پاورپوینت کامل شهدای صحابه در کربلا

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شهدای صحابه در کربلا دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شهدای صحابه در کربلا،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل شهدای صحابه در کربلا :

منبع: مقتل جامع سیدالشهداء

مقالات مرتبط: آمار شهدای کربلا.

پاورپوینت کامل شهدای صحابه در کربلا، از مباحث مرتبط با اطلاعات و گزارش‌های آماری در مورد واقعه کربلا است. بر اساس گزارش منابع مختلف تعدادی از شهدای لشکر امام حسین (علیه‌السّلام) از اصحاب پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) بوده‌اند؛ اما مورخان تعداد این افراد را یک گونه گزارش نکرده‌اند. در بررسی منابع تاریخی و رجالی، نام صحابه زیر را می‌توان در میان شهدای کربلا یافت: انس بن حارث کاهلی، عبدالرحمان بن عبدربه انصاری، عبدالله بن یقطر، عمار بن ابی سلامه، مسلم بن عوسجه اسدی، نعیم بن عجلان انصاری و هانی بن عروه مرادی.

فهرست مندرجات

۱ – تعداد شهدای صحابه
۱.۱ – انس بن حارث کاهلی
۱.۲ – عبدالرحمان بن عبدربه
۱.۳ – عبدالله بن یقطر
۱.۴ – عمار بن ابی سلامه
۱.۵ – مسلم بن عوسجه
۱.۶ – نعیم بن عجلان
۱.۷ – هانی بن عروه
۲ – پانویس
۳ – منبع

۱ – تعداد شهدای صحابه

در میان یاران امام حسین (علیه‌السّلام) چند نفر از اصحاب پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) حضور داشتند و همین امر شاهد دیگری بر حقانیت و قداست بالای آن حضرت در جامعه آن روز است؛ اما مورخان، تعداد این افراد را یک گونه گزارش نکرده‌اند.
فضیل بن زبیر ۶ نفر،

[۱] کوفی، فضیل، «تسمیه من قتل مع الحسین»، فصلنامه تراثنا، ش ۲، ۱۴۰۶ق، ص۱۵۳-۱۵۴.

مسعودی ۴ نفر،

[۲] مسعودی، علی بن حسین، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۷۱.

و سماوی، از نویسندگان معاصر، ۵ نفر

[۳] سماوی، محمد، ابصار العین، ص۲۲۱.

از شهدا را از اصحاب پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) معرفی کرده‌اند که مدرکی برای اثبات صحابی بودن برخی از آنان وجود ندارد. بـه هـر روی با بررسی منابع تاریخی و رجالی، نام شهیدان زیر را می‌توان در میان اصحاب یافت:

۱.۱ – انس بن حارث کاهلی

انس بْنِ حَرْث بْنِ نَبیه بْنِ کاهِل

[۴] سماوی، محمد، ابصار العین، ص۹۹.

[۵] مامقانی، عبدالله، تنقیح المقال، ج۱۱، ص۲۲۷.

مشهور به انس بن حارث کاهلی،

[۶] حسینی جلالی، محمدرضا، تسمیه من قتل، ج۱، ص۲۶.

[۷] بخاری، محمد بن اسماعیل، تاریخ الکبیر، ج۲، ص۳۰.

[۸] طوسی، محمد بن حسن، رجال الطوسی، ص۹۹.

[۹] حلی، ابن نما، مثیرالاحزان، ص۶۳.

و انس بن کاهل اسدی

[۱۰] سید ابن طاووس، علی بن موسی، الاقبال بالاعمال الحسنه، ج۳، ص۳۴۶.

[۱۱] سید ابن طاووس، علی بن موسی، الاقبال بالاعمال الحسنه، ج۳، ص۷۸.

[۱۲] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۴۵، ص۷۱.

[۱۳] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۹۸، ص۲۷۲.

منسوب به یکی از تیره‌های قبیله بنی‌اسد به نام کاهل و از اصحاب پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) و امام حسین (علیه‌السّلام) بود که در روز عاشورا به شهادت رسید.

[۱۴] سماوی، محمد، ابصار العین، ص۹۹.

[۱۵] مقرم، عبد الرزاق، مقتل الحسین، ص۲۵۲.

انس از صحابه پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) بود و در جنگ‌های بدر و حنین شرکت داشت.

[۱۶] مامقانی، عبدالله، تنقیح المقال، ج۱۱، ص۲۳۰.

