پاورپوینت کامل قُرْآن (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قُرْآن (مفردات‌قرآن) دارای ۴۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قُرْآن (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل قُرْآن (مفردات‌قرآن) :

منبع: قُرْآن (قاموس قرآن (جلد ۵))

مقالات مرتبط: قرآن (لغات‌قرآن)، قُرآن (مفردات‌نهج‌البلاغه)، قرآن.

دیگر کاربردها: قران (ابهام‌زدایی).

قُرْآن (به ضم قاف و سکون راء) از واژگان قرآن کریم به معنای خواندن است.
خداوند در قرآن اوصافی برای قرآن ذکر می‌کند که مبیّن مقام شامخ این کتاب الهی است و موقعیّت و عظمت آن را به‌طور واضح متجلی می‌سازد.

فهرست مندرجات

۱ – معنای قُرْآن
۲ – کاربردها
۲.۱ – قُرْآنَهُ‌ (آیه ۱۷- ۱۸ سوره قیامت)
۲.۲ – الْقُرْآنَ‌ (آیه ۹۲ سوره نمل)
۲.۳ – الْقُرْآنَ‌ (آیه ۴ سوره مزمل)
۲.۴ – الْقُرْآنِ‌ (آیه ۲۰ سوره مزمل)
۳ – اوصاف قرآن‌
۳.۱ – هُدیً لِلْمُتَّقِینَ‌ (آیه ۲ سوره بقره)
۳.۲ – هُدیً لِلنَّاسِ‌ (آیه ۱۸۵ سوره بقره)
۳.۳ – قُرْآنٍ‌ مُبِینٍ‌ (آیه ۱ سوره حجر)
۳.۴ – الْقُرْآنَ‌ الْعَظِیمَ‌ (آیه ۸۷ سوره حجر)
۳.۵ – الْقُرْآنَ‌ (آیه ۹ سوره اسراء)
۳.۶ – شِفاءٌ وَ رَحْمَهٌ لِلْمُؤْمِنِینَ‌ (آیه ۸۲ سوره اسراء)
۳.۷ – الْقُرْآنَ‌ الْحَکِیمِ‌ (آیه ۲ سوره یس)
۳.۸ – قُرْآنٌ‌ مَجِیدٌ (آیه ۲۱ سوره بروج)
۳.۹ – لَقُرْآنٌ‌ کَرِیمٌ‌ (آیه ۷۷ سوره واقعه)
۳.۱۰ – تَنْزِیلٌ مِنْ حَکِیمٍ حَمِیدٍ (آیه ۴۲ سوره فصلت)
۳.۱۱ – ذِکْرٌ لِلْعالَمِینَ‌ (آیه ۲۷ سوره تکویر)
۳.۱۲ – تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْ‌ءٍ (آیه ۸۹ سوره نحل)
۳.۱۳ – لَکِتابٌ عَزِیزٌ (آیه ۴۱ سوره فصلت)
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای قُرْآن

قُرْآن

[۱] قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۵، ص۲۶۲.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۶۶۸.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۱، ص۳۳۷.

این لفظ در اصل مصدر به معنى خواندن است.

۲ – کاربردها

به مواردی از قُرْآن که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – قُرْآنَهُ‌ (آیه ۱۷- ۱۸ سوره قیامت)

(اِنَّ عَلَیْنا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ‌ فَاِذا قَرَاْناهُ فَاتَّبِعْ‌ قُرْآنَهُ‌)

[۴] قیامت/سوره۷۵، آیه۱۷-۱۸.

یعنی: «در قرآن عجله نکن زیرا جمع کردن آنچه وحی می‌کنیم و خواندن آن بر عهده ماست… و چون آن را خواندیم از خواندنش پیروی کن و بخوان.»

[۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۱۷۵.

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۰۹-۱۱۰.

[۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۱۰۹.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۰۰.

