پاورپوینت کامل کِبَر (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل کِبَر (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل کِبَر (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل کِبَر (مفردات‌قرآن) :

منبع: کِبَر (قاموس قرآن (جلد ۶))

مقالات مرتبط: کبر (لغات‌قرآن)، کِبَر (مفردات‌نهج‌البلاغه)، کبر.

کِبَر (به کسر کاف و فتح باء) و کُبْر (به ضم کاف و سکون باء) از واژگان قرآن کریم به معنای بزرگی‌ و قدر است.
مشتقات واژه کبر که در آیات قرآن به کار رفته است عبارتند از:

أَکْبَر (به فتح الف و باء) اسم تل است و به معنای بزرگ‌تر،
کَبیر (به فتح کاف) از اسماء حسنی و به معنای عظیم القدر؛
کِبْریاء (به کسر کاف و سکون باء) به معنای عظمت و حکومت‌؛
کِبْر (به کسر کاف و سکون باء) بزرگی و تکبّر و خودبینی؛
تَکَبُّر (به فتح تاء و کاف و ضم و تشدید باء) به معنای خودبینی همراه با تکلف؛
اِسْتِکْبار (به کسر الف و تاء و سکون سین و کاف) به معنای کسی که اظهار بزرگی و تکبّر کند با آنکه اهلش نیست‌؛
مُتَکَبِّر (به ضم میم و فتح تاء و کاف و کسر و تشدید باء) از اسماء حسنی و به معنای صاحب کبریاء و صاحب عظمت؛
کُبّار (به ضم کاف و تشدید باء) مبالغه کبیر به معنای بسیار بزرگ؛
کَبائِر (به فتح کاف و کسر همزه) جمع کبیره به معنای گناهان کبیره و در مقابل گناهان صغیره می‌باشد.

فهرست مندرجات

۱ – معنای کِبَر و کُبْر
۲ – کاربردها
۲.۱ – الْکِبَرُ (آیه ۴۰ سوره آل عمران)
۲.۲ – کَبُرَ (آیه ۱۳ سوره شوری)
۲.۳ – أَکبر
۲.۳.۱ – اَکْبَرُ (آیه ۷۲ سوره توبه)
۲.۳.۲ – اَکْبَرُ (آیه ۴۱ سوره نحل)
۲.۴ – کَبیر
۲.۴.۱ – الْکَبِیرُ (آیه ۶۲ سوره حجّ)
۲.۴.۲ – الْکَبِیرُ (آیه ۳۲ سوره فاطر)
۲.۴.۳ – کَبِیراً (آیه ۵۸ سوره انبیاء)
۲.۴.۴ – لَکَبِیرُکُمُ‌ (آیه ۷۱ سوره طه)
۲.۵ – کبریاء
۲.۵.۱ – الْکِبْرِیاءُ (آیه ۷۸ سوره یونس)
۲.۵.۲ – الْکِبْرِیاءُ (آیه ۳۷ سوره جاثیه)
۲.۶ – کِبْر
۲.۶.۱ – کِبْرَهُ‌ (آیه ۱۱ سوره نور)
۲.۶.۲ – کِبْرٌ (آیه ۵۶ سوره غافر)
۲.۷ – تَکبّر
۲.۷.۱ – تَتَکَبَّرَ (آیه ۱۳ سوره اعراف)
۲.۸ – استکبار
۲.۸.۱ – اسْتَکْبَرَ (آیه ۳۴ سوره بقره)
۲.۹ – مُتکبّر
۲.۹.۱ – الْمُتَکَبِّرُ (آیه ۲۳ سوره حشر)
۲.۱۰ – کُبّار
۲.۱۰.۱ – کُبَّاراً (آیه ۲۲ سوره نوح)
۲.۱۱ – کبائر
۲.۱۱.۱ – کَبائِرَ (آیه ۳۱ سوره نساء)
۲.۱۱.۲ – کَبائِرَ (آیه ۳۷ سوره شوری)
۲.۱۱.۳ – کَبائِرَ (آیه ۳۲ سوره نجم)
۲.۱۱.۴ – کَبِیرَهً (آیه ۴۹ سوره کهف)
۲.۱۱.۵ – کَبِیرٍ (آیه ۵۳ سوره قمر)
۲.۱۱.۶ – توضیح آیات
۲.۱۱.۷ – اشکال‌
۲.۱۱.۸ – مصداق کبائر
۲.۱۱.۹ – روش تعیین کبائر
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای کِبَر و کُبْر

کِبَر و کُبْر

[۱] قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۶، ص۷۲.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۶۹۶.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۴۶۵.

