پاورپوینت کامل فَضْل (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فَضْل (مفردات‌قرآن) دارای ۱۰۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فَضْل (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل فَضْل (مفردات‌قرآن) :

منبع: فَضْل (قاموس قرآن (جلد ۵))

مقالات مرتبط: فَضْل (لغات‌قرآن)، فَضْل (مفردات‌نهج‌البلاغه)، فضیلت.

فَضْل (به فتح فاء و سکون ضاد) از واژگان قرآن کریم به معنای زیادت است.
فضل در قرآن به دو معنى به‌ کار رفته:

• برترى که ممکن است معنوی باشد یا مادی،
• عطیّه و احسان و رحمت؛و هر دو از مصادیق معناى اولى است.

در مورد تفضیل انبیاء به فرمایش قرآن پیامبران بعضى از بعضى افضل‌اند و این تفضیل از جانب خداستو
مراد از تفضیل بنی‌اسرائیل، بودن پیامبران زیاد و معجزات زیاد در میان آن‌ها است.
مشتقات فَضْل که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

فَضْلًا (به فتح فاء و سکون ضاد) به معنای فضیلتى بزرگ بخشیدیم؛

فَضَّلْنا (به فتح فاء و ضاد) به معنای برترى بخشیدیم؛

الْفَضْلُ‌ (به فتح فاء و سکون ضاد) به معنای فضیلت؛

فَضَّلْتُکُمْ‌ (به فتح فاء و ضاد) به معنای برترى بخشیدم؛

فَضَّلَکُمْ‌ (به فتح فاء و ضاد) به معنای برترى داد؛

تَفْضِیلًا (به فتح تاء و سکون فاء) به معنای برترى بخشیدیم؛

فَضَّلْناهُمْ‌ (به فتح فاء و ضاد) به معنای روزى دادیم، است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای فَضْل
۲ – کاربردها
۲.۱ – فَضْلٍ‌ (آیه ۳۹ سوره اعراف)
۲.۲ – فَضْلًا (آیه ۱۰ سوره سبأ)
۲.۳ – فَضَّلَ‌ (آیه ۷۱ سوره نحل)
۲.۴ – فَضْلٍ‌ (آیه ۲۵۱ سوره بقره)
۲.۵ – بررسی چند آیه
۲.۵.۱ – فَضْلُ‌ (آیه ۶۴ سوره بقره)
۲.۵.۲ – فَضْلٍ‌ (آیه ۱۷۴ سوره آل عمران)
۲.۶ – تفضیل انبیاء
۲.۶.۱ – فَضَّلْنا (آیه ۲۵۳ سوره بقره)
۲.۶.۲ – فَضَّلْنا (آیه ۵۵ سوره اسراء)
۲.۶.۳ – فَضَّلَنا (آیه ۱۵ سوره نمل)
۲.۶.۴ – الْفَضْلُ‌ (آیه ۱۶ سوره نمل)
۲.۶.۵ – سخن گفتن خدا با پیامبران
۲.۷ – فضیلت کسبى‌
۲.۸ – مفاضله میان انبیاء و ائمه
۲.۹ – فضیلت یهود
۲.۹.۱ – فَضَّلْتُکُمْ‌ (آیه ۴۷ سوره بقره)
۲.۹.۲ – فَضَّلْتُکُمْ‌ (آیه ۱۲۲ سوره بقره)
۲.۹.۳ – فَضَّلَکُمْ‌ (آیه ۱۴۰ سوره اعراف)
۲.۱۰ – معجزات واقعه در بنى‌اسرائیل
۲.۱۱ – نتیجه
۲.۱۲ – فضیلت انسان‌
۲.۱۲.۱ – فَضَّلْناهُمْ‌ (آیه ۷۰ سوره اسراء)
۲.۱۳ – نظر نگارنده
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای فَضْل

فَضْل

[۱] قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۵، ص۱۸۲.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۶۳۹.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۵، ص۴۴۳.

به معنای زیادت است.
راغب گفته: «الْفَضْلُ‌: الزّیاده عن الاقتصار.»

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۶۳۹.

در مصباح گفته: «فَضَلَ‌ فَضْلًا» یعنى زیادت یافت. «خذ الْفَضْلَ‌» یعنى زیادت‌ را بگیر.

[۵] فیومی، احمد بن محمد، مصباح المنیر، ص۴۷۵.

در قاموس آن را ضدّ نقص گفته است.

[۶] فیروزآبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۴، ص۳۱.

۲ – کاربردها

به مواردی از فَضْل که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – فَضْلٍ‌ (آیه ۳۹ سوره اعراف)

هر گاه در آیات قرآن دقت شود خواهیم دید که فضل در آن به دو معنى به‌کار رفته:

برترى.

عطیّه و احسان و رحمت و هر دو از مصادیق معناى اولى است.

