری در نود سالگی درگذشت.
آثار متعددی از جمله شرف التربه و فضائل العباس بن عبدالمطلب را تألیف کرد.
با وجود اینکه برخی او را تضعیف کرده‌اند، شخصیت علمی و حافظه قوی او مورد تأکید قرار گرفته است.
روایت او از صحیفه سجادیه نیز به صحت این اثر آسیب نمی‌زند.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی محمد شیبانی
۲ – اساتید
۳ – شاگردان
۴ – کتاب
۵ – وفات
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – معرفی محمد شیبانی

شیبانی حافظ و محدث شیعی و از راویان صحیفه سجادیه

[۱] نمازی شاهرودی، علی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج ۷، ص ۱۸۸.

که در سال ۲۹۷ هجری زاده شد.

[۲] نجاشی، ابو عباس، رجال النجاشی، ج ۱، ص ۳۹۶.

[۳] بغدادی، خطیب، تاریخ بغداد – ت بشار، ج ۳، ص ۴۹۹.

نیاکان او کوفی بودند و خود او در بغداد می‌زیست.

[۴] نجاشی، ابو عباس، رجال النجاشی، ج ۱، ص ۳۹۶.

[۵] بغدادی، خطیب، تاریخ بغداد – ت بشار، ج ۳، ص ۴۹۹.

نجاشی نیز اگر چه شاگرد او بوده و بسیار از او بهره برده است؛ ولی می‌گوید از آنجا که شیبانی در اوایل عمرش مورد اطمینان و ثقه بود؛ ولی بعدها دچار لغزشهایی شد و بیشتر اصحاب ما او را تضعیف و متهم کردند، از روایت بی واسطه از او خودداری کرده است.

[۶] نجاشی، ابو عباس، رجال النجاشی، ج ۱، ص ۳۹۶.

شیخ طوسی نیز از جماعتی از امامیه خبر داده که او را تضعیف کرده‌اند. پس از شیخ نیز برخی او را ضعیف دانسته و حتی به وضع حدیث متهم کرده‌اند.

[۷] شیخ طوسی، الفهرست، ج ۱، ص ۱۴۰.

[۸] حلی، حسن بن علی، رجال ابن داود، ج ۱، ص ۲۷۳.

با این همه نجاشی در جایی بر او رحمت فرستاده

[۹] نجاشی، ابو عباس، رجال النجاشی، ج ۱، ص ۷۷.

و همچنین سید بن طاووس در آثار خود پیاپی بر او رحمت می‌فرستد.

[۱۰] سید بن طاووس، اقبال الاعمال، ج ۱، ص ۱۸.

[۱۱] سید بن طاووس، اقبال الاعمال، ج ۱، ص ۴۹۶.

[۱۲] بن طاووس، فلاح السائل، ج ۱، ص ۲۸۶.

که نشان دهنده این است که نجاشی یا سید در واقع او را به کذب و وضع حدیث متهم نمی‌دانسته‌اند.
به گفته برخی پژوهشگران، روایت نجاشی از او به واسطه راوی دیگر نیز می‌تواند دلیل ضعیف بودن شیبانی باشد و اینکه به نظر می‌رسد نجاشی (متولد ۳۷۲ق) تنها به سبب کمی سن یا به منظور رفع اتهام از خود در نقل از راویان ضعیف از روایت کردن بی واسطه از او خودداری می‌کرده است.

[۱۳] مازندرانی حائری، محمد بن اسماعیل، منتهی المقال، ج ۶، ص ۱۰۰.

[۱۴] آقابزرگ تهرانی، محمد محسن، الذریعه، ج ۱، ص ۳۱۶.

[۱۵] آقابزرگ تهرانی، محمد محسن، الذریعه، ج ۱۴، ص ۱۸۰.

شیخ نیز ـ به واسطه مشایخ خود ـ بسیار از او روایت کرده

[۱۶] شیخ طوسی، الآمالی، ج ۱، ص ۴۴۵ – ۴۴۹.

[۱۷] شیخ طوسی، الآمالی، ج ۱، ص ۴۵۳.

[۱۸] شیخ طوسی، الآمالی، ج ۱، ص ۵۸۹.

و به نظر می‌رسد روایت مشایخ بزرگ شیخ طوسی و نجاشی چون غضائری، ابن عبدون و سیرافی و دیگر بزرگان شیعه از او که ظاهراً در دوران ثبات شیبانی نیز بوده، بی گمان روایاتی صحیح قلمداد می‌شود.

[۱۹] تستری، محمد تقی، قاموس الرجال، ج ۹، ص ۳۶۴.

بنابراین وجود شیبانی در میان راویان صحیفه سجادیه نیز گذشته از اینکه از طریق‌های دیگر نیز صحیفه سجادیه روایت شده، به صحت و اتقان صحیفه سجادیه آسیبی نمی‌رساند.
گفته شده شیبانی خوش سیما، خوش لباس، باوقار و از حافظه‌ای نیرومند برخوردار بود.

[۲۰] بغدادی، خطیب، تاریخ بغداد – ت بشار، ج ۳، ص ۴۹۹.

[۲۱] شیخ طوسی، الفهرست، ج ۱،ص ۱۴۰.

۲ – اساتید

محمد شیبانی از آغاز جوانی به دانش اندوزی روی آورد؛ به گونه‌ای که در سال ۳۱۰ هجری به تحمل و سماع حدیث از احمد بن محمد بن عیسی بن غراد پرداخت

[۲۲] نجاشی، ابو عباس، رجال النجاشی، ج ۱، ص ۳۳۶.

و در همین سال از ابوالقاسم حمید بن زیاد دهقان (م. ۳۱۰ق) اجازه روایت دریافت کرد.

[۲۳] نجاشی، ابو عباس، رجال النجاشی، ج ۱، ص ۱۳۲.

او در راستای دانش اندوزی مسافرت‌های فراوانی به شهرها و سرزمین‌های گوناگون کرد و از بسیاری از محدثان شیعه و اهل سنّت مصر، شام، عراق و ایران کسب فیض نمود.

[۲۴] بغدادی، خطیب، تاریخ بغداد – ت بشار، ج ۳، ص ۴۹۹.

[۲۵] حاکم حسکانی، عبیدالله بن عبدالله، شواهد التنزیل، ج ۱، ص ۴۳۷.

وی از محمد بن یعقوب کلینی،

[۲۶] علامه مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۱۶۱.

[۲۷] علامه مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۳.

جعفر بن محمد بن مسعود عیاشی،

[۲۸] شیخ طوسی، رجال الطوسی، ج ۱، ص ۴۵۹.

محمد بن علی شلمغانی (م. ۳۲۲ق)،

[۲۹] آقابزرگ تهرانی، محمد محسن، الذریعه، ج ۴، ص ۴۰۶.

یحیی بن سامان عبرتایی (م. ۳۱۴ق)، محمد بن احمد بن ابی الثل