(بر وزن عِنَب و قُفْل) بزرگی‌ و قدر است.
چنانکه در قاموس و اقرب گفته شد.

[۴] فیروزآبادی، قاموس المحیط، ج۴، ص۵۰۸.

[۵] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۴، ص۵۰۸.

کِبَر به اعتبار سنّ نیز گفته می‌شود .

[۶] آل عمران/سوره۳، آیه۴۰.

راغب گفته: اصل صغیر و کبیر در اعیان است و به طور استعاره در معانی به کار روند، و آن به معنی سنگینی نیز آید که نوعی از بزرگی است.

[۷] شوری/سوره۴۲، آیه۱۳.

[۸] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۶۹۶.

۲ – کاربردها

به مواردی از کِبَر و کُبْر که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – الْکِبَرُ (آیه ۴۰ سوره آل عمران)

(قالَ رَبِّ اَنَّی یَکُونُ لِی غُلامٌ وَ قَدْ بَلَغَنِیَ‌ الْکِبَرُ…)

[۹] آل عمران/سوره۳، آیه۴۰.

(او گفت: «پروردگارا! چگونه ممکن است پسرى براى من باشد، در حالى که پیری به سراغ من آمده است.»)

[۱۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۵.

[۱۱] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۳، ص۲۷۷.

[۱۲] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۱۷۷.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۶۰.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۷۴۳.

که مراد از کبر، بزرگی سنّ و پیری است.

۲.۲ – کَبُرَ (آیه ۱۳ سوره شوری)

(کَبُرَ عَلَی الْمُشْرِکِینَ ما تَدْعُوهُمْ اِلَیْهِ‌)

[۱۵] شوری/سوره۴۲، آیه۱۳.

«گران است بر مشرکان آنچه آنها را بدان می‌خوانید.»

[۱۶] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۴۱.

[۱۷] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۳۱.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۱۰۸.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۷.

در این آیه «کَبُرَ» به طور استعاره و به معنای سنگینی آمده است.

۲.۳ – أَکبر

اَکْبَر اسم تفضیل از باب کبر است.

۲.۳.۱ – اَکْبَرُ (آیه ۷۲ سوره توبه)

(وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ‌ اَکْبَرُ)

[۲۰] توبه/سوره۹، آیه۷۲.

(و خشنودى خدا، از همه اینها برتر است).

[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۹۸.

[۲۲] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۹، ص۴۵۶.

[۲۳] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۹، ص۳۳۹.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۱۵۴.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۷۷.

۲.۳.۲ – اَکْبَرُ (آیه ۴۱ سوره نحل)

(وَ لَاَجْرُ الْآخِرَهِ اَکْبَرُ)

[۲۶] نحل/سوره۱۶، آیه۴۱.

(و پاداش آخرت، از آن هم مهم‌تر است).

[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۷۱.

[۲۸] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۳۷۱.

[۲۹] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۲۵۵.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۲۶۲.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۵۵۷.

۲.۴ – کَبیر

کَبیر از اسماء حسنی است‌.
ظاهرا آن به معنی عظیم القدر است، چنانکه علیّ به معنی بلند پایه است.
در مجمع آن را «اَلسَّیِّدُ اَلْمَلِکُ اَلْقَادِرُ عَلَی جَمِیعُ اَلاِشْیَاءِ» گفته است.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۴۳۱.

مراجعه به آیات نشان می‌دهد، کبیر نوعا در ذیل آیاتی آمده که سخن در قدرت و احاطه خداوند است و علی هذا سخن مجمع تایید می‌شود.
کبیر در غیر خدا و در کبیر معنوی

[۳۳] فاطر/سوره۳۵، آیه۳۲.

و جسمی

[۳۴] انبیاء/سوره۲۱، آیه۵۸.

و ایضا به معنی رئیس و رهبر

[۳۵] طه/سوره۲۰، آیه۷۱.

به کار رفته است.

۲.۴.۱ – الْکَبِیرُ (آیه ۶۲ سوره حجّ)

(وَ اَنَّ اللَّهَ هُوَ الْعَلِیُ‌ الْکَبِیرُ)

[۳۶] حجّ/سوره۲۲، آیه۶۲.

