پاورپوینت کامل علی بن محمد ماوردی (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل علی بن محمد ماوردی (مقاله‌دوم) دارای ۷۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل علی بن محمد ماوردی (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل علی بن محمد ماوردی (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل علی بن محمد ماوردی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: علی بن محمد ماوردی.

علی بن محمد ماوردی (۳۶۴ ـ ۴۵۰ هـ.ق) فقیه شافعی و متکلم برجسته معتزلی بود.
او بیش‌تر عمر خود را در بغداد گذراند.
وی در فقه، تفسیر و سیاست اسلامی آثار مهمی نوشت و در دوران خلافت القائم بامرالله به مقام ریاست قضات رسید.
از او آثار شاخصی چون احکام السلطانیه، ادب الدنیا و الدین و الحاوی الکبیر به‌جا مانده است.
وی در سال ۴۵۰ (هجری قمری) درگذشت.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی علی بن محمد ماوردی
۲ – اساتید
۳ – فعالیت‌ها
۴ – مذهب
۵ – شاگردان
۶ – آثار
۷ – وفات
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – معرفی علی بن محمد ماوردی

ابوالحسن علی بن محمد بن حبیب ماوردی بصری در سال ۳۶۴ (هجری قمری)

[۱] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۵، ص۱۶۱.

در بصره به دنیا آمد،

[۲] نویهض، عادل، معجم المفسّرین، ج۱، ص۳۷۵.

[۳] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۵، ص۱۶۱.

[۴] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۴، ص۳۲۷.

ولی بعدها ساکن بغداد گردید.

[۵] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۲۹۶.

[۶] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۳۱.

[۷] داوودی، محمد بن علی، طبقات المفسّرین، ج۱، ص۴۲۸.

[۸] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۲۱۸.

[۹] ابن اثیر، علی بن محمد، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۱۵۶.

[۱۰] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۵، ص۱۶۱.

[۱۱] نویهض، عادل، معجم المفسّرین، ج۱، ص۳۷۵.

[۱۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۴.

[۱۳] خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۱۲، ص۱۰۲.

[۱۴] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الانساب، ج۱۲، ص۶۰.

[۱۵] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۵۶.

۲ – اساتید

ماوردی فقه را نزد ابوالقاسم صیمری آموخت

[۱۶] شیرازی، ابراهیم بن علی، طبقات الفقهاء، ج۱، ص۱۳۱.

[۱۷] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۲۶۰.

[۱۸] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۲۸۲.

[۱۹] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۲۹۶.

[۲۰] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۶۸.

[۲۱] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۳۱.

[۲۲] سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ج۱، ص۸۳.

[۲۳] داوودی، محمد بن علی، طبقات المفسّرین، ج۱، ص۴۲۸.

[۲۴] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۲۱۸.

[۲۵] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۵.

[۲۶] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۵۶.

و سپس نزد ابوحامد اسفراینی رفت.

[۲۷] شیرازی، ابراهیم بن علی، طبقات الفقهاء، ج۱، ص۱۳۱.

[۲۸] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۲۶۰.

[۲۹] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۲۸۲.

[۳۰] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۲۹۶.

[۳۱] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۶۸.

[۳۲] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۳۱.

[۳۳] سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ج۱، ص۸۳.

[۳۴] داوودی، محمد بن علی، طبقات المفسّرین، ج۱، ص۴۲۸.

[۳۵] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۲۱۸.

[۳۶] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۵، ص۱۶۱.

[۳۷] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۵.

[۳۸] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۵۶.

او از شاگردان حسن بن علی بن محمد جبلی

[۳۹] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۲۹۶.

[۴۰] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۶۷.

[۴۱] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۲۶۰.

[۴۲] سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ج۱، ص۸۴.

[۴۳] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۲۱۸.

[۴۴] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۴.

[۴۵] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الانساب، ج۱۲، ص۶۰.

و محمد بن معلی ازدی

[۴۶] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۲۶۰.

[۴۷] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۶۷.

[۴۸] ابن اثیر، علی بن محمد، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۱۵۶.

[۴۹] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۴.

[۵۰] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الانساب، ج۱۲، ص۶۰.

به شمار می‌رفت.

[۵۱] خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۱۲، ص۱۰۲.

۳ – فعالیت‌ها

بصری دو سال در شهرهای بصره و بغداد به امر تدریس مشغول شد

[۵۲] شیرازی، ابراهیم بن علی، طبقات الفقهاء، ج۱، ص۱۳۱.

[۵۳] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۳۱.

[۵۴] سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ج۱، ص۸۳.

[۵۵] داوودی، محمد بن علی، طبقات المفسّرین، ج۱، ص۴۲۸.

[۵۶] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۷، ص۱۸۹.

[۵۷] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۵.

و در فقه، تفسیر، اصول فقه و ادبیات

[۵۸] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۲۹۶.

[۵۹] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۲۱۸.

[۶۰] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۷، ص۱۸۹.

تألیفاتی نمود

[۶۱] شیرازی، ابراهیم بن علی، طبقات الفقهاء، ج۱، ص۱۳۱.

[۶۲] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۲۸۲.

[۶۳] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۶۸.

[۶۴] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۳۱.

[۶۵] سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ج۱، ص۸۳.

[۶۶] داوودی، محمد بن علی، طبقات المفسّرین، ج۱، ص۴۲۸.

