پاورپوینت کامل عمل مصدر (صرف و نحو)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عمل مصدر (صرف و نحو) دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عمل مصدر (صرف و نحو)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عمل مصدر (صرف و نحو) :

منبع: پاورپوینت کامل عمل مصدر (صرف و نحو)

مقالات مرتبط: مصدر (مقالات مرتبط).

عمل مصدر از اصطلاحات ادبیات عرب است و مصدر عمل فعل خود را انجام مى‌دهد.
و به سبب اضافه شدن، فاعل را مجرور مى‌کند و مفعول به را منصوب مى‌سازد.
اگر مصدر لازم باشد، فقط به اضافه شدن به فاعل بسنده مى‌کند، ولى اگر متعدّی باشد هم به فاعل خود اضافه مى‌شود و هم مفعول به را منصوب مى‌کند.
مصدر در شرایط خاصی می‌تواند عمل فعل خود را انجام دهد که این شرایط در ادامه‌ی مقاله بیان خواهد شد.

فهرست مندرجات

۱ – تعریف
۲ – ویژگی‌های صرفی و نحوی
۳ – شروط عمل مصدر
۴ – شرایط تکمیلی
۵ – شواهد قرآنی
۵.۱ – دَفْعُ (سوره حج/سوره۲۲، آیه۴۰)
۵.۲ – اسْتِغْفَارُ (سوره توبه/سوره۹، آیه۱۱۴)
۵.۳ – دُعَاء (سوره فصلت/سوره۴۱، آیه۴۹)
۵.۴ – إِطْعَامٌ (سوره بلد/سوره۹۰، آیه۱۴)
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – تعریف

عمل مصدر از اصطلاحات ادبیات عرب است و مصدر عمل فعل خود را انجام مى‌دهد. و به سبب اضافه شدن، فاعل را مجرور مى‌کند و مفعول به را منصوب مى‌سازد: سَرَّنی إِنْشادُ أَخیکَ الأَشْعارَ؛ «أَخیکَ» فاعل، «الأَشْعارَ» مفعول به است.

[۱] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۷۱۱.

[۲] یعقوب، امیل، موسوعه النحو و الصرف و الاعراب، ص۶۲۸.

[۳] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۲۵۶.

[۴] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو و التصریف، ص۴۲۹.

۲ – ویژگی‌های صرفی و نحوی

عمل مصدر به لحاظ صرفی و نحوی دارای ویژگی‌های زیر است:

• اگر مصدر لازم باشد، فقط به اضافه شدن به فاعل بسنده مى‌کند، ولى اگر متعدّى باشد هم به فاعل خود اضافه مى‌شود و هم مفعول به را منصوب مى‌کند.

[۵] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۷۱۱.

[۶] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۲۵۶.

[۷] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو و التصریف، ص۴۲۹.

• اگر فعل، متعدّى به حرف باشد، مصدر نیز متعدى به همان حرف مى‌آید: ما لی اقْتِدارٌ عَلَى ذلِکَ.

[۸] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۲۵۶.

• همچنین مصدر عمل فعل خود را انجام مى‌دهد:

• اگر نایب فعل خود باشد: ضَرْبًا زَیْدًا؛ یعنى اِضْرِبْ زَیْدًا. در این هنگام، مصدر ضمیری دربر دارد.

[۹] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۲۵۷.

• اگر تقدیر فعل آن با «أنْ» و «ما» ى مصدرى صحیح باشد: عَجِبْتُ مِنْ ضَرْبِکَ زَیْدًا.

[۱۰] یعقوب، امیل، موسوعه النحو و الصرف و الاعراب، ص۶۲۸.

[۱۱] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۲۵۶.

[۱۲] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو و التصریف، ص۴۲۹.

• اگر به مصدر، «تاء» دلالت‌کننده بر اسم مَرَّه اضافه شود، عمل مصدر باطل مى‌گردد.

[۱۳] یعقوب، امیل، موسوعه النحو و الصرف و الاعراب، ص۶۲۸.

[۱۴] فوال بابتی، عزیزه، المعجم المفصل فی النحو العربی، ج۲، ص۷۱۲.

[۱۵] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۲۵۷.

[۱۶] دقر، عبدالغنی، معجم القواعد العربیه فی النحو و التصریف، ص۴۳۰.

بنابراین، گفته نمى‌شود: أَعْجَبَتْنی ضَرْبَتُکَ الْغُلامَ؛ مگر این‌که در اصل بناء مصدر، «تاء»، موجود باشد، مانند «رَحْمَهٌ»، که در این صورت، اعمال آن جایز است: أَعْجَبَتْنی رَحْمَتُکَ الْغُلامَ.

[۱۷] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۲۵۷.

۳ – شروط عمل مصدر

مصدر با این شروط، عمل فعل خود را انجام مى‌دهد:

• اگر مصدر از فعل لازم و فاعل آن مضاف الیه باشد، مضاف الیه را در محلّ رفع فاعل، لفظا مجرور مى‌کند: حَزِنتُ لِبُعْدِ الصَّدیقِ.

[۱۸] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۲۵۷.

• اگر مصدر از فعل متعدّى و فاعل آن مضاف الیه باشد، مضاف الیه را در محلّ رفع فاعل، لفظا مجرور مى‌کند و مفعول به را منصوب مى‌سازد: سَرَّنی إِنْشادُ أَخیکَ الأَشْعارَ.

[۱۹] شرتونی، رشید، مبادی العربیه فی الصرف و النحو، ج۴، ص۲۵۶.

• اگر مفعول مصدر، مضاف الیه و فاعل آن، محذوف باشد، مصد