پاورپوینت کامل قیام امام حسین و شرایط امر به معروف و نهی از منکر

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قیام امام حسین و شرایط امر به معروف و نهی از منکر دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قیام امام حسین و شرایط امر به معروف و نهی از منکر،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل قیام امام حسین و شرایط امر به معروف و نهی از منکر :

منبع: مقتل جامع سیدالشهداء

مقالات مرتبط: علم امام حسین به شهادت.

پاورپوینت کامل قیام امام حسین و شرایط امر به معروف و نهی از منکر، از مباحث مرتبط با پرسش‌ها و شبهات مربوط واقعه عاشورا و شهادت امام حسین (علیه‌السّلام) و یارانش در کربلا است. یکی از پرسش‌هایی که ممکن است درباره واقعه عاشورا مطرح شود این است که اگر قیام امام حسین (علیه‌السّلام) بخاطر امر به معروف و نهی از منکر بوده است، آیا علم امام حسین (علیه‌السّلام) به شهادت و یا احتمال ضرر جانی، آبرویی قیام برای خود، خاندان و یارانش با شرط مهم در وجوب امر به معروف و نهی ازمنکر، یعنی در پی نداشـتن مفسده و ضرر برای آمر و ناهی منافاتی ندارد؛ در حالی که خداوند در قرآن طبق آیه ۱۹۵ سوره بقره از به هلاکت‌ انداختن خود نهی کرده است؟ آیا قیام کربلا از مصادیق «درافکندن خویشتن در هلاکت» نیست؟

فهرست مندرجات

۱ – شبهه
۲ – مقدمه
۳ – پاسخ اول
۴ – پاسخ دوم
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – شبهه

یکی از آیات قرآن، آیه ۱۹۵ سوره بقره است که به «آیه هلاکت» معروف می‌باشد، و آن این است:

(وَأَنْفِقُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَلَا تُلْقُوا بِأَیْدِیکُمْ إِلَى التَّهْلُکَهِ وَأَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ)

؛

[۱] بقره/سوره۲، آیه۱۹۵.

«و در راه خدا انفاق کنید، و با دست خود، خود را به هلاکت نیفکنید و نیکوکار باشید، که خداوند نیکوکاران را دوست دارد.»
بر اساس این آیه یکی از شرایط مهم در وجوب امربه معروف و نهی ازمنکر، «در پی نداشـتن مفسده و ضرر برای آمر و ناهی» است. بنابراین مطابق این آیه قیام‌هائی که خطر جانی دارد، و یا نهی از منکری که موجب ضرر و زیان گردد، نباید به آن اقدام کرد، زیرا ضرر و زیان، یک نوع هلاکت است، و انسان نباید با دست خود، خود را به هلاکت افکند، در اینجا این پرسش مطرح می‌شود، که قیام امام حسین (علیه‌السّلام) و جنگ نابرابر او و کشته شدن او و یارانش، چگونه با این آیه سازگار است؟ اگر امام حسین (علیه‌السّلام) می‌دانست یا دست کم احتمال عقلایی می‌داد که قیامش مفسده و ضرر جانی، آبرویی و مالی برای خود، خاندان و یارانش و حتی برای جامعه اسلامی دارد، چرا دست به قیام زد؟ آیا این حرکت او از مصادیق «درافکندن خویشتن در هلاکت» نیست که قرآن کریم از آن نهی کرده است؟

۲ – مقدمه

پیش از پاسخ به این پرسش، تذکر این نکته ضروری است که بی تردید سیره و روش قطعی امام حسین، به عنوان سنت معصوم، خود در زمره منابع فقه است، و طبعاً بایـد موازین فقهی را با کار امام تطبیق داد. پس در اینجا تنها به دنبال بررسی عملکرد امام حسین و سنجش رابطه آن با رهنمودهای دیگر امامان معصوم در خصوص مسئله امر به معروف و نهی از منکر هستیم؛ به این معنا که آیا این دو دسته از ادله در‌ایـن موضوع، با یکدیگر تعارض دارند یا خیر؟

۳ – پاسخ اول

برخی از پژوهشگران این پرسش را چنین پاسخ داده‌اند که در فریضه امر به معروف و نهی از منکر، دو امر را باید در نظر گرفت:۱. موقعیت کسی که مرتکب گناه می‌شود؛
۲. موقعیت کسی که قصد امربه معروف و نهی از منکر دارد.اگر شخص عاصی در موقعیتی قرار دارد که عملش برای دیگران سرمشق و الگوست و گناهش سبب پیدایش بدعتی در دین می‌شود، و در مقابل کسی هست که شخصیت و موقعیت برجسته‌ای در میان دینداران دارد و در ردیف اولیا و پاسداران دین قرار می‌گیرد، بر این شخص واجب است که برای جلوگیری از ورود بدعت در دین و شیوع آن در جامعه اسلامی قیام کند؛ هرچند این قیام منجر به ضرر مالی و جانی برای وی شود.
بسیاری از بزرگان دین همچون ابوذرها و میثم تمارها و حجر بن عدیها بر همین اساس مال و جان خود و نزدیکان‌شان را در راه دفاع از اسلام و جلوگیری از رواج تفکرهای انحرافی و التقاطی فدا کرده‌اند. سیره پیامبران بزرگ الهی نیز چنین بوده است، که اگر جز این بود، چه بسا هیچ یک از ادیان الهی بر روی زمین استقرار نمی‌یافت.
حضرت ابراهیم (علیه‌السّلام) به مبارزه با بت پرستی برخاست و در مقابل طاغوت زمـان خـویش هیچ واهمه‌ای به خود راه نداد و نه تنها اموال و آسایش خود و خانواده اش را در این راه هزینه کرد، بلکه جانش را نیز در طبق اخلاص گذاشت و سوختن در آتش نمرود را بر ترک رسالتش ترجیح داد؛ چنانکه حضرت یحیی (علیه‌السّلام) نیز، با آنکه صاحب شریعت نبود، در مقابل طاغوت زمان خویش ساکت ننشست و با ازدواج نامشروع او به مخالفت برخاست؛ تا جایی که جان خویش را در این راه گذاشت و سر بریده‌اش در میان تشتی در برابر آن طاغوت قرار گرفت.
امام حسین (علیه‌السّلام) نیز در جایگاه جانشین برحق رسول خدا و شخصیتی که بسیاری از دیده‌ها در جهان اسلام به عملکرد او دوخته شده بود، بر همین اساس، قیام مسلحانه ضد طاغوت اموی را تکلیف خود دانست؛ چراکه طاغوت زمان او آشکارا دسـت بـه گناهان بزرگ می‌زد و با ترک معروف، در دین بدعت می‌گذاشت.

[۲] نجمی، محمدصادق، سخنان حسین بن علی (علیه‌السّلام) از مدینه تا کربلا، ص۱۱۲-۱۱۴.

بر اساس این پاسخ، شرط نبود مفسده در امر به معروف و نهی از منکر،

[۳] حلی، حسن بن یوسف، تذکره الفقهاء، ج۱، ص۴۵۸.

[۴] عاملی، زین الدین بن علی، مسالک الافهام الی تنقیح شرائع الاسلام، ج۳، ص۱۰۲.