پاورپوینت کامل عُذْر (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عُذْر (مفردات‌قرآن) دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عُذْر (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عُذْر (مفردات‌قرآن) :

منبع: عُذْر (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: عُذر (لغات‌قرآن)، عُذْر (مفردات‌نهج‌البلاغه)، عذر (مقالات مرتبط).

عُذْر (به ضم عین و سکون ذال) از واژگان قرآن کریم به معنای پوزش است
مشتقات عُذْر که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

تَعْتَذِرُوا (به فتح تاء اول، تاء دوم، سکون عین و کسر ذال) به معنای عذر و بهانه آوردید؛

عُذْراً (به ضم عین و سکون ذال) به معنای معذور بودن و اتمام حجت؛

الْمُعَذِّرُونَ‌ (به ضم میم، فتح عین و کسر ذال مشدد) به معنای کسانی که عذر آوردند؛

مَعْذِرَهً (به فتح میم، راء، سکون عین و کسر ذال) به معنای اعتذار؛

مَعاذِیرَهُ‌ (به فتح میم و راء) به معنای عذرها و حجت‌ها است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای عُذْر
۲ – کاربردها
۲.۱ – تَعْتَذِرُوا (آیه ۶۶ سوره توبه)
۲.۲ – عُذْراً (آیه ۷ سوره کهف)
۲.۳ – عُذْراً (آیه ۷ سوره مرسلات)
۲.۴ – الْمُعَذِّرُونَ‌ (آیه ۹۰ سوره توبه)
۲.۵ – مَعْذِرَهً (آیه ۱۶۴ سوره اعراف)
۲.۶ – مَعاذِیرَهُ‌ (آیه ۱۵ سوره قیامت)
۲.۷ – مَعْذِرَتُهُمْ‌ (آیه ۵۲ سوره غافر)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای عُذْر

عُذْر

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۳۱۰-۳۱۲.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۵۵.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۳، ص۳۹۷.

به معنای پوزش است.
در اقرب الموارد آمده است: عذر حجّتی است که با آن پوزش خواسته می‌شود.

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۳، ص۵۰۱.

راغب اصفهانی گفته است: عذر آن است که انسان بخواهد با آن گناهان خویش را محو کند.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۵۵.

عذر سه قسم است:

۱. شخص می‌گوید: من این‌کار را نکرده‌ام؛

۲. می‌گوید: به این‌ جهت کرده‌ام و می‌خواهد با ذکر علت، خویش را تبرئه کند؛

۳. و یا می‌گوید: من این کار را کرده‌ام ولی دیگر نمی‌کنم.

این سومی توبه است. هر توبه عذر است ولی هر عذر توبه نیست.
این مورد در اقرب الموارد از کلّیات ابوالبقاء نیز نقل شده است.

[۶] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد،، ج۳، ص۵۰۱.

۲ – کاربردها

به مواردی از عُذْر که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – تَعْتَذِرُوا (آیه ۶۶ سوره توبه)

(لا تَعْتَذِرُوا قَدْ کَفَرْتُمْ بَعْدَ اِیمانِکُمْ)

[۷] توبه/سوره۹، آیه۶۶.

(بگو: عذر و بهانه نیاورید که بیهوده است؛ چرا که شما پس از ایمان آوردن، کافر شدید.)

[۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۹۷.

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۹، ص۴۴۹.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۹، ص۳۳۳.

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۱۴۳.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۷۲.

۲.۲ – عُذْراً (آیه ۷ سوره کهف)

(اِنْ سَاَلْتُکَ عَنْ شَیْ‌ءٍ بَعْدَها فَلا تُصاحِبْنِی قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَدُنِّی‌ عُذْراً)

[۱۳] کهف/سوره۱۸، آیه۷۶.

(حضرت موسی گفت: «بعد از این اگر درباره چیزى از تو سوال کردم، دیگر با من مصاحبت نکن؛ زیرا از ناحیه من معذور خواهى بود.)

[۱۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۰۲.

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۴۷۹.

[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۳۴۶.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۱۱۱.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۷۵۱.

آن عالم از حضرت موسی اعتذار کرد و گفت:

(اِنَّکَ لَنْ تَسْتَطِیعَ مَعِیَ صَبْراً)

[۱۹] کهف/سوره۱۸، آیه۷۵.

«تو بر کارهای من صبر نتوانی کرد.»
تا بالاخره حضرت موسی گفت: اگر بار دیگر از تو از علت کاری بپرسم با من مصاحبت مکن از جانب من به عذری که اول گفته بودی که من صبر نتوانم کرد، رسیده‌ای.

۲.۳ – عُذْراً (آیه ۷ سوره مرسلات)

(فَالْمُلْقِیاتِ ذِکْراً. عُذْراً اَوْ نُذْراً)

[۲۰] مرسلات/سوره۷۷، آیه۶ و ۷.

(و سوگند به آن‌ها که آیات بیدارگر الهى را به انبیاء القا مى‌نمایند. براى اتمام حجّت یا انذار.)

[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۸۰.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۲۳۶.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۴۷.

[۲۴] طبرسی،