امّا اوّلى ممکن است معنوى باشد، مثل‌:

(فَما کانَ لَکُمْ عَلَیْنا مِنْ‌ فَضْلٍ‌.)

[۷] اعراف/سوره۷، آیه۳۹.

«شما را بر ما برترى و فضیلتى نبود.»

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۱۴۳.

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۱۱۴.

[۱۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۱۰۱.

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۶۴۴.

۲.۲ – فَضْلًا (آیه ۱۰ سوره سبأ)

(وَ لَقَدْ آتَیْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا)

[۱۲] سبأ/سوره۳۴، آیه۱۰.

(و ما به داود از سوى خود فضیلتى بزرگ بخشیدیم.)

[۱۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۲۹.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۵۴۵.

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۳۶۲.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۲۲۳.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۵۹۷.

۲.۳ – فَضَّلَ‌ (آیه ۷۱ سوره نحل)

ممکن است مادّى، مثل‌:

(وَ اللَّهُ‌ فَضَّلَ‌ بَعْضَکُمْ عَلى‌ بَعْضٍ فِی الرِّزْقِ‌.)

[۱۸] نحل/سوره۱۶، آیه۷۱.

(خداوند بعضى از شما را بر بعضى دیگر از نظر روزى برترى داد.)

[۱۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۷۴.

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۴۲۶.

[۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۲۹۴.

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۳.

[۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۵۷۵.

۲.۴ – فَضْلٍ‌ (آیه ۲۵۱ سوره بقره)

(وَ لکِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ‌ عَلَى الْعالَمِینَ‌)

[۲۴] بقره/سوره۲، آیه۲۵۱.

«لیکن خدا صاحب احسان و رحمت است بر مردمان.»

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۴۴۶.

[۲۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۲۹۵.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۹۸.

[۲۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۲۱.

راغب گوید: هر عطیّه‌اى را که بر معطى لازم نیست فضل گویند.

[۲۹] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۶۳۹.

یعنى احسان و رحمت و عطائی که خدا بر بندگان می‌کند بر خداوند لازم نیست بلکه از روى لطف و کرم می‌کند، لذا به آن فضل گوییم که زیادت است و گرنه بندگان حقى در نزد خدا ندارند.

۲.۵ – بررسی چند آیه

اینک به چند آیه نظر می‌کنیم:

۲.۵.۱ – فَضْلُ‌ (آیه ۶۴ سوره بقره)

(فَلَوْ لا فَضْلُ‌ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَتُهُ لَکُنْتُمْ مِنَ الْخاسِرِینَ‌)

[۳۰] بقره/سوره۲، آیه۶۴.

(اگر فضل و رحمت خداوند بر شما نبود، از زیانکاران بودید.)

[۳۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۰.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ص۲۰۳.

[۳۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ص۲۶۳.

در این آیه کلمه رحمت بعد از «فضل» آمده ایضا در آیه ۸۳

[۳۴] نساء/سوره۴، آیه۸۳.

و ۱۱۳

[۳۵] نساء/سوره۴، آیه۱۱۳.

و ۱۷۵

[۳۶] نساء/سوره۴، آیه۱۷۵.

سوره نساء و غیره، آیا رحمت در این آیات بیان و عبارت اخراى فضل است یا معنى دیگرى دارد؟ به نظر می‌آید که «رحمه» ذکر عام بعد از خاصّ باشد که فضل از مصادیق رحمت است.

[۳۷] مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۸، ص۳۲۲.

[۳۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۱۱۹.

[۳۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۸۲.

و می‌شود با ملاحظه آیات ما قبل مصادیق آن دو را روشن کرد و در آیه فوق می‌توان گفت: مراد از فضل، تأخیر عذاب و غرض از رحمه، قبول توبه باشد، یعنى: «اى بنی‌اسرائیل اگر فضل خدا بر شما نبود و در عقوبت شما تعجیل می‌کرد و اگر رحمتش در توفیق توبه نبود حتما زیان‌کار می‌شدید.»

۲.۵.۲ – فَضْلٍ‌ (آیه ۱۷۴ سوره آل عمران)

(فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَهٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ‌ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ.)

[۴۰] آل عمران/سوره۳، آیه۱۷۴.

(با نعمت و فضل پروردگار، بازگشتند؛ در حالى‌که هیچ بدى به آنان نرسید.)

[۴۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۷۳.

[۴۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۴، ص۱۰۱.

[۴۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۴، ص۶۵.

[۴۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۳۵۰.

[۴۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۸۸۹.

در این آیه لفظ نعمت و فضل با هم‌ ذکر شده ایضا در آیات ۱۷۱ آل عمران

[۴۶] آل عمران/سوره۳، آیه۱۷۱.

و ۸ حجرات.

[۴۷] حجرات/سوره۴۹، آیه۸.

