پاورپوینت کامل قربانی (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قربانی (مقاله‌دوم) دارای ۹۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قربانی (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل قربانی (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل قربانی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: قربانی.

قربانی حیوانی است که برای خدا ذبح یا نحر می‌شود.
به حیوانی که برای امتثال امر خدا کشته می‌شود قربانی گویند. چنان‌که به قربانی‌ای که در روز عید قربان تا دو یا سه روز بعد از آن ذبح می‌شود «اُِضحیّه» گفته می‌شود و به قربانی‌ای که در حج سر می‌برند «هَدی» گویند و به قربانی‌ای که برای نوزاد ذبح می‌شود «عقیقه» گویند.

فهرست مندرجات

۱ – اقسام
۱.۱ – قربانی واجب
۱.۱.۱ – قربانی در حج
۱.۱.۱.۱ – اوصاف
۱.۱.۱.۲ – مستحبات
۱.۱.۱.۳ – مکروهات
۱.۱.۱.۴ – قربانگاه
۱.۱.۱.۵ – زمان
۱.۱.۱.۶ – بدل
۱.۱.۲ – قربانی در حج قِران
۱.۱.۲.۱ – محل قربانی
۱.۱.۲.۲ – تقسیم قربانی
۱.۱.۲.۳ – شرایط ذبح
۱.۱.۳ – کفایت قربانی واجب از مستحب
۱.۱.۴ – قربانی کودک
۱.۱.۵ – قربانی برای صدّ یا احصار
۱.۱.۶ – قربانی واجب به نذر یا کفّاره
۱.۲ – قربانی مستحب
۱.۲.۱ – حکم تکلیفی
۱.۲.۲ – زمان
۱.۲.۳ – شرایط
۱.۲.۴ – تقسیم قربانی
۱.۲.۵ – دیگر احکام
۲ – پانویس
۳ – منبع

۱ – اقسام

قربانی به لحاظ تکلیفی به واجب و مستحب تقسیم می‌شود.
قربانی واجب عبارت است از قربانی‌ای که برای حج یا صدّ یا احصار یا نذر و یا کفّاره واجب شده است.
قربانی مستحب عبارت است از قربانی در روز عید قربان و عقیقه.

۱.۱ – قربانی واجب

قربانی واجب دارای چند قسم است.

۱.۱.۱ – قربانی در حج

از واجبات حج تمتّع قربانی کردن است. بر حج گزارانی که حج تمتّع نمی‌گزارند، قربانی واجب نیست، جز در حج قِران که حاجی حیوان را با خود می‌آورد، در صورتی که با اشعار یا تقلید احرام ببندد و یا حج قِران به نذر و مانند آن، همچون عهد واجب شده باشد، که در این موارد، قربانی کردن در حج قِران نیز بر حاجی واجب خواهد بود.

[۱] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۱، ص۵۹۱.

[۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۱۴ – ۱۱۵.

۱.۱.۱.۱ – اوصاف

قربانی حج باید دارای این ویژگی‌ها باشد:

۱. شتر یا گاو و یا گوسفند باشد.

[۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۳۵-۱۳۶.

۲. سِنّی خاص داشته باشد، بدین‌معنا که شتر، گاو و بز باید به سن «ثَنی» رسیده باشد. مراد از «ثنی» در شتر داخل شدن در سال ششم و در گاو و بز بنابر قول مشهور، داخل شدن در سال دوم است.
معروف در لغت، داخل شدن در سال سوم است، از این‌رو، برخی احتیاط وجوبی را در قربانی کردن گاو و بز دو ساله دانسته‌اند.
در میش باید به سن «جَذَع» رسیده باشد. در معنای جذع اختلاف است.
یک سالگی، کمتر از یک سالگی، هفت ماهگی و شش ماهگی از جمله این اقوال است.
برخی گفته‌اند: در صورت داشتن معنای عرفی، مرجع عرف است، در غیر این صورت، احتیاط در مراعات بیشترین زمان، یعنی یک سالگی است.

[۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۳۶-۱۳۹.

[۵] مراجع تقلید، مناسک حج، ص۴۹۵.