(و خداوند بلند مرتبه و بزرگ است).

[۳۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۳۹.

[۳۸] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۵۶۹.

[۳۹] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۴۰۲.

[۴۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۷، ص۱۶.

[۴۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۴۹.

کبیر در این آیه از اسماء حسنای الهی است.

۲.۴.۲ – الْکَبِیرُ (آیه ۳۲ سوره فاطر)

(ذلِکَ هُوَ الْفَضْلُ‌ الْکَبِیرُ)

[۴۲] فاطر/سوره۳۵، آیه۳۲.

(و این، همان فضیلت بزرگ است.)

[۴۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۳۸.

[۴۴] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۶۴.

[۴۵] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۴۶.

[۴۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۳۴۱.

[۴۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۶۳۹.

کبیر در این آیه معنوی است‌.

۲.۴.۳ – کَبِیراً (آیه ۵۸ سوره انبیاء)

(فَجَعَلَهُمْ جُذاذاً اِلَّا کَبِیراً لَهُمْ‌)

[۴۸] انبیاء/سوره۲۱، آیه۵۸.

(همه بت‌ها -جز بت بزرگشان- را قطعه قطعه کرد.)

[۴۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۲۷.

[۵۰] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۴۲۱.

[۵۱] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۹۹.

[۵۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۳۵.

[۵۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۸۴.

می‌شود گفت: بزرگی جثّه مراد است.

۲.۴.۴ – لَکَبِیرُکُمُ‌ (آیه ۷۱ سوره طه)

(اِنَّهُ‌ لَکَبِیرُکُمُ‌ الَّذِی عَلَّمَکُمُ السِّحْرَ)

[۵۴] طه/سوره۲۰، آیه۷۱.

(به طور مسلم او بزرگ شماست که به شما سحر آموخته است.)

[۵۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱۶.

[۵۶] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۲۵۱.

[۵۷] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۲۷۵.

[۵۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۴۸.

[۵۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۴.

مراد از کبیر، رهبر و رئیس می‌باشد.

۲.۵ – کبریاء

کِبْریاء به معنای عظمت و حکومت‌ است.

۲.۵.۱ – الْکِبْرِیاءُ (آیه ۷۸ سوره یونس)

(وَ تَکُونَ لَکُمَا الْکِبْرِیاءُ فِی الْاَرْضِ‌)

[۶۰] یونس/سوره۱۰، آیه۷۸.

«و باشد برای شما عظمت و حکمرانی در زمین؟»

[۶۱] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۱۶۰.

[۶۲] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۱۰۹.

[۶۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۳۳۶.

[۶۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۱۸۹.

۲.۵.۲ – الْکِبْرِیاءُ (آیه ۳۷ سوره جاثیه)

(وَ لَهُ‌ الْکِبْرِیاءُ فِی السَّماواتِ وَ الْاَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ‌)

[۶۵] جاثیه/سوره۴۵، آیه۳۷.

(و براى اوست کبریا و عظمت در آسمان‌ها و زمین، و اوست توانا و حکیم)

[۶۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۰۲.

[۶۷] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۲۷۶.

[۶۸] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۱۸۱.

[۶۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۳۷۳.

[۷۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۲۲.

مراد از آن در در آیه ربوبیّت عامه و حکومت مطلقه است و لفظ عزیز و حکیم تا حدّی آن را معنی می‌کند.

۲.۶ – کِبْر

کِبْر به معنای بزرگی و تکبّر و خودبینی است.

۲.۶.۱ – کِبْرَهُ‌ (آیه ۱۱ سوره نور)

(وَ الَّذِی تَوَلَّی‌ کِبْرَهُ‌ مِنْهُمْ لَهُ عَذابٌ عَظِیمٌ‌)

[۷۱] نور/سوره۲۴، آیه۱۱.

«آنکه به معظم افک مباشرت کرده برای اوست عذابی بزرگ.»

[۷۲] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۱۳۰.

[۷۳] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۹۰-۹۱.

[۷۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۷، ص۱۱۰.

[۷۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۲۰۶.