طبرسی ذیل آیه ۱۷۱ آل عمران فرموده: فضل و نعمت دو لفظ است به یک معنى. بعد می‌گوید درباره تکرار آن در آیه دو وجه گفته‌اند، یکى آن که نعمت مقابل طاعت است و فضل زاید بر آن و دیگرى آن‌ که تکرار آن براى تأکید و تمکین معنى در نفس و مبالغه است. نگارنده نیز ترجیح می‌دهم که هر دو به یک معنى باشند گرچه در آیه دو مصداق دارند.

۲.۶ – تفضیل انبیاء

به صراحت قرآن انبیاء (علیهم‌السّلام) از لحاظ فضیلت یکسان نیستند، بعضى بر بعضى مزیّت دارند.

۲.۶.۱ – فَضَّلْنا (آیه ۲۵۳ سوره بقره)

(تِلْکَ الرُّسُلُ‌ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ مِنْهُمْ مَنْ کَلَّمَ اللَّهُ وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ وَ آتَیْنا عِیسَى ابْنَ مَرْیَمَ الْبَیِّناتِ وَ أَیَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ.)

[۴۸] بقره/سوره۲، آیه۲۵۳.

(ما بعضى از آن پیامبران را بر بعضى دیگر برترى بخشیدیم؛ برخى از آن‌ها، خدا با او سخن مى‌گفت و بعضى را درجاتى برتر داد و به عیسی بن مریم، نشانه‌هاى روشن دادیم و او را با «روح القدس» تأیید نمودیم.)

[۴۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۲.

[۵۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۴۷۰.

[۵۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۱۰.

[۵۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۰۱.

[۵۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۲۲.

از این آیه سه مطلب روشن می‌شود:

اول این‌که: پیامبران بعضى از بعضى افضل‌اند و این تفضیل از جانب خداست که فرموده‌ «فَضَّلْنا» عین همین کلمه در آیه بعدى نیز خواهد آمد.دوم این‌که: سبب تفضیل سخن گفتن خدا و تأیید با روح القدس و اعطاء معجزات است که آیه در صدد بیان اسباب تفضیل است.سوم این‌که: علت افضلیت عیسى (علیه‌السّلام) معجزات و تأیید با روح القدس بوده است.

[۵۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۴۷۰-۴۷۳.

[۵۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۱۰-۳۱۱.

۲.۶.۲ – فَضَّلْنا (آیه ۵۵ سوره اسراء)

(وَ لَقَدْ فَضَّلْنا بَعْضَ النَّبِیِّینَ عَلى‌ بَعْضٍ وَ آتَیْنا داوُدَ زَبُوراً)

[۵۶] اسراء/سوره۱۷، آیه۵۵.

(ما بعضى از پیامبران را بر بعضى دیگر برترى دادیم و به داود، «زبور» بخشیدیم.)

[۵۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۸۷.

[۵۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۱۶۴.

[۵۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۱۱۹.

[۶۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۵۷.

[۶۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۵۱.

در این آیه نیز تفضیل از جانب خدا است و علت فضیلت داود اعطاء زبور است.

۲.۶.۳ – فَضَّلَنا (آیه ۱۵ سوره نمل)

داود و سلیمان (علیهماالسّلام) می‌گویند:

(الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی‌ فَضَّلَنا عَلى‌ کَثِیرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنِینَ‌.)

[۶۲] نمل/سوره۲۷، آیه۱۵.

(ستایش مخصوص خداوندى است که ما را بر بسیارى از بندگان مؤمنش برترى بخشید.)

[۶۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۷۸.

[۶۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۴۹۶.

[۶۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۴۹.

[۶۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۸۷.

[۶۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۳۴.

۲.۶.۴ – الْفَضْلُ‌ (آیه ۱۶ سوره نمل)

سلیمان به مردم درباره دانستن زبان پرندگان و دارا بودن به هر شى‌ء می‌گوید:

(یا أَیُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّیْرِ وَ أُوتِینا مِنْ کُلِّ شَیْ‌ءٍ إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَضْلُ‌ الْمُبِینُ‌)

[۶۸] نمل/سوره۲۷، آیه۱۶.

(ى مردم! زبان پرندگان به ما تعلیم داده شده و از هر چیز به ما عطا گردیده به یقین؛ این فضیلت آشکارى است.)

[۶۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۷۸.

[۷۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۵۰۰.

[۷۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۵۱.

[۷۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۹۰.

[۷۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۳۵.

چنان‌که گفته شد: تفضیل پیامبران از جانب خدا است به نظر می‌آید علّت تفضیل در استعدادها و معنویّات آن بزرگواران بوده که شایستگى تفضیل را داشته‌اند، گر چه همه انبیاء (علیهم‌السّلام) داراى فضل بوده‌اند، قرآن فرموده:

(اللَّهُ أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَهُ‌)

[۷۴] انعام/سوره۶، آیه۱۲۴.

