پاورپوینت کامل سَتَه (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سَتَه (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سَتَه (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل سَتَه (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: سَتَه (مفردات نهج البلاغه (جلد ۱))

مقالات مرتبط: دبر.

سَتَه (به فتح سین و تاء) یکی از واژگان نهج البلاغه به معنای مقعد و نشیمنگاه است. این کلمه یک بار در نهج‌ البلاغه آمده است.
حضرت علی (علیه‌السلام) درباره چشم از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای سَتَه
۲ – کاربردها
۲.۱ – سَتَه – حکمت ۴۵۶ (درباره چشم)
۳ – تعدادکاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای سَتَه

سَتَه

[۱] قرشی بنایی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ص۵۱۶.

[۲] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۶، ص۳۴۶.

در اقرب الموارد گوید: سته (بر وزن عقل و علم و شرف) به معناى مقعد و نشیمنگاه است. گاهى تاء را حذف کرده و «سه» به فتح و ضم اول- تلفظ مى‌کنند.

[۳] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۲، ص۶۲۳.

۲ – کاربردها

تنها موردی که در نهج‌ البلاغه به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – سَتَه – حکمت ۴۵۶ (درباره چشم)

حضرت علی (علیه‌السلام) فرموده:
«الْعَیْنُ وِکَاءُ السَّهِ»؛

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۸۹۱، حکمت ۴۵۶.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۲۶۳، حکمت ۴۶۶.

[۶] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۵۵۷، حکمت ۴۶۶.

«چشم، حافظ نشیمنگاه است».

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۸۵۱، حکمت ۴۶۶.

[۸] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۷۸۲.

(شرح‌های حکمت:

[۹] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۷۸۳.

[۱۰]