بعضی «کِبْر» را در آیه به ضمّ کاف خوانده‌اند، مراد از آن معظم شی‌ء است.
ضمیر «کِبْرَهُ‌» راجع به «إِفْکِ» واقع در صدر آیه است، گویند مراد از «وَ الَّذِی تَوَلَّی» عبد اللّه بن ابیّ است که در اشاعه افک پا فشاری می‌کرد.

۲.۶.۲ – کِبْرٌ (آیه ۵۶ سوره غافر)

(اِنْ فِی صُدُورِهِمْ اِلَّا کِبْرٌ)

[۷۶] غافر/سوره۴۰، آیه۵۶.

«نیست در سینه‌هاشان مگر تکبّر و خود بزرگ‌بینی.»

[۷۷] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۵۱۷.

[۷۸] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۳۴۱.

[۷۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۱، ص۲۸۸.

[۸۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۸۲۲.

۲.۷ – تَکبّر

تَکَبُّر به معنای خودبینی است و شاید تکلّف در آن منظور باشد، یعنی به زور خودش را کبیر می‌داند. بدترین تکبّر آنست که در برابر امر خدا تکبّر و از قبول آن امتناع کند.

۲.۷.۱ – تَتَکَبَّرَ (آیه ۱۳ سوره اعراف)

(فَاهْبِطْ مِنْها فَما یَکُونُ لَکَ اَنْ‌ تَتَکَبَّرَ فِیها…)

[۸۱] اعراف/سوره۷، آیه۱۳.

(از آن مقام و مرتبه‌ات فرود آى؛ تو حق ندارى در آن مقام و مرتبه تکبّر کنى).

[۸۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۵۲.

[۸۳] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۸، ص۳۳.

[۸۴] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۲۹.

[۸۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۶۰.

[۸۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۶۲۱.

۲.۸ – استکبار

اِسْتِکْبار به معنای آن است که اظهار بزرگی و تکبّر کند با آنکه اهلش نیست‌.

۲.۸.۱ – اسْتَکْبَرَ (آیه ۳۴ سوره بقره)

(اَبی‌ وَ اسْتَکْبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرِینَ‌)

[۸۷] بقره/سوره۲، آیه۳۴.

(سرباز زد، و تکبّر ورزید، و بخاطر نافرمانى و تکبّرش از کافران شد.)

[۸۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۴.

[۸۹] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱، ص۱۸۷.

[۹۰] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۱۲۲.

[۹۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۲۵-۱۲۶.

[۹۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۸۸-۱۸۹.

آیات قرآن همه در این زمینه است.

۲.۹ – مُتکبّر

مُتَکَبِّر: از اسماء حسنی و به معنی صاحب کبریاء و صاحب عظمت است.
چنانکه زمخشری گفته: «اَلْبَلِیغُ اَلْکِبْرِیَاءُ وَ اَلْعَظَمَهُ.»

[۹۳] زمخشری، محمود بن عمر، الکشاف، ج۴، ص۵۰۹.

در اقرب الموارد می‌گوید: «تَکَبَّرَ اَلرَّجُلُ : کَانَ ذَا کِبْرِیَاءَ.»

[۹۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۴، ص۵۰۸.

در المیزان آمده: متکبّر آن است که متلبّس به کبریاء و در آن ظاهر باشد.

[۹۵] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۲۲۲.

این صفت در خداوند صادق است زیرا کبریاء و عظمت حقیقی از آن اوست.

۲.۹.۱ – الْمُتَکَبِّرُ (آیه ۲۳ سوره حشر)

(السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ الْعَزِیزُ الْجَبَّارُ الْمُتَکَبِّرُ)

[۹۶] حشر/سوره۵۹، آیه۲۳.

(امنیّت‌بخش است، مراقب همه چیز است، شکست‌ناپذیرى که با اراده نافذ خود هر امرى را اصلاح مى‌کند، و داراى کبریا و عظمت است.)

[۹۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۴۸.

[۹۸] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۳۸۲.

[۹۹] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۲۲۲.

[۱۰۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۳۵۰.

[۱۰۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۴۰۰.

۲.۱۰ – کُبّار

کُبّار مبالغه کبیر است‌.

۲.۱۰.۱ – کُبَّاراً (آیه ۲۲ سوره نوح)

(وَ مَکَرُوا مَکْراً کُبَّاراً)

[۱۰۲] نوح/سوره۷۱، آیه۲۲.

«حیله کردند حیله بسیار بزرگ.»

[۱۰۳] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۵۰.