[۱۷] مقرم، عبدالرزاق، مقتل الحسین، ص۲۵۳.

[۱۸] جمعی از نویسندگان، ذخیره الدارین، ص۳۷۷.

انس بن حارث روایات بسیاری را از پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) نقل کرده که شیعه و سنی آن را در کتب خود گزارش کرده‌اند. از جمله احادیثی که از طریق انس روایت شده است، این سخن رسول خداست: «انَّ ابنی هذا ـ یَعنِی الحُسَینَ (علیه‌السّلام) ـ یُقتَلُ بِاَرضٍ یُقالُ لَها: کَربَلاءُ، فَمَن شَهِدَ ذلِکَ مِنکُم فَلیَنصُرهُ. قالَ: فَخَرَجَ انَسُ بنُ الحارِثِ الی کَربَلاءَ، فَقُتِلَ مَعَ الحُسَینِ (علیه‌السلام).» «فرزندم- اشاره به امام حسین (علیه‌السلام)- در سرزمینی به نام کربلا کشته می‌شود، هر کس تا آن هنگام زنده بود و او را درک کرد باید یاری ‌اش کند».

[۱۹] ابن عبدالبر، یوسف، الاستیعاب، ج۱، ص۱۱۲.

[۲۰] ابن اثیر، عزالدین، اسد الغابه، ج۱، ص۱۴۶.

[۲۱] عسقلانی، ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۱، ص۲۷۱.

[۲۲] سماوی، محمد، ابصار العین، ص۹۹.

[۲۳] بخاری، محمد بن اسماعیل، تاریخ کبیر، ج۲، ص۳۰.

[۲۴] ابن حبان، محمد، الثقات، ج۴، ص۴۹.

[۲۵] ابن عبدالبر، یوسف، الاستیعاب، ج۱، ص۱۱۲.

[۲۶] ابن عساکر، علی بن حسین، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۴، ص۲۲۳.

[۲۷] ابن اثیر، عزالدین، اسد الغابه، ج۱، ص۱۲۲.

[۲۸] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۹، ص۲۳۹.

[۲۹] عسقلانی، ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۲۷۰.

[۳۰] سماوی، محمد، ابصار العین، ص۹۹.

[۳۱] مقرم، عبدالرزاق، مقتل الحسین، ص۲۵۲-۲۵۳.

انس که ساکن کوفه بود؛

[۳۲] ابن اثیر،عزالدین، اسد الغابه، ج۱، ص۱۲۳.

طبق گفته بلاذری پس از خروج از کوفه در قصر بنی ‌مقاتل، خدمت آن حضرت رسید و با ادای سوگند اظهار داشت که هدف وی از خروج از کوفه آن بوده است که همانند عبیدالله بن حر به نفع هیچ کدام امام (علیه‌السلام) و یا دشمنان) وارد جنگ نشود؛ و در ادامه افزود: «-ولی- خداوند یاری کردن تو را در قلب من افکند و به من جرات بخشید تا در این راه با تو همگام باشم.» امام حسین (علیه‌السلام) به وی نوید هدایت و امنیت داد و او را با خود همراه ساخت.

[۳۳] بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۷۵.

او در کربلا ماموریت یافت تا پیام امام حسین (علیه‌السلام) را به عمر سعد برساند و به او‌اندرز دهد، شاید به خود آید.

[۳۴] محلاتی، ذبیح الله، فرسان الهیجاء، ج۱، ص۶۰.

انس در روز عاشورا همچون دیگر یاران امام حسین (علیه‌السلام) پس از کسب اجازه از محضر آن حضرت عازم میدان جنگ شد و پس از کارزاری سخت و کشتن چهارده

[۳۵] ابن شهرآشوب، ابوجعفر، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۵۱.

یا هجده تن

[۳۶] صدوق، محمد بن علی، الامالی، ص۲۲۵.

[۳۷] جمعی از نویسندگان، ذخیره الدارین، ص۳۷۸.

از سپاهیان دشمن به درجه رفیع شهادت نایل آمد. در زیارت ناحیه مقدسه و رجبیّه از وی چنین یاد شده است: «السَّلامُ عَلی‌ انَسِ بْنِ الکاهِلِ الْاَسَدی‌.»

[۳۸] سید ابن طاووس، علی بن موسی، الاقبال بالاعمال الحسنه، ج۳، ص۳۴۶.