۳. تام باشد. قربانی باید از جهت خلقت ناقص نباشد، از این‌رو، قربانی کردن حیوان یک چشم، لنگ و بیمار کفایت نمی‌کند.

[۶] علامه حلی، تذکره الفقهاء، ج۸، ص۲۶۰.

[۷] شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۱، ص۴۳۷.

همچنین حیوانی که بخش داخلی شاخش شکسته یا گوشش بریده و یا اخته باشد کفایت نمی‌کند.

[۸] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۲، ص۲۹۸.

قربانی لاغر نیز کفایت نمی‌کند. مقصود از لاغری بنابر قول مشهور آن است که کلیه حیوان پیه نداشته باشد. برخی ملاک را عرف دانسته‌اند.

[۹] موسوی عاملی، سیدمحمد، مدارک الاحکام، ج۸، ص۳۴-۳۵.

[۱۰] مراجع تقلید، مناسک حج، ص۴۹۶.

اگر حاجی، حیوان را به عنوان لاغر خریده و قربانی کرده باشد، لیکن چاق از کار درآید، به قول مشهور کفایت می‌کند.
همچنین اگر به عنوان چاق خریده باشد و پس از قربانی کردن معلوم شود لاغر بوده است، اما اگر به عنوان تام بخرد، سپس معلوم شود ناقص است، به قول اکثر فقها کافی نخواهد بود.

[۱۱] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۴۹-۱۵۰.

۱.۱.۱.۲ – مستحبات

رعایت امور زیر در قربانی مستحب است:

۱. چاق بودن.

[۱۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۵۱.

۲. حاضر کردن قربانی در شب عرفه در عرفات.

[۱۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۵۴.

۳. ماده بودن در شتر و گاو و نر بودن در گوسفند.

[۱۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۵۴-۱۵۵.

۴. نحر شتر در حالت ایستاده و بستن میان موضع سم (کف پا) و زانو و فروبردن کارد از جانب راست.

[۱۵] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۵۵-۱۵۶.

۵. خواندن دعا هنگام سر بریدن.

[۱۶] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۵۶-۱۵۷.

۶. نهادن دست خود بر دست کسی که حیوان را سر می‌برد، در صورتی که دیگری عهده‌دار ذبح باشد.
۷. مباشرت ذبح در صورت آشنا بودن با آن.

[۱۷] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۵۷.

۸. تقسیم قربانی به سه بخش برابر و اختصاص بخشی را برای خود، بخشی را برای فقرا به عنوان صدقه و بخشی را به عنوان هدیه به مؤمنان.

[۱۸] علامه حلی، تذکره الفقهاء، ج۸، ص۲۹۴.

مقصود از استحباب یاد شده این است که تقسیم به سه قسمت متفاوت نیز جایز است، هرچند برابر بودن قسمت‌ها مستحب است.

[۱۹] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۵۸-۱۶۰.

آیا اصل مصرف قربانی در مصارف سه‌گان یاد شده (خوردن، صدقه و هدیه دادن) مستحب است و نتیج آن جواز اکتفا به یکی از آن مصارف، مانند خوردن است یا نه‌؟ برخی اصل صرف، در موارد سه‌گانه را واجب دانسته‌اند، هرچند استحباب آن را به ظاهر کلمات فقها نسبت داده‌اند.

[۲۰] شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۱، ص۴۳۹.

برخی تنها خوردن و صدقه دادن – هرچند به مقدار‌ اندک – را واجب دانسته‌اند.

[۲۱] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۱، ص۵۹۸.

[۲۲] علامه حلی، مختلف الشیعه، ج۴، ص۲۸۵-۲۸۶.

[۲۳] موسوی عاملی، سیدمحمد، مدارک الاحکام، ج۸، ص۴۳.

بعضی گفته‌اند:
خوردن به‌انداز صدق مسمّا واجب است و باید یک سوم به فقرا صدقه و یک سوم به مؤمنان هدیه داده شود.

[۲۴] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۲، ص۳۰۳.

۱.۱.۱.۳ – مکروهات

قربانی کردن گاومیش و شتر و گاو نر و نیز حیوانی که بیضه‌اش کوبیده و فاسد شده است، مکروه می‌باشد.

[۲۵] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۲، ص۳۰۳.

[۲۶] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۶۳-۱۶۴.