آیه در جواب کسانى است که می‌گفتند: باید به ما هم وحی و رسالت داده شود، خدا در جواب فرمود: «خدا داناتر است که رسالت خویش را در کجا قرار می‌دهد و به کدام کس محول می‌کند.» یعنى جعل رسالت احتیاج به استعداد دارد و خدا بهتر می‌داند کدام شخص داراى آن استعداد است و در عین حال صاحبان استعداد نیز بعضى بر بعضى مزیّت دارند.
درباره رسول خدا (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) باید بدانیم آن حضرت خاتم پیامبران و آورنده دین کامل‌تر از ادیان گذشته است و کتابش چنان‌که خواهیم گفت حافظ کتاب‌هاى گذشته است در این‌ صورت بى‌شک از دیگران افضل خواهد بود و ذیلا خواهیم دید که آن حضرت جامع اسباب فضیلت و سهمش روی‌هم از دیگران زیاد بود و از مصادیق‌ «وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ» و یا مصداق منحصر به فرد آن بود.
درباره تأیید به روح القدس آمده‌:

(فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْرِیلُ وَ صالِحُ الْمُؤْمِنِینَ.)

[۷۵] تحریم/سوره۶۶، آیه۴.

(خداوند یاور اوست و همچنین جبرئیل و مؤمنان صالح و فرشتگان بعد از آنان پشتیبان اویند.)

[۷۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۶۰.

(قُلْ مَنْ کانَ عَدُوًّا لِجِبْرِیلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلى‌ قَلْبِکَ بِإِذْنِ اللَّهِ.)

[۷۷] بقره/سوره۲، آیه۹۷.

(بگو: «کسى که دشمن جبرئیل باشد دشمن خداست؛ چرا که او به فرمان خدا، قرآن را بر قلب تو نازل کرده است.».)

[۷۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۵.

۲.۶.۵ – سخن گفتن خدا با پیامبران

امّا در خصوص سخن گفتن خدا با آن حضرت باید دانست خدا با پیامبران سه نحو سخن می‌گوید: وحى، سخن گفتن با ایجاد صدا، فرستادن ملک. این آیه هر سه را بیان می‌کند:

(وَ ما کانَ لِبَشَرٍ أَنْ یُکَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْیاً أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ أَوْ یُرْسِلَ رَسُولًا فَیُوحِیَ بِإِذْنِهِ ما یَشاءُ.)

[۷۹] شوری/سوره۴۲، آیه۵۱.

(و امکان ندارد خدا با هیچ انسانى سخن بگوید، مگر از راه وحى یا از پشت حجابى (همچون ایجاد صوت)، یا رسولى (فرشته‌اى) مى‌فرستد و به فرمان خود آن‌چه را بخواهد وحى مى‌کند.)

[۸۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۸۸.

در آیه ما بعد تصریح شده که خدا با حضرت رسول (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) با هر سه قسم سخن گفته است زیرا آیه ما بعد چنین شروع شده‌:

(وَ کَذلِکَ أَوْحَیْنا إِلَیْکَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا.)

[۸۱] شوری/سوره۴۲، آیه۵۲.

لفظ «کَذلِکَ» اشاره به آیه قبل و سه قسم وحى است یعنى: «به تو دینى با هر سه قسم وحى کردیم.»
على هذا آن حضرت از

(«مِنْهُمْ مَنْ کَلَّمَ اللَّهُ»)

نیز می‌باشد.
از طرف دیگر به قول بعضى مراد از «رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ» آن حضرت است و درباره حضرتش آمده:

(وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا کَافَّهً لِلنَّاسِ‌)

[۸۲] سباء/سوره۳۴، آیه۲۸.

(و ما تو را جز براى همه مردم نفرستادیم.)

[۸۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۳۱.

(وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا رَحْمَهً لِلْعالَمِینَ‌)

[۸۴] انبیاء/سوره۲۱، آیه۱۰۷.

(ما تو را جز براى رحمت جهانیان نفرستادیم.)

[۸۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۳۱.

وانگهى کتاب آن حضرت ناظر و حافظ کتاب‌هاى دیگر است‌:

(وَ أَنْزَلْنا إِلَیْکَ الْکِتابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَیْنَ یَدَیْهِ مِنَ الْکِتابِ وَ مُهَیْمِناً عَلَیْهِ.)

[۸۶] آیه۴۸.

(و این کتاب (قرآن‌) را به حق بر تو نازل کردیم، در حالى که کتب پیشین را تصدیق مى‌کند و با آن‌ها هماهنگ است و نگاهبان و حاکم بر آن‌ها است.)

[۸۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۱۶.

ایضا آیه اسراء و آیات سوره نجم درباره معراج از ادلّ دلیل بر افضلیّت آن حضر