پاورپوینت کامل سِحْر (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سِحْر (مفردات‌قرآن) دارای ۴۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سِحْر (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل سِحْر (مفردات‌قرآن) :

منبع: سِحْر (قاموس قرآن (جلد ۳))

مقالات مرتبط: سِحْر (لغات‌قرآن)، سِحْر (مفردات‌نهج‌البلاغه)، سحر (جادو).

سِحْر (به کسر سین و سکون حاء) از واژگان قرآن کریم به معنای است.
مشتقات سِحر که در آیات قرآن به کار رفته عبارتند از:

ساحِر به معنای سحر‌کننده؛
ساحِرون جمع ساحِر است؛
سَحَرَه (به فتح سین و حاء و راء) جمع ساحِر است.
سَحَّار (به فتح سین) صیغه مبالغه است.
تَسحیر دلالت بر مبالغه دارد و به معنای سِحر بعد از سِحر است
مَسحور اسم مفعول به معنای سحرشده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای سِحْر
۲ – کاربردها
۲.۱ – سَحَرُوا (آیه ۱۱۶ سوره اعراف)
۲.۲ – سِحْرِهِمْ‌ (آیه ۶۶ سوره طه)
۲.۳ – سَاحِرٍ (آیه ۱۱۲ سوره اعراف)
۲.۴ – السَّاحِرُونَ (آیه ۷۷ سوره یونس)
۲.۵ – السَّحَرَهُ (آیه ۷۰ سوره طه)
۲.۶ – سَحَّارٍ (آیه ۳۷ سوره شعراء)
۲.۷ – تسحیر
۲.۷.۱ – الْمُسَحَّرِینَ‌ (آیه ۱۵۳ سوره شعراء)
۲.۸ – مسحور
۲.۸.۱ – مَسْحُوراً (آیه ۴۷ سوره اسراء)
۲.۸.۲ – مَسْحُوراً (آیه ۸ سوره فرقان)
۲.۸.۳ – توضیح تکمیلی
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای سِحْر

سِحْر

[۱] قرشی بنایی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۳، ص۲۳۷.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۰۰.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۳۲۴.

(به کسر سین) به معنای جادو است.
راغب گوید: سحر به چند معنى گفته می‌شود اول حیله‌ها و تخیلات بى حقیقت است که شعبده‌باز با تردستى چشم شخص را از کاری که می‌کند منحرف می‌نماید ….

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۰۰.

طبرسی فرموده: سحر و کهانت و حیله نظیر هم‌اند از جمله سحر تصرفى است که در چشم واقع می‌شود تا گمان کند کار همانطور است که مى‌بیند حال آنکه آن طور نیست. و سحر عملى‌ خفى است که شى‌ء را بر خلاف صورت و جنس آن مصور می‌کند در ظاهر نه در حقیقت.

[۵] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۳۳۱.

ناگفته نماند سخن اخیر مجمع قابل مناقشه است دقت در آیات قرآن نشان می‌دهد که اثر سحر فقط در چشم و ذهن طرف است نه تصرف در صورت و جنس شى‌ء. به عبارت دیگر ساحر در چشم و خیال بیننده تصرف می‌کند که ریسمان را مار گمان کند نه اینکه ریسمان را به حرکت در می‌آورد آنگاه که انسان به محل تاریک نگاه می‌کند و قیافه مخوفى در نظرش مجسّم می‌شود چشم او اشتباه می‌کند نه اینکه فلان درخت مثلا به آن صورت در آمده است.
قرآن فرماید

(فَلَمَّا أَلْقَوْا سَحَرُوا أَعْیُنَ النَّاسِ وَ اسْتَرْهَبُوهُمْ …)

[۶] اعراف/سوره۷، آیه۱۱۶.

(و هنگامى که وسایل سحر خود را افکندند، مردم را چشم‌بندى کردند و ترساندند. …)

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۶۴.

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۲۷۴.

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۲۱۵.

[۱۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۲۰۷.

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۷۱۰.

آیه صریح است در اینکه در چشم‌ها تصرف کرده‌اند نه اینکه واقعا ریسمان‌ها را به حرکت آورده باشند.
همچنین آیه‌

(فَإِذا حِبالُهُمْ وَ عِصِیُّهُمْ یُخَیَّلُ إِلَیْهِ مِنْ‌ سِحْرِهِمْ‌ أَنَّها تَسْعى‌)

[۱۲] طه/سوره۲۰، آیه۶۶.

(پس در آن هنگام طناب‌ها وعصاهاى آنان بر اثر سحرشان چنان به نظر مى‌رسید که حرکت مى‌کنند!)

[۱۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱۶.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۲۴۶.

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۱۷۷.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۴۳.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۱.

این نیز روشن است که به خیال موسی چنین می‌آمد که آن‌ها به سرعت حرکت می‌کنند نه اینکه آن‌ها حرکت می‌کرده‌اند.
ایضا آیه‌

(فَیَتَعَلَّمُونَ مِنْهُما ما یُفَرِّقُونَ بِهِ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ زَوْجِهِ …)

[۱۸] بقره/سوره۲، آیه۱۰۲.

(ولى آنها از آن دو فرشته، مطالبى را مى‌آموختند که بتوانند به وسیله آن، میان مرد و همسرش جدایى بیفکنند.)

[۱۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۶.

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۳۵۲.

[۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۳۴.

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۲۹۱.

[۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۴۰.

نشان می‌دهد که در اذهان تصرف کرده زوج را به زوجه دشمن می‌کردند نه اینکه در زوجه تصرف کرده باشند.
با این بیان فرق سحر و معجزه روشن میشود زیرا معجزه انقلاب حقیقى خارج و واقعیت است مثلا در قضیّه عصای موسی و آتش ابراهیم و شکافتن دریا براى بنی‌اسرائیل و ناقه صالح و غیره. در خارج عصا مار و دریا شکافته و آتش سرد شده بود.

۲ – کاربردها

به مواردی از سِحْر که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – سَحَرُوا (آیه ۱۱۶ سوره اعراف)

(فَلَمَّا أَلْقَوْا سَحَرُوا أَعْیُنَ النَّاسِ وَ اسْتَرْهَبُوهُمْ …)

[۲۴] اعراف/سوره۷، آیه۱۱۶.

(و هنگامى که وسایل سحر خود را افکندند، مردم را چشم‌بندى کردند و ترساندند. …)

[۲۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۶۴.

[۲۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۲۷۴.

[۲۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۲۱۵.

[۲۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۲۰۷.

[۲۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۷۱۰.

۲.۲ – سِحْرِهِمْ‌ (آیه ۶۶ سوره طه)

(فَإِذا حِبالُهُمْ وَ عِصِیُّهُمْ یُخَیَّلُ إِلَیْهِ مِنْ‌ سِحْرِهِمْ‌ أَنَّها تَسْعى‌)

[۳۰] طه/سوره۲۰، آیه۶۶.

(پس در آن هنگام طناب‌ها وعصاهاى آنان بر اثر سحرشان چنان به نظر مى‌رسید که حرکت مى‌کنند!)

[۳۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱۶.

[۳۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۲۴۶.

[۳۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۱۷۷.

[۳۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۴۳.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۱.

۲.۳ – سَاحِرٍ (آیه ۱۱۲ سوره اعراف)

(یَأْتُوکَ بِکُلِّ سَاحِرٍ عَلِیمٍ)

[۳۶] اعراف/سوره۷، آیه۱۱۲.

(تا هر ساحر ماهر و دانا را به خدمت تو بیاورند.)

[۳۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۶۴.

[۳۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