برخی قربانی مورد اخیر را کافی ندانسته‌اند.

[۲۷] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۱، ص۵۹۷.

۱.۱.۱.۴ – قربانگاه

قربانی باید در منی صورت گیرد،

[۲۸] شیخ طوسی، الاقتصاد، ص۳۰۷.

[۲۹] قاضی ابن براج، عبدالعزیز، المهذب، ج۱، ص۲۵۷.

[۳۰] قاضی ابن براج، عبدالعزیز، المهذب، ج۱، ص۲۵۹.

[۳۱] حلبی، علی بن حسن، اشاره السبق، ص۱۳۶.

[۳۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۲۰.

لیکن از آنجا که امروزه قربانگاه خارج از منی قرار دارد و برای حاجی امکان ذبح در منی وجود ندارد، قربانی کردن در قربانگاه فعلی به دلیل ضرورت و عدم امکان ذبح در منی جایز است.

[۳۳] مراجع تقلید، مناسک حج، ص۴۹۲.

خارج کردن گوشت قربانی از منی جایز نیست و بنابر قول مشهور، باید در همانجا مصرف شود،

[۳۴] موسوی عاملی، سیدمحمد، مدارک الاحکام، ج۸، ص۲۵.

اما به تصریح برخی، عدم جواز خارج کردن از منی منوط به وجود مستحق در منی است و در صورت عدم وجود مستحق و نیازمند در منی‌، خارج کردن جایز است.

[۳۵] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۲، ص۲۹۷.

[۳۶] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۳۳.

[۳۷] محقق داماد، کتاب الحج، ج۳، ص۱۶۵-۱۶۹.

۱.۱.۱.۵ – زمان

بدون شک، آغاز زمان قربانی روز عید قربان (دهم ذیحجه) است و قربانی کردن قبل از آن کفایت نمی‌کند.

[۳۸] بحرانی، یوسف، الحدائق الناضره، ج۱۷، ص۷۶.

[۳۹] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۳۳.

البته قربانی کردن در شب عید برای معذوران، همچون خائف، بنابر قول برخی، جایز و کافی است.

[۴۰] شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۱، ص۴۴۱.

[۴۱] بحرانی، یوسف، الحدائق الناضره، ج۱۷، ص۸۳.

قربانی کردن پس از روز عید در باقی مانده از ایام ذیحجه برای حاجیانی که در روز عید بر اثر عذری چون نیافتن قربانی یا فراموشی، موفق به انجام قربانی نشده‌اند، جایز و کافی است.

[۴۲] بحرانی، یوسف، الحدائق الناضره، ج۱۷، ص۷۷.

[۴۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۳۵.

[۴۴] مراجع تقلید، مناسک حج، ص۴۹۰ – ۴۹۱.

برخی معاصران، قربانی کردن در ایام تشریق را برای معذوران صحیح و کافی دانسته و پس از ایام تشریق را برای آنان کافی ندانسته و به جای آن، ده روز روزه گرفتن را واجب دانسته‌اند.

[۴۵] مراجع تقلید، مناسک حج، ص۴۹۱.

آیا برای غیر معذور، قربانی کردن در روز عید، واجب و تاخیر از آن حرام است یا تاخیر‌ انداختن از روز عید جایز می‌باشد؟ مسئله محل اختلاف است.
چنان‌که بنابر قول دوم، در اینکه جواز تاخیر، اختصاص به ایام تشریق دارد و تاخیر‌ انداختن از این ایام بدون عذر حرام است یا قربانی کردن در طول ذیحجه جایز و کافی می‌باشد، مسئله محل اختلاف است.

[۴۶] شیخ طوسی، الخلاف، ج۶، ص۶۶.

[۴۷] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۱، ص۵۹۵.

[۴۸] بحرانی، یوسف، الحدائق الناضره، ج۷، ص۷۶-۷۸.

[۴۹] نراقی، احمد، مستند الشیعه، ج۱۲، ص۲۹۹ – ۳۰۰.

[۵۰] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۳۳-۱۳۵.

بنابر قول نخست، آیا قربانی کردن پس از ایام تشریق کافی است، هرچند بر اثر تاخیر‌ انداختن گناه کرده است، یا کافی نیست و حجش محکوم به بطلان است‌؟ مسئله اختلافی است. بسیاری آن را کافی دانسته‌اند.