قرآن در این‌جا مصدر است مثل فُرْقان و رُجْحان هر دو ضمیر راجع به وحی‌اند.به نظر نگارنده همان خواندن سبب تسمیه این کتاب عظیم به این نام است.

۲.۲ – الْقُرْآنَ‌ (آیه ۹۲ سوره نمل)

چنان‌که خود قرآن به خواندن آن کاملا اهمیّت می‌دهد:

(وَ اَنْ اَتْلُوَا الْقُرْآنَ‌)

[۹] نمل/سوره۲۷، آیه۹۲.

(و مأمورم قرآن را تلاوت کنم.)

[۱۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۸۵.

[۱۱] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۵۷۹.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۴۰۴.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۱۵۲.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۷۱.

۲.۳ – الْقُرْآنَ‌ (آیه ۴ سوره مزمل)

(وَ رَتِّلِ‌ الْقُرْآنَ‌ تَرْتِیلًا)

[۱۵] مزمّل/سوره۷۳، آیه۴.

(و قرآن را با تامّل و دقت بخوان.)

[۱۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷۴.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۹۶.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۶۱.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۱۸.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۶۹.

۲.۴ – الْقُرْآنِ‌ (آیه ۲۰ سوره مزمل)

(فَاقْرَؤُا ما تَیَسَّرَ مِنَ‌ الْقُرْآنِ‌)

[۲۱] مزمّل/سوره۷۳، آیه۲۰.

( اکنون آن‌چه براى شما میسّر است قرآن بخوانید.)

[۲۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷۵.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۱۱۸.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۷۶.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۳۹.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۷۵-۵۷۶.

بعضی‌ها قرآن را در اصل به معنی جمع گرفته‌اند که اصل قَرْء به معنی جمع است در این صورت می‌توانند بگویند که: آن مصدر از برای فاعل است، قرآن یعنی جامع حقایق و فرموده‌های الهی. ولی با ملاحظه آن‌چه گذشت معنای اول مقبول‌تر بلکه منحصر به فرد است. المیزان نیز آن را اختیار کرده است.

[۲۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۳۴۶.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۲۳۰-۲۳۱.

۳ – اوصاف قرآن‌

خداوند در قرآن اوصافی برای قرآن ذکر می‌کند که مبیّن مقام شامخ این کتاب الهی است و موقعیّت و عظمت آن را به‌طور واضح متجلی می‌سازد از قبیل: مایه هدایت پرهیزکاران، راهنماى مردم، کتاب مبین، کتاب عظیم، هادی به راه استوار، شفا و رحمت برای مؤمنان، کتاب با عظمت، کتاب پرارزش، نازل شده از حکیم ستوده، ذکر براى جهانیان، بیانگر همه چیز و کتاب شکست ناپذیر می‌باشد.

۳.۱ – هُدیً لِلْمُتَّقِینَ‌ (آیه ۲ سوره بقره)

(لا رَیْبَ فِیهِ هُدیً لِلْمُتَّقِینَ‌)

[۲۹] بقره/سوره۲، آیه۲.

(هیچ‌گونه شکى در آن نیست و مایه هدایت پرهیزکاران است.)

[۳۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲.

[۳۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۶۹.

[۳۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۴۳.

[۳۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۵۸.

[۳۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۱۸.

۳.۲ – هُدیً لِلنَّاسِ‌ (آیه ۱۸۵ سوره بقره)

(هُدیً لِلنَّاسِ‌)

[۳۵] بقره/سوره۲، آیه۱۸۵.

(به عنوان راهنماى مردم.)

[۳۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۸۵.

[۳۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۱۸-۱۹.

[۳۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۱۵-۱۶.

[۳۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۲۰۹.

[۴۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۴۹۷.

۳.۳ – قُرْآنٍ‌ مُبِینٍ‌ (آیه ۱ سوره حجر)

(قُرْآنٍ‌ مُبِینٍ‌)

[