[۳۹] سید ابن طاووس، علی بن موسی، الاقبال بالاعمال الحسنه، ج۳، ص۷۸.

[۴۰] بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۴۰۵.

[۴۱] طوسی، محمد بن حسن، رجال الطوسی، ص۲۱.

[۴۲] ابن شهر آشوب، ابوجعفر، مناقب آل ابی طالب، ج۴، ص۷۸.

۱.۲ – عبدالرحمان بن عبدربه

‌عبدالرحمن بن عبدربّه

[۴۳] سید ابن طاووس، علی بن موسی، الملهوف، ج۱، ص۱۵۴- ۱۵۵.

[۴۴] حلی، ابن نما، مثیرالاحزان، ج۱، ص۳۹.

خَزْرَجی (منسوب به خزرج)، یکی از دو طایفه بزرگ مدینه

[۴۵] کوفی، فضیل، تسمیه من قتل مع الحسین، ج۱، ص۲۷.

[۴۶] سمعانی، عبدالکریم، الانساب، ج۵، ص۱۱۹.

[۴۷] طوسی، محمد بن حسن، رجال طوسی، ج۱، ص۱۰۳.

از صحابه پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)

[۴۸] جمعی از نویسندگان، ذخیره الدارین، ج۱، ص۴۷۷.

و از یاران امام علی (علیه‌السّلام) بود

[۴۹] کوفی، فضیل، تسمیه من قتل مع الحسین، ج۱، ص۲۷.

[۵۰] سماوی، محمد، ابصار العین، ج۱، ص۱۵۷.

و یکی از شهدای کربلا است. وی را از راویان حدیث غدیر ذکر کرده‌اند.

[۵۱] ابن اثیر، عزالدین، اسد الغابه، ج۳، ص۴۶۵.

[۵۲] سماوی، محمد، ابصار العین، ج۱، ص۱۵۷.

عبدالرحمن، از شخصیت‌های بارز کوفه بود که در آنجا از مردم برای امام حسین (علیه‌السّلام) بیعت می‌ گرفت.

[۵۳] شمس الدین، محمد مهدی، انصار الحسین، ج۱، ص۹۷.

و روز عاشورا به میدان جنگ شتافت

[۵۴] جمعی از نویسندگان، ذخیره الدارین، ج۱، ص۴۷۷.

[۵۵] سماوی، محمد، ابصار العین، ج۱، ص۱۵۷-۱۵۸.

و در نبرد نخست

[۵۶] جمعی از نویسندگان، ذخیره الدارین، ج۱، ص۴۷۸.

و به قولی پس از نماز ظهر به فیض شهادت نایل گشت.

[۵۷] جمعی از نویسندگان، ذخیره الدارین، ج۱، ص۴۷۸.

[۵۸] ابن اثیر، عزالدین، اسد الغابه، ج۳، ص۳۰۷.

۱.۳ – عبدالله بن یقطر

عبدالله بن یقْطُر (یقطین)

[۵۹] ابن اثیر، عزالدین، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۴۲.

یا (بقطر)

[۶۰] طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۵، ص۳۹۸.

از صحابه پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)

[۶۱] ابصار العین، محمد بن طاهر سماوی، ج۱، ص۹۳.

[۶۲] عسقلانی، ابن حجر، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۵، ص۸.

(البته ابن حجر تصریح به صحابی بودن وی نکرده است؛ بلکه گفته است که عبدالله هم سن و سال حسین بن علی بوده است. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که او احتمالاً در کودکی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) را درک کرده است.) و یکی از شهدای کربلا است. مادر وی دایه امام حسین (علیه‌السّلام) بود و از وی نگهداری می‌کرد، از این‌رو وی را رضیع الحسین (همشیر حسین (علیه‌السلام)) نامیده‌اند.

[۶۳] ابن شهر آشوب، ابوجعفر، مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۳۲.

[۶۴] طوسی، محمد بن حسن، رجال طوسی، ج۱، ص۱۰۳.

[۶۵] مفید، محمد بن نعمان، ارشاد، ج۲، ص۷۰.

[۶۶] طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۵، ص۳۹۸.

[۶۷] سماوی، محمد، ابصار العین، ج۱، ص۹۳-۹۴.

هنگامی که امام حسین (علیه‌السّلام) به منزلگاه زباله رسید، پیش از آن که از کشته شدن مسلم بن عقیل (علیه‌السّلام) با خبر شود عبدالله را به سوی مسلم فرستاد، ولی وی تو