[۵۱] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۳۵.

[۵۲] مراجع تقلید، مناسک حج، ص۴۹۰-۴۹۱.

[۵۳] مرتضوی لنگرودی، سیدمحمدحسن، توضیح المناسک، ص۲۶۹.

[۵۴] بهجت، محمدتقی، جامع المسائل، ج۲، ص۳۴۳.

برخی معاصران، قول دوم را برگزیده‌اند.

[۵۵] مراجع تقلید، مناسک حج، ص۴۹۱.

بنابر قول به کفایت قربانی کردن در طول ماه ذیحجه، پس از ایام تشریق، آیا باید به نیّت قضا قربانی کند

[۵۶] شیخ طوسی، المبسوط، ج۱، ص۳۷۱.

[۵۷] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۳۴.

یا به نیّت ادا

[۵۸] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۱، ص۵۹۵.

و یا بدون نیّت ادا و قضا

[۵۹] مراجع تقلید، مناسک حج، ص۴۹۱.

[۶۰] مرتضوی لنگرودی، سیدمحمدحسن، توضیح المناسک، ص۲۶۹.

و به قصد مافی الذمّه‌؟ مسئله اختلافی است.
آیا قربانی کردن در شب مطلقا جایز است یا تنها در صورت معذور بودن در روز و یا مطلقا جایز نیست‌؟ مسئله محل اختلاف است.

[۶۱] علامه حلی، تحریر الاحکام، ج۱، ص۶۲۳.

[۶۲] علامه حلی، منتهی المطلب، ج۱۱، ص۱۸۱-۱۸۲.

[۶۳] شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۱، ص۴۴۱.

[۶۴] بحرانی، یوسف، الحدائق الناضره، ج۱۷، ص۸۲-۸۳.

[۶۵] مراجع تقلید، مناسک حج، ص۴۹۰.

۱.۱.۱.۶ – بدل

اگر حاجی برای قربانی حیوانی نیابد، در صورتی که بهای آن را داشته باشد، به قول مشهور، آن را نزد کسی می‌گذارد تا در طول ماه ذیحجه، حیوان را خریده و از طرف او قربانی کند و چنانچه در طول ذیحجه یافت نشود، در ذیحج سال آینده این کار را انجام دهد.

[۶۶] علامه حلی، تذکره الفقهاء، ج۸، ص۲۶۸.

[۶۷] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۲، ص۳۰۴.

[۶۸] موسوی عاملی، سیدمحمد، مدارک الاحکام، ج۸، ص۴۶-۴۷.

[۶۹] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۶۴.

برخی گفته‌اند: در صورت نیافتن قربانی، روزه جایگزین آن می‌شود، هرچند بهای آن را داشته باشد.

[۷۰] ابن ادریس حلی، کتاب السرائر، ج۱، ص۵۹۲.

[۷۱] محقق حلی، شرائع الاسلام، ج۱، ص۱۹۵.

چنانچه حاجی فاقد قربانی و بهای آن باشد، به جای آن باید ده روز روزه بگیرد، سه روز در ذیحجه و در سفر حج، پیش از بازگشت به وطن و هفت روز در وطن. سه روز روزه واجب است پی‌درپی گرفته شود و مستحب است بدین‌گونه باشد:
روز قبل از ترویه، روز ترویه (هشتم ذیحجه) و روز بعد از آن (روز عرفه) و اگر روز هفتم روزه نگرفت، به قول مشهور، می‌تواند روز ترویه و عرفه روزه بگیرد و روز سوم را به پس از کوچ از منی موکول کند

[۷۲] علامه حلی، مختلف الشیعه، ج۳، ص۵۶۷-۵۶۸.

[۷۳] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۲، ص۳۰۴.

[۷۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۶۷-۱۶۹.

و اگر روز ترویه روزه نگیرد، پس از بازگشت از منی باید سه روز روزه بگیرد.

[۷۵] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۷۲.

سه روز روزه باید در ماه ذیحجه گرفته شود و گرفتن روزه در غیر ماه ذیحجه صحیح نیست.

[۷۶] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۷۱.

