پاورپوینت کامل ظُلَّه (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ظُلَّه (مفردات‌قرآن) دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ظُلَّه (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ظُلَّه (مفردات‌قرآن) :

منبع: ظُلَّه (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: ظُلَّه (لغات‌قرآن)، ظِلّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)، ظلّ.

ظُلَّه (به ضم ظاء و فتح لام مشدد) از واژگان قرآن کریم به معنای سایبان است.
جمع آن ظُلَل (به ضم ظاء و فتح لام) است‌.
مشتقات ظُلَّه که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

ظُلَّهٌ (به ضم ظاء و فتح لام مشدد) به معنای سایبان؛

ظِلٍ‌ (به کسر ظاء) به معنای سایه است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای ظُلَّه
۲ – کاربردها
۲.۱ – ظُلَّهٌ (آیه ۱۷۱ سوره اعراف)
۲.۲ – الظُّلَّهِ (آیه ۱۸۹ سوره شعراء)
۲.۳ – کَالظُّلَلِ‌ (آیه ۳۲ سوره لقمان)
۲.۴ – ظِلٍ‌ – ظَلِیلٍ‌ (آیه ۳۰-۳۱ سوره مرسلات)
۲.۵ – ظِلٍ‌ (آیه ۴۳ سوره واقعه)
۲.۶ – الظِّلَ‌ (آیه ۴۵-۴۶ سوره فرقان)
۲.۷ – ظِلُّها (آیه ۳۵ سوره رعد)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای ظُلَّه

ظُلَّه

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۲۶۸.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دار القلم، ص۵۳۶.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۵، ص۴۱۵.

به معنای سایبان است.
در مجمع البیان ذیل آیه ۵۶ نساء فرموده است: «الظُّلَّهُ السَّتْرَهُ».

[۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۱۱۰.

در المفردات گفته به معنای ابری است که سایه می‌اندازد و گوید اغلب در شی‌ء مکروه به کار می‌رود.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۳۶.

۲ – کاربردها

به مواردی از ظُلَّه که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – ظُلَّهٌ (آیه ۱۷۱ سوره اعراف)

(وَ اِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَاَنَّهُ‌ ظُلَّهٌ.)

[۶] اعراف/سوره۷، آیه۱۷۱.

«چون کوه را کندیم و بالای سرشان بردیم گویی سایبان بود.»

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۳۹۲.

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۳۰۱.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۰، ص۱۰۶.

[۱۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۳۸۹.

۲.۲ – الظُّلَّهِ (آیه ۱۸۹ سوره شعراء)

(فَکَذَّبُوهُ فَاَخَذَهُمْ عَذابُ یَوْمِ‌ الظُّلَّهِ.)

[۱۱] شعراء/سوره۲۶، آیه۱۸۹.

(سرانجام او را تکذیب کردند و عذابِ روزِ سایبان سایبانى از ابرِ صاعقه‌خیز آن‌ها را فرا گرفت؛ به یقین آن عذاب روزى بزرگ بود!)

[۱۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۷۵.

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۴۴۲.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۱۳.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۵۷.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۵۰.

آیه درباره قوم شعیب (علیه‌السّلام‌) است که توده ابری ظاهر شد و عذاب به وسیله آن محوشان کرد. ظاهر آن است که ابر بر آن‌ها سایه افکند و در زیر آن قرار گرفتند سپس عذاب شروع گردید.

۲.۳ – کَالظُّلَلِ‌ (آیه ۳۲ سوره لقمان)

(وَ اِذا غَشِیَهُمْ مَوْجٌ‌ کَالظُّلَلِ‌ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ.)

[۱۷] لقمان/سوره۳۱، آیه۳۲.

(و هنگامى که در سفر دریا موجى هم‌چون ابرها آنان را بپوشاند و بر سرشان سایه افکند، خدا را با خلوص عقیده مى‌خوانند.)

[۱۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۱۴.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۳۵۵.

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۲۳۷.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۹، ص۱۹۹.

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۰.

۲.۴ – ظِلٍ‌ – ظَلِیلٍ‌ (آیه ۳۰-۳۱ سوره مرسلات)

(انْطَلِقُوا اِلی‌ ظِلٍ‌ ذِی ثَلاثِ شُعَبٍ • لا ظَلِیلٍ‌ وَ لا یُغْنِی مِنَ اللَّهَبِ.)

[۲۳] مرسلات/سوره۷۷، آیه۳۰- ۳۱.

«بروید به سوی سایه سه شعبه از دود، که گوارا و خوش‌آیند نیست و از شعله آتش مانع نمی‌باشد.»

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۲۴۸.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۵۴.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۲۱۳.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر