پاورپوینت کامل شُهَداء عَلی خَلْقِهِ وَ أعْلامَاً لِعِبادِهِ (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شُهَداء عَلی خَلْقِهِ وَ أعْلامَاً لِعِبادِهِ (زیارت جامعه کبیره) دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شُهَداء عَلی خَلْقِهِ وَ أعْلامَاً لِعِبادِهِ (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل شُهَداء عَلی خَلْقِهِ وَ أعْلامَاً لِعِبادِهِ (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل شُهَداء عَلی خَلْقِهِ وَ أعْلامَاً لِعِبادِهِ (زیارت جامعه کبیره)

شُهَداء عَلی خَلْقِهِ وَ اعْلامَا لِعِبادِهِ وَ مَنارا فی بِلادِهِ وَ ادِلّاَء علی صِرَاطِهِ.

و گواهانی برای آفریدگانش، و نشانه‌هایی برای بندگانش، و مشعل‌هایی در سرزمین‌هایش، و راه نمایانی بر راهش …

فراز شُهَداء عَلی خَلْقِهِ وَ أعْلامَاً لِعِبادِهِ در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را شاهدان بر خلق خدا، نشانه‌های آشکار هدایت، مناره‌های خداوند در سرزمین‌ها و دلیل، برهان، حجّت و راهنما معرفی می‌کند.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – گواهان راستین
۴ – تفسیر اعلام
۵ – تفسیر منار
۶ – تفسیر ادلّاء
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

شُهَداء: جمع «شهید»، به معنای حاضر، گواه.

[۱] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۳، ص۲۳۸-۲۳۹.

اعلام: جمع «عَلَم»، به معنای نشانه‌های روشن، پرچم. «یقال لما یبنی فی جوادّ الطریق من المنازل یستدل بها علی الطریق: اعلام».

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۲، ص۴۱۹.

منار: جمع «مَناره»، به معنای ستون، مشعل، نشانه راه، نشانه روشن، عَلَم. «المنار: جمع مناره، و هی العلامه تجعل بین الحدّین»

[۳] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۵، ص۲۴۱.

«عَلَم الطریق»

[۴] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۵، ص۲۴۱.

«العَلَم و ما یوضع بین الشیئین من الحدود».

[۵] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۵، ص۲۴۱.

ادلّاء: جمع «دلیل»، به معنای برهان، راهنما. «الدلیل: ما یستدلّ به»

[۶] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۱، ص۲۴۸.

«الدالّ».

[۷] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۱، ص۲۴۸.

۲ – شرح فراز

پیشوایان معصوم (علیهم‌السّلام)، شاهدان بر خلق خدا هستند. عبارات یاد شده، در کِنار عبارت‌هایی که امام را به عنوان نشانه، راه نما و دلیل می‌شناسانند، نیازمند تامّل هستند؛ زیرا از یک سو، امام، راهنمایی و هدایت خلق را برعهده دارد، و از دیگر سو، بر اعمال آنان، آگاه است و در نزد خداوند، گواهی می‌دهد.
بنابراین، سرکشان، هیچ‌گونه بهانه‌ای ندارند؛ زیرا همو که مردم را با روش‌های گوناگون، هدایت می‌کند، شاهدِ معتبرِ بارگاه الهی نیز خواهد بود و سخن او در نزد خداوند، پذیرفته است.
اینک، چگونگی گواهیِ امامان (علیهم‌السّلام) و روش‌های هدایتی آنان را بررسی می‌نماییم:

۳ – گواهان راستین

هدفِ خلقت، بسیار فراتر از آن است که میوه خلقت، یعنی انسان، به حال خود رها شود. زمین و آسمان، برای انسان آفریده شده تا انسان، راه اصلی را در یابد و بندگی خدا را به جای آورد. بنابراین، خداوند، گواهانی راستین را برگزیده است تا سیرِ حرکت آدمی را کنترل کنند و آنان را به راه راست، ره نمون شوند.
عبارت «شُهداء علی خلقه»، ویژگی گواهی دادن اهل بیت (علیهم‌السّلام) را نشان می‌دهد که ریشه در فرهنگ قرآنی دارد. قرآن، درباره گواهان بر مردم، می‌فرماید:

(وَ کَذَلِکَ جَعَلْنَـکُمْ اُمَّهً وَسَطًا لِّتَکُونُواْ شُهَدَآءَ عَلَی النَّاسِ وَ یَکُونَ الرَّسُولُ عَلَیْکُمْ شَهِیدًا)

[۸] بقره/سوره۲، آیه۱۴۳.

«و این چنین، شما را امّتی میانه قرار دادیم تا بر مردم، گواه باشید و پیامبر، بر شما، گواه باشد».
روایت شده که امام صادق (علیه‌السّلام)، در تفسیر این آیه فرمود: «نَحْنُ الاُمَّهُ الوُسْطی وَ نَحْنُ شُهَداءُ اللّه ِ عَلی خَلقِهِ وَ حُجَجُهُ فِی ارضِهِ»

[۹] شیخ کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۰، ح۲.

ماییم آن امّت میانه، و ماییم گواهان خدا بر آفریدگانش و حجّت‌های او بر روی زمینش.
در متون روایی شیعه، اهل بیت (علیهم‌السّلام)، بارها به‌عنوان گواهان راستین، نام برده شده‌اند و در برخی متون، شهادتِ سرای آخرت، تنها ویژه معصومان (علیهم‌السّلام) است و کسی را یارای گواهی دادن در آن سرا نیست. این متون، در تفسیر آیاتی که گواهی دادن قیامت را بیان می‌کنند، دیده می‌شود. برای نمونه، در تفسیر آیه:

(فَکَیْفَ اِذَا جِئْنَا مِن کُلِّ اُمَّه بِشَهِیدٍ وَ جِئْنَا بِکَ عَلَی هَـؤُلَاءِ شَهِیدًا)

[۱۰] نساء/سوره۴، آیه۴۱.

«چگونه خواهد بود آن‌گاه که از هر امّتی، گواهی را بیاوریم و تو را بر این امّت، به گواهی، فرا خوانیم؟»، روایت شده که امام صادق (علیه‌السّلام) فرمود: این آیه، ویژه امّتِ محمّد (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، نازل شده است. در هر نسلی از این امّت، امامی از ما بر ایشان، گواه و ناظر است، و محمّد، گواه بر ماست.

[۱۱] شیخ کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۰، ح۱.

البته باید دانست که گواهی امامان (علیهم‌السّلام)، از آن رو پذیرفته است که برگزیده خدا هستند و خداوند، آنان را از هر گونه پلیدی‌ای، پاک گردانید و از خطا و اشتباه، مصون داشت و سپس، آنان را به عنوان شاهدان خود قرار داد، چنان‌که بر پایه روایتی، امام علی (علیه‌السّلام) می‌فرماید:

(انَّ اللّه َ ـ تَبارَکَ وَ تَعالی ـ طَهَّرَنا وَ عَصَمَنا وَ جَعَلَنا شُهَداءَ عَلی خَلقِهِ)

.

[۱۲] شیخ کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۱، ح۵.

همانا خداوند (تبارک‌وتعالی)، ما را پاک گردانْد و معصوم داشت و ما را بر آفریدگانش، گواه گرفت.
اینک این پرسش پدید می‌آید که: آیا غیر از خداوند، کسی می‌تواند شاهدِ اعمال بندگان باشد؟ قرآن، در این‌باره می‌فرماید:

(وَ قُلِ اعْمَلُواْ فَسَیَرَی اللَّهُ عَمَلَکُمْ وَ رَس