[۶۷] ابن اثیر، علی بن محمد، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۱۵۶.

[۶۸] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۵.

[۶۹] خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۱۲، ص۱۰۱.

[۷۰] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الانساب، ج۱۲، ص۶۰.

[۷۱] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۶، ص۴۱.

و مورد احترام سلطان بود.

[۷۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۷.

[۷۳] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۶۴.

[۷۴] سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ج۱، ص۸۳.

[۷۵] داوودی، محمد بن علی، طبقات المفسّرین، ج۱، ص۴۲۸.

[۷۶] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۲۱۸.

[۷۷] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۵، ص۱۶۱.

[۷۸] نویهض، عادل، معجم المفسّرین، ج۱، ص۳۷۵.

در شهرهای گوناگون به امر قضاوت پرداخت

[۷۹] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۸۰.

[۸۰] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۶۴.

[۸۱] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۲۶۰.

[۸۲] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۲۸۲.

[۸۳] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۶۸.

[۸۴] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۲۶۰.

[۸۵] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۲۹۶.

[۸۶] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۳۰.

[۸۷] سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ج۱، ص۸۳.

[۸۸] داوودی، محمد بن علی، طبقات المفسّرین، ج۱، ص۴۲۸.

[۸۹] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۲۱۸.

[۹۰] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۷، ص۱۸۹.

[۹۱] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۵، ص۱۶۱.

[۹۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۴.

[۹۳] خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۱۲، ص۱۰۲.

[۹۴] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الانساب، ج۱۲، ص۶۰.

[۹۵] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۶، ص۴۱.

[۹۶] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۵۶.

[۹۷] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۴، ص۳۲۷.

و در ایام القائم با عباسی و در سال ۴۲۹ (هجری قمری) به ریاست قضات منسوب شد.

[۹۸] نویهض، عادل، معجم المفسّرین، ج۱، ص۳۷۵.

[۹۹] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۵، ص۱۹۵۵.

[۱۰۰] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۴، ص۳۲۷.

۴ – مذهب

ابوالحسن از فقهای بزرگ مذهب شافعی بود.

[۱۰۱] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۵، ص۱۹۵۵.

[۱۰۲] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۸۰.

[۱۰۳] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۶۴.

[۱۰۴] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۲۶۰.

[۱۰۵] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۲۸۲.

[۱۰۶] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۲۹۶.

[۱۰۷] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۳۰.

[۱۰۸] الشافعی سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ج۱، ص۸۳.

[۱۰۹] داوودی، محمد بن علی، طبقات المفسّرین، ج۱، ص۴۲۸.

[۱۱۰] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۲۱۸.

[۱۱۱] ابن اثیر، علی بن محمد، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۱۵۶.

[۱۱۲] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۵، ص۱۶۱.

[۱۱۳] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۱، ص۶۸۹.

[۱۱۴] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۱۶۸.

[۱۱۵] نویهض، عادل، معجم المفسّرین، ج۱، ص۳۷۵.

[۱۱۶] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۴.

[۱۱۷] خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۱۲، ص۱۰۱.

[۱۱۸] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الانساب، ج۱۲، ص۶۰.

[۱۱۹] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۶، ص۴۱.

[۱۲۰] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۵۶.

او در اصول پیرو مذهب اعتزال بود.

[۱۲۱] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۵، ص۱۹۵۵.

[۱۲۲] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۲۶۰.

[۱۲۳] ذهبی، محمد بن احمد، میزان الاعتدال، ج۳، ص۱۵۵.

[۱۲۴] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۷۰.

[۱۲۵] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۳۱.

[۱۲۶] سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ج۱، ص۸۴.

[۱۲۷] داوودی، محمد بن علی، طبقات المفسّرین، ج۱، ص۴۲۸.

[۱۲۸] الماوردی ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۲۱۸.

[۱۲۹] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۵، ص۱۶۱.

[۱۳۰] نویهض، عادل، معجم المفسّرین، ج۱، ص۳۷۵.

[۱۳۱] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۷.

[۱۳۲] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۴، ص۳۲۷.

۵ – شاگردان

علی بن محمد شاگردانی داشت که ابوبکر احمد بن علی بن ثابت خطیب

[۱۳۳] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۲۶۰.

[۱۳۴] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۲۸۲.

[۱۳۵] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۶۷.

[۱۳۶] سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ج۱، ص۸۴.

[۱۳۷] ابن اثیر، علی بن محمد، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۱۵۶.

[۱۳۸] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۵، ص۱۶۱.

[۱۳۹] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۴.

و ابوالعز احمد بن عبیداللّه بن کادش عکبری

[۱۴۰] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۴، ص۲۶۰.

[۱۴۱] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۲۹۷.

[۱۴۲] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۶۷.

[۱۴۳] سیوطی، عبدالرحمن، طبقات المفسرین، ج۱، ص۸۴.

[۱۴۴] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۲۱۸.

[۱۴۵] ابن اثیر، علی بن محمد، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۳، ص۱۵۶.

[۱۴۶] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۶۷.

از وی روایت کردند.

[۱۴۷] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الانساب، ج۱۲، ص۶۰.

۶ – آثار

ماوردی آثاری که تألیف نمود به شرح زیر است:
• الحاوی الکبیر؛

[۱۴۸] حم