پاورپوینت کامل فعل رجاء (صرف و نحو)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فعل رجاء (صرف و نحو) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فعل رجاء (صرف و نحو)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل فعل رجاء (صرف و نحو) :

منبع: پاورپوینت کامل فعل رجاء (صرف و نحو)

فعل رجاء از اصطلاحات ادبیات عرب، به گروهی از افعال ناقصه اطلاق می‌شود که بر سر جمل اسمیّه درمی‌آیند و برای بیان امید، احتمال وقوع یا تقریب یک حادثه به کار می‌روند.

فهرست مندرجات

۱ – تعریف
۲ – انواع اخوات کاد
۳ – ویژگی‌های صرفی و نحوی فعل رجاء
۴ – شواهد قرآنی
۴.۱ – عَسَی (سوره بقره/سوره۲، آیه۲۱۶)
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – تعریف

فعل رجاء در اصطلاح ادبیات عرب، به گروهی از افعال ناقصه اطلاق می‌شود که بر سر جمل اسمیّه درمی‌آیند و برای بیان امید، احتمال وقوع یا تقریب یک حادثه به کار می‌روند.

۲ – انواع اخوات کاد

«اخوات کاد» بر اساس معنای خود به سه دست اصلی تقسیم می‌شوند که یکی از آنها افعال رجاء است:

۱. افعال مقاربه: أَوْشَکَ، کَرَبَ، کادَ.

[۱] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۵۲.

[۲] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۱، ص۲۱۲.

[۳] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو و التصریف، ص۷۰.

[۴] الشرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۲۱۳.

۲. افعال رجاء: اِخْلَوْلَقَ، حَرَی، عَسَی.

[۵] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۵۰.

[۶] الشرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۲۱۳.

۳. افعال شروع: اِبْتَدَأَ، أَخَذَ، أَقْبَلَ، إنْبَرَی، أنْشَأَ، جَعَلَ، شَرَعَ، طفق، عَلِقَ، قام، هَبَّ.

[۷] یعقوب، امیل، موسوعه النحو والصرف والإعراب، ص۵۳۹.

[۸] خطیب، ظاهر یوسف، المعجم المفصل فی الأعراب، ص۵۰.