پاورپوینت کامل فقه فردی (حوزه پیشرو و سرآمد)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فقه فردی (حوزه پیشرو و سرآمد) دارای ۳۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فقه فردی (حوزه پیشرو و سرآمد)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل فقه فردی (حوزه پیشرو و سرآمد) :

منبع: پاورپوینت کامل فقه فردی (حوزه پیشرو و سرآمد)

مقالات مرتبط: فقه اجتماعی (حوزه پیشرو و سرآمد).

فقه فردی، یکی از کلیدواژه‌های پیام رهبری در یک صدمین سال گشت حوزه علمیه قم است. «فقه فردی» در اندیشه مقام معظم رهبری رویکردی به فقه است که محور تحلیل‌های فقیه را فرد مکلف قرار می‌دهد. در این نگرش، وظیفه فقیه صرفاً تبیین احکام شرعی مورد نیاز شخص مسلمان برای تحقق دینداری فردی و عبادی است.

فهرست مندرجات

۱ – مقدمه
۲ – تعریف فقه فردی
۳ – ویژگی‌های رویکرد فردگرایانه در فقه
۳.۱ – تمرکز بر احکام فردی
۳.۲ – فقدان نگاه نظام‌مند
۳.۳ – غفلت از نظام اجتماعی
۳.۴ – رشد ناموزون مباحث فقهی
۳.۵ – بی‌توجهی به اولویت‌ها و مسائل مستحدثه
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – مقدمه

امروز نمیتوان فقاهت را به تعبیر امام راحل، همچون ناآگاهان، غرق شدن در احکام فردی و عبادی دانست.

[۱] پیام رهبری در یک صدمین سال گشت حوزه علمیه قم.

فقه اسلامی در سیر تطور تاریخی خود، عمدتاً بر ابعاد فردی زندگی انسان تمرکز داشته و با هدف یاری‌رسانی به مکلف در تحقق زیست دینی فردی شکل گرفته است. این رویکرد که به «فقه فردمحور» شناخته می‌شود، بر تبیین وظایف شرعی مکلف در زندگی شخصی متمرکز است و تلاش می‌کند مسائل و موانع اجرای احکام فردی را پاسخ دهد.

۲ – تعریف فقه فردی

«فقه فردی» رویکردی به فقه است که محور تحلیل‌های فقیه را فرد مکلف قرار می‌دهد. در این نگرش، وظیفه فقیه صرفاً تبیین احکام شرعی مورد نیاز شخص مسلمان برای تحقق دینداری فردی و عبادی است. بر اساس این مبنا، فقه ابزاری برای هدایت فرد در مسیر تکلیف‌مداری و رعایت حدود شرعی در حیات شخصی تلقی می‌شود و پرسش‌های ناظر به ساختارهای اجتماعی، سیاسی یا اقتصادی در آن جایگاه مستقلی نمی‌یابند.
از نگاه نقادانه، چنین فقهی رویکردی «تجزیه‌ای» به عمل فرد و حکم شرعی دارد، بی‌آن‌که در قالب یک منظومه کل‌نگر به تأثیرات متقابل آن در نظم اجتماعی و در چارچوب نظریه‌پردازی دینی برای حکمرانی بنگرد.
به تعبیر مقام معظم رهبری، فقه ما از آغاز «برای ساختن یک جامعه»

[۲] سخنرانی در مراسم عمامه‌گذاری مدرسه عالی شهید مطهری (ره)، ۶۳/۹/۲۰.

یا «اداره یک کشور» طراحی نشده بود، بلکه «فقیه مشغول استنباط احکام اسلامی بود برای اداره یک فرد و حداکثر خانواده».

[۳] سخنرانی در دیدار با مدرسان و طلاب مدارس علمیه، ۶۳/۶/۲۷.

این نوع فقاهت، فاقد نگاه سیستمی به نظام اسلامی و ساختارهای کلان اجتماعی است و تمرکز آن، صرفاً بر مناسک و احکام فردی است.

۳ – ویژگی‌های رویکرد فردگرایانه در فقه

مهم‌ترین ویژگی‌های این رویکرد از منظر ایشان عبارت‌اند از:

۳.۱ – تمرکز بر احکام فردی

«فقه فردی» عمدتاً بر افعال فردی مکلف تمرکز دارد؛ از عبادات تا معاملات شخصی. گویی هدف اصلی فقاهت، تنظیم رابطه فرد با خداست، نه سامان‌دهی نظام اجتماعی. حتی در احکام اجتماعی مانند خمس و زکات، رویکرد فردی غالب است و این منابع نیز به‌جای کارکرد اقتصادی کلان، به‌عنوان تکالیف مالی شخصی دیده شده‌اند.
رهبر معظم انقلاب، با نقد این رویکرد، بر این نکته تأکید دارند که فقه شیعه طی قرون اخیر عمدتاً در خدمت عمل فردی بوده است، در حالی‌که باید به سمت فقه نظام اجتماعی حرکت کند: «فقه ما لااقل در این چند قرن اخیر این‌طوری بوده است… امروز فقه، شکلی برای حکومت است، شکلی برای نظام اجتماعی است که منه الحکومه. حکومت، جزیی از یک نظام اجتماعی است. این را چه کسی می‌تواند ادعا کند؟ کدام‌یک از فقها می‌توانند بگویند ما این را درآوردیم و همه‌اش تر و تازه و شُسته و رُفته است؟»

[۴] سخنرانی در جمع طلاب حوزه علمیه قم، ۱۳۷۰/۱۱/۳۰.

ایشان در جای دیگری تصریح می‌کنند که: «ما باید فقاهت را این‌گونه قرار دهیم که استنباط، بر اساس فقه اداره نظام باشد، نه فقه اداره فرد.»

[۵] آغاز درس خارج فقه، ۱۳۷۰/۶/۳۱.

۳.۲ – فقدان نگاه نظام‌مند

یکی از مهم‌ترین شاخصه‌های رویکرد فردگرایانه در فقه، نبود نگاه کلان و سیستماتیک به مجموعه احکام و مقررات فقهی است. در این رویکرد، فقه فاقد انسجام نظری به‌مثابه یک نظام جامع برای اداره جامعه است؛ به‌گونه‌ای که مفاهیم و مسائل فقهی، نه به‌صورت درهم‌تنیده و مرتبط با یکدیگر، بلکه به‌طور مستقل و گسسته تحلیل می‌شوند. نتیجه این شیوه، شکل‌گیری فقهی جزیره‌ای و ناظر به افعال فردی مکلف است که نمی‌تواند نظام‌سازی کند یا به پرسش‌های ساختاری تمدن اسلامی پاسخ دهد. برای مثال، خمس و زکات، به‌جای آنکه در چارچوب یک نظام مالی عمومی اسلامی تحلیل شوند، تنها به‌عنوان تکلیف شخصی مکلف مورد بحث قرار می‌گیرند.
رهبر معظم انقلاب، این فقدان نگاه نظام‌مند را یکی از آسیب‌های بنیادین فقاهت معاصر می‌دانند. ایشان با نقد این وضعیت می‌فرمایند: «اگر درباره خمس و یا درباره