پاورپوینت کامل کَلْم (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل کَلْم (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل کَلْم (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل کَلْم (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل کَلْم (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: کَلْم (مفردات‌قرآن)، کَلْم (لغات‌قرآن)، تکلم.

کَلْم (به فتح کاف و سکون لام) از واژگان نهج البلاغه به معنای غم و اندوه است و کَلام اثرى است که دلالت بر معنى دارد.

فهرست مندرجات

۱ – معنای کَلْم
۲ – کاربردها
۲.۱ – اَلْکَلامُ – تَتَکَلَّمْ – تَکَلَّمْتَ – کَلِمَه – حکمت ۳۷۱ (سخن)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای کَلْم

کَلْم

[۱] قرشی‌ بنابی، سید علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۹۱۲.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، دار القلم، ص۷۲۲.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-حسینی، ج۶، ص۱۵۵.

(مثل عقل) به معنای زخم زدن است.
«کَلَمَهُ‌ کَلْماً: جرحهُ»

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۴، ص۵۸۱.

راغب در مفردات گوید: کلم تأثیرى است که با چشم و گوش درک مى‌شود، کلام با گوش و کلم (زخم) با چشم.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، دار القلم، ص۷۲۲.

در مجمع البیان فرموده: کلم به معنى زخم زدن است و معناى اصلى آن تأثیر است

[۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۷۴.

و «کَلام» اثرى است که دلالت بر معنى دارد.
«تَکلیم و تَکَلُّم» هر دو به معنى سخن گفتن است.

(کَلَّمَ اللَّهُ مُوسى‌)

[۷] نساء/سوره۴، آیه۱۶۴.

یعنى خدا با موسى سخن گفت.

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۲۰۸.

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۱۴۰.

[۱۰] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۶، ص۱۵