پاورپوینت کامل صَرْح (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل صَرْح (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل صَرْح (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل صَرْح (مفردات‌قرآن) :

منبع: صَرْح (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: صَرْح (لغات‌قرآن)، صَرْح (مفردات‌نهج‌البلاغه)، صرح (مقالات مرتبط).

صَرْح (به فتح صاد و سکون راء) از واژگان قرآن کریم به معنای قصر است.
اصل صرح به معنی وضوح است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای صَرْح
۲ – کاربردها
۲.۱ – صَرْحاً (آیه ۳۶ سوره غافر)
۲.۲ – الصَّرْحَ‌ ( آیه ۴۴ سوره نمل)
۲.۳ – صَرْحًا (آیه ۳۸ سوره قصص)
۳ – تعداد کاربرد
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای صَرْح

صَرْح

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۱۲۰.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۸۲.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۲، ص۳۸۴.

به معنای قصر است.
به هر بناء عالی هم گفته می‌شود.

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۳، ص۱۹۳.

اصل صرح به معنی وضوح است: «صَرَحَ‌ الْاَمْرَ صَرْحاً: بَیَّنَهُ وَ اَظْهَرَهُ.»

[۵] قرشی بنابی، علی‌اکبر، تفسیر احسن‌الحدیث، ج۹، ص۳۶۷.

ظاهرا قصر و عمارت مرتفع را از جهت مرئی و آشکار بودنش صرح گفته‌اند.

۲ – کاربردها

به مواردی از صَرْح که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – صَرْحاً (آیه ۳۶ سوره غافر)

(وَ قالَ فِرْعَوْنُ یا‌هامانُ ابْنِ لِی‌ صَرْحاً لَعَلِّی اَبْلُغُ الْاَسْبابَ.)

[۶] غافر/سوره۴۰، آیه۳۶.

(فرعون گفت: «اى هامان! براى من برج بلندى بساز، شاید به وسایلى دست یابم.)

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۷۱.

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۵۰۲.

[