[۱۰۴] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۳۳.

[۱۰۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۵، ص۳۴۷.

[۱۰۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۴۷.

آن با تشدید و تخفیف هر دو خوانده شده است.

۲.۱۱ – کبائر

کبائر جمع کبیره است.

۲.۱۱.۱ – کَبائِرَ (آیه ۳۱ سوره نساء)

(اِنْ تَجْتَنِبُوا کَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُکَفِّرْ عَنْکُمْ سَیِّئاتِکُمْ وَ نُدْخِلْکُمْ مُدْخَلًا کَرِیماً)

[۱۰۷] نساء/سوره۴، آیه۳۱.

(اگر از گناهان بزرگى که از آن نهى مى‌شوید پرهیز کنید، گناهان کوچک شما را مى‌پوشانیم و مى‌بخشیم؛ و شما را در جایگاه با ارزشى وارد مى‌کنیم).

[۱۰۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۸۳.

[۱۰۹] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۴، ص۵۱۲.

[۱۱۰] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۴، ص۳۲۳.

[۱۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۵، ص۱۱۹.

[۱۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۶۱.

۲.۱۱.۲ – کَبائِرَ (آیه ۳۷ سوره شوری)

(وَ الَّذِینَ یَجْتَنِبُونَ‌ کَبائِرَ الْاِثْمِ وَ الْفَواحِشَ وَ اِذا ما غَضِبُوا هُمْ یَغْفِرُونَ‌)

[۱۱۳] شوری/سوره۴۲، آیه۳۷.

(همان کسانى که از گناهان بزرگ و اعمال زشت اجتناب مى‌ورزند، و هنگامى که خشمگین شوند عفو مى‌کنند).

[۱۱۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۸۷.

[۱۱۵] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۹۲.

[۱۱۶] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۶۳.

[۱۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۱۵۳.

[۱۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۵۰.

۲.۱۱.۳ – کَبائِرَ (آیه ۳۲ سوره نجم)

(الَّذِینَ یَجْتَنِبُونَ‌ کَبائِرَ الْاِثْمِ وَ الْفَواحِشَ اِلَّا اللَّمَمَ اِنَّ رَبَّکَ واسِعُ الْمَغْفِرَهِ هُوَ اَعْلَمُ بِکُمْ اِذْ اَنْشَاَکُمْ مِنَ الْاَرْضِ وَ اِذْ اَنْتُمْ اَجِنَّهٌ فِی بُطُونِ اُمَّهاتِکُمْ فَلا تُزَکُّوا اَنْفُسَکُمْ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقی‌)

[۱۱۹] نجم/سوره۵۳، آیه۳۲.

(همان کسانى که از گناهان کبیره و اعمال زشت دورى مى‌کنند، جز گناهان صغیره که گاه آلوده آن مى‌شوند)؛ و بدان که آمرزش پروردگار تو گسترده است؛ او نسبت به شما از همه آگاهتر است از آن هنگام که شما را از زمین آفرید و در آن موقع که به صورت جنین‌هایى در شکم مادرانتان بودید؛ پس خودستایى نکنید، او پرهیزگاران را بهتر مى‌شناسد).

[۱۲۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۲۷.

[۱۲۱] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۶۷.

[۱۲۲] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۹، ص۱۴۲.

[۱۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۴۰۷.

[۱۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۲۷۱.

۲.۱۱.۴ – کَبِیرَهً (آیه ۴۹ سوره کهف)

(وَ وُضِعَ الْکِتابُ فَتَرَی الْمُجْرِمِینَ مُشْفِقِینَ مِمَّا فِیهِ وَ یَقُولُونَ یا وَیْلَتَنا ما لِهذَا الْکِتابِ لا یُغادِرُ صَغِیرَهً وَ لا کَبِیرَهً اِلَّا اَحْصاها…)

[۱۲۵] کهف/سوره۱۸، آیه۴۹.

(و نامه اعمال آنها در آن جا گذارده مى‌شود، پس گنهکاران را مى‌بینى در حالى که از آنچه در آن است، ترسان و هراسانند؛ و مى‌گویند: «اى واى بر ما! این چه نامه‌اى است که هیچ عمل کوچک و بزرگى را فرو گذار نمى‌کند مگر این‌که آن را احصا کرده است؟!).

[۱۲۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۹۹.

[۱۲۷] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۴۵