[۷۷] موسوی عاملی، سیدمحمد، مدارک الاحکام، ج۸، ص۵۳.

آیا گرفتن سه روز روزه، از اول ماه ذیحجه پس از احرام بستن برای عمره یا حج تمتع – بنابر اختلاف دیدگاه‌ها – جایز است یا قبل از روز هفتم جایز نیست‌؟ مسئله محل اختلاف است. قول نخست، مشهور است.

[۷۸] محقق حلی، شرائع الاسلام، ج۱، ص۱۹۵.

[۷۹] علامه حلی، مختلف الشیعه، ج۳، ص۵۶۸.

[۸۰] فاضل مقداد، مقداد بن عبداللّه، التنقیح الرائع، ج۱، ص۴۹۳.

[۸۱] محقق کرکی، علی بن حسین، جامع المقاصد، ج۳، ص۲۳۸.

[۸۲] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۲، ص۳۰۵.

[۸۳] بحرانی، یوسف، الحدائق الناضره، ج۱۷، ص۱۳۷.

[۸۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۷۷.

چنانچه در ماه ذیحجه روزه نگیرد، قربانی کردن در سال آینده بر حاجی متعیّن خواهد شد. در اینکه علاوه بر آن، کفاره (قربانی کردن یک گوسفند) نیز بر او واجب می‌شود یا نه، اختلاف است.

[۸۵] شیخ طوسی، المبسوط، ج۱، ص۳۷۰.

[۸۶] حلی، یحیی بن سیعد، الجامع للشرائع، ص۲۱۰.

[۸۷] علامه حلی، منتهی المطلب، ج۱۱، ص۲۲۵.

[۸۸] محقق سبزواری، محمدباقر، ذخیره المعاد، ج۳، ص۶۷۳.

[۸۹] فاضل هندی، محمد بن حسن، کشف اللثام، ج۶، ص۱۴۷.

[۹۰] نراقی، احمد، مستند الشیعه، ج۱۲، ص۳۵۱-۳۵۳.

[۹۱] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۸۰ – ۱۸۱.

اگر پس از گرفتن سه روز روزه پیش از اتمام ماه ذیحجه، به قربانی دست یافت، قربانی بر او واجب نخواهد شد، هرچند افضل است.

[۹۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۸۳-۱۸۵.

پس از گرفتن سه روز روزه در ماه ذیحجه، باقی ماند آن، یعنی هفت روز را پس از رسیدن به وطن می‌گیرد.

[۹۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۸۵.

در هفت روز روزه در وطن، بنابر مشهور، موالات و پی‌درپی بودن شرط نیست و می‌تواند روزه‌ها را با فاصله بگیرد

[۹۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۸۶.

و چنانچه پس از حج به وطن بازنگردد و در مکه اقامت گزیند، باید به‌انداز مدت زمان رسیدن به وطن صبر کند، سپس روزه بگیرد، به شرط آنکه زمان آن افزون بر یک ماه نباشد، که در این صورت، پس از سپری شدن یک ماه، هفت روز روزه می‌گیرد.

[۹۵] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۸۷.

برخی قدما گفته‌اند: به‌انداز زمان رسیدن به وطن باید صبر کند، هرچند بیش از یک ماه باشد.

[۹۶] قاضی ابن براج، عبدالعزیز، المهذب، ج۱، ص۲۰۱.

چنانچه حاجی با توانایی و تمکّن از روزه گرفتن، پیش از گرفتن سه روز روزه بمیرد، ولیّ او باید سه روز را از طرف او بگیرد. آیا حکم هفت روز دیگر هم همین است یا نه‌؟ مسئله اختلافی است. اکثر متاخران قائل به قول دوم‌اند.

[۹۷] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۸۹-۱۹۰.

حاجی‌ای که قربانی کردن بر او واجب است، اگر قبل از قربانی کردن بمیرد، قربانی از اصل ترکه او برداشته و ذبح می‌شود.

[۹۸] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۹، ص۱۹۲.

۱.۱.۲ – قربانی در حج قِران

قربانی در حج قران تنها در فرضی که حاجی با اِشعار یا تقلید احرام ببندد و یا نذر کند، واجب خواهد بود.
قربانی