پاورپوینت کامل شَقّ (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شَقّ (مفردات‌قرآن) دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شَقّ (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل شَقّ (مفردات‌قرآن) :

منبع: شَقّ (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: شِقاق (لغات‌قرآن)، شَقّ (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه)، شقاق.

شَقّ (به فتح شین و تشدید قاف) از واژگان قرآن کریم به معنای شکافتن و شکاف است.
شِقّ (به کسر شین و تشدید قاف) به معنای مشقت و زحمت است.
مشتقات شقّ که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

شَقًّا (به فتح شین و قاف) به معنای شکافتنی،

بِشِقِ‌ (به کسر شین و قاف) به معنای مشقت،

الشُّقَّهُ (به ضم شین و فتح قاف) به معنای مسافت،

شِقاقٍ‌ (به کسر شین) به معنای مخالفت،

شَاقُّوا (به فتح شین و ضم قاف) به معنای مخالفت کردند،

انْشَقَّتِ‌ (به کسر الف، سکون نون، فتح شین و قاف) به معنای می‌شکافد،

انْشَقَ‌ (به کسر الف، سکون نون و فتح شین) به معنای شکافته می‌شود،

تَشَقَّقُ‌ (به فتح تاء، شین و قاف) به معنای شکافته می‌شود، آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای شَقّ و شِقّ
۲ – کاربردها
۲.۱ – شَقًّا (آیه ۲۶ سوره عبس)
۲.۲ – بِشِقِ‌ (آیه ۷ سوره نحل)
۲.۳ – الشُّقَّهُ (آیه ۴۹ سوره توبه)
۲.۴ – شِقاقٍ‌ (آیه ۱۳۷ سوره بقره)
۲.۵ – شِقاقَ‌ (آیه ۳۵ سوره نساء)
۲.۶ – شَاقُّوا (آیه ۱۳ سوره انفال)
۲.۷ – انْشَقَّتِ‌ (آیه ۱۶ سوره حاقه)
۲.۸ – انْشَقَ‌ (آیه ۱ سوره قمر)
۲.۹ – تَشَقَّقُ‌ (آیه ۲۵ سوره فرقان )
۲.۱۰ – یَشَّقَّقُ‌ (آیه ۷۴ سوره بقره)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای شَقّ و شِقّ

شَقّ

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۵۹.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۴۵۹.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۵، ص۱۹۴.

به معنی شکافتن و شکاف است.

۲ – کاربردها

به مواردی از شقّ که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – شَقًّا (آیه ۲۶ سوره عبس)

(ثُمَ‌ شَقَقْنَا الْاَرْضَ‌ شَقًّا)

[۴] عبس/سوره۸۰، آیه۲۶.

(سپس زمین را از هم شکافتیم.)

[۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۸۵.

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۳۴۲.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۲۰۹.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۳۱۳.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۲۷۰.

۲.۲ – بِشِقِ‌ (آیه ۷ سوره نحل)

(لَمْ تَکُونُوا بالِغِیهِ اِلَّا بِشِقِ‌ الْاَنْفُسِ)

[۱۰] نحل/سوره۱۶، آیه۷.

«به آن سرزمین نمی‌رسیدید مگر با مشقت نفوس.»

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۳۱۱.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۲۱۱.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۲۲۹.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۱۴۰.

گویی در رنج و زحمت بدن و قلب می‌شکند و منکسر می‌شود.

شِقّ (به کسر شین) به معنی مشقت و زحمت است که به بدن و نفس عارض می‌شود.

[۱۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۴۵۹.

۲.۳ – الشُّقَّهُ (آیه ۴۹ سوره توبه)

(وَ لکِنْ بَعُدَتْ عَلَیْهِمُ‌ الشُّقَّهُ)

[۱۶] توبه/سوره۹، آیه۴۲.

« لیکن این مسافت یا سفر بر آنها دور آمد.»

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۹، ص۴۰۰.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۹، ص۲۸۴.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۱۰۱.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۵۸.

الشُّقَّهُ به معنی سفر و مسافت نیز آمده است.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۶۰.

که توام با مشقت است. شُقّه به معنای ناحیه و محلی که با مشقت به آن می‌رسند.

۲.۴ – شِقاقٍ‌ (آیه ۱۳۷ سوره بقره)

(وَ اِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّما هُمْ فِی‌ شِقاقٍ‌)

[۲۲] بقره/سوره۲، آیه۱۳۷.

( اگر سرپیچى کنند، از حق جدا شده‌اند)

[۲۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۱.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۱۹۳.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۳۱۲.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه