پاورپوینت کامل مالکیت امام بر اراضی (فقه سیاسی)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مالکیت امام بر اراضی (فقه سیاسی) دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مالکیت امام بر اراضی (فقه سیاسی)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مالکیت امام بر اراضی (فقه سیاسی) :

منبع: پاورپوینت کامل مالکیت امام بر اراضی (فقه سیاسی)

مالکیت امام بر اراضی در فقه شیعه غالباً به معنای مالکیت جهت و مربوط به مقام امامت است و نه مالکیت شخصی امام.
اموال همچون خمس، انفال و موات مفتوح العنوه تحت این مالکیت قرار دارند.
استفاده و تقسیم آن‌ها به مصالح دین، اهل بیت و مستحقان شیعه محدود می‌شود.
فقها این مالکیت را غیرقابل ارث تلقی کرده و پس از رحلت هر امام، انتقال آن به امام بعدی یا به فقیه جامع‌الشروط واگذار می‌شود.
برخی فقها تفویض مالکیت امام به شیعیان را به معنای مالکیت عمومی شیعه دانسته‌اند و مصارف آن را بخشی از بیت‌المال شیعیان محسوب می‌کنند.
تعبیرات روایت و فقهی نشان می‌دهد که امام یا نماینده او موظف به تقسیم و نظارت بر مصارف این اموال است و بخش قابل توجهی از آن جهت رفاه عمومی و تأمین نیازهای مستحقان صرف می‌شود.
در زمان غیبت، وظایف امام در مدیریت این اموال به فقهای جامع‌الشروط تفویض می‌شود تا نقش امام در نظارت و هدایت عملی حفظ شود.

فهرست مندرجات

۱ – مفاهیم کلی مالکیت امام بر اراضی
۲ – مالکیت امام: روایات و فقه
۲.۱ – تعابیر روایى
۲.۲ – تعابیر فقهى
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – مفاهیم کلی مالکیت امام بر اراضی

در روایات و تعابیر فقهى به‌ طور مکرر درباره خمس، یکایک موارد انفال و موات از مفتوح العنوه و غیره این عبارت آمده است که «فهو للامام» یعنى این اموال متعلق به امام است.
گرچه ظاهر این عبارت مالکیت خصوصى شخص امام نسبت به موارد مذکور است ولى تعبیرات عام‌ترى در مصادیق این حکم نیز دیده مى‌شود که بررسى آن‌ها مى‌تواند در تفسیر مالکیت امام مؤثر و مفید باشد.
مانند: (همه جاى زمین متعلق به امام است)

[۱] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل‌الشیعه، ج۹، ص۵۴۸.

و (هر زمینى که صاحب ندارد، متعلق به امام است)

[۲] خویی، سیدابوالقاسم، مصباح الفقاهه، ج۵، ص۱۳۴.

[۳] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل‌الشیعه، ج۶، ص۳۷۱.

و (همه زمین‌ها از آن ما است.)

[۴] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل‌الشیعه، ج۹، ص۵۴۸.

این‌گونه تعابیر عام نشان مى‌دهد که منظور از مالکیت امام در این موارد، مالکیت شخص نیست، بلکه مفاد آن‌ها نوعى مالکیت درستى است که فقها از آن به مالکیت جهت امامت تعبیر کرده‌اند.

۲ – مالکیت امام: روایات و فقه

در این‌جا لازم است به مواردى از تعابیر روایى و فقهى اشاره کنیم:

۲.۱ – تعابیر روایى

تعابیر روایى: در کنار این تعبیرات، عبارت‌هاى دیگرى هم دیده مى‌شود که به برخى از آن‌ها اشاره مى‌شود.

۱. (امام خمس و انفال را همان‌گونه که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) مى‌گرفت دریافت مى‌دارد؛)

[۵] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل‌الشیعه، ج۶، ص۳۵۶.

۲. (سهم خدا در خمس متعلق به رسول (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) است که در راه خدا مصرف مى‌کند و سهم پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) در خمس متعلق به اقرباى پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) است؛)

[۶] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل‌الشیعه، ج۶، ص۳۵۶.

۳. (اموال ما متعلق به شیعیان ما است و دشمنان ما سهمى از آن ندارند؛)

[۷] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل‌الشیعه، ج۶، ص۳۸۴.

۴. (سهم خدا از خمس و سهم پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) از آن، هر دو متعلق به امام است؛)

[۸] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل‌الشیعه، ج۶، ص۳۵۶.

۵. (هر چیزى که در دنیا هست ائمه (علیه‌السلام) سهمى در آن دارند؛)

[۹] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل‌الشیعه، ج۶، ص۳۷۳.

۶. (امام سهمى از اراضى خراج ندارد؛)

[۱۰] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل‌الشیعه، ج۱۱، ص۸۴.

۷. (هرکس نتوانست آن‌چه که مربوط به ما است به ما برساند، آن را به شیعیان ما که فقیرند برساند؛)

[۱۱] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل‌الشیعه، ج۶، ص۳۳۲.

۸. (خمس، هزینه‌هاى کمک‌هایى است که ما به دینمان داریم؛)

[۱۲] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل‌الشیعه، ج۶، ص۳۷۵.

۹. (خمس به شیعیان ما تا ظهور امر ما مباح شده است.)

[۱۳] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، ج۹، ص۵۴۹.

از بررسى مجموع این تعابیر مى‌توان چنین استنتاج کرد که مالکیت امام در موارد مورد