شیعه فایل |
پاورپوینت کامل زَیْد (مفرداتنهجالبلاغه)
در حال بارگذاری
توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد
پاورپوینت کامل زَیْد (مفرداتنهجالبلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است
شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.
لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.
توجه : در صورت مشاهده بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل زَیْد (مفرداتنهجالبلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد
بخشی از متن پاورپوینت کامل زَیْد (مفرداتنهجالبلاغه) :
منبع: پاورپوینت کامل زَیْد (مفرداتنهجالبلاغه)
مقالات مرتبط: زَیْد (مفرداتقرآن)، زادَتْهُمْ (لغاتقرآن).
زَیْد ( به فتح زاء و سکون یاء) از واژگان نهج البلاغه به معنای زیادت، نمو کردن و زیاد شدن است.
مشتقات آن عبارتند از:
اِزدیاد (به کسر الف) نیز به همان معنى است، لازم و متعدى آن، هر دو در نهج البلاغه آمده است؛
اِستزاده (به کسر الف) براى طلب است؛
مَزید (به فتح میم) مصدر میمى و اسم مفعول است به معنی زیادت و زیاد شده؛
مُزداد (به ضم میم) اسم فاعل از افتعال است.
فهرست مندرجات
۱ – معنای زَیْد
۲ – کاربردها
۲.۱ – مُزْدادٌ – حکمت ۲۷۴ (درباره انجام عمل)
۲.۲ – ازْداد – حکمت ۵ (درباره ایمان)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع
۱ – معنای زَیْد
زَیْد
[۱] قرشی بنابی، علیاکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۵۰۷.
[۲] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۳، ص۵۹.
به معنای زیادت، نمو کردن و زیاد شدن است.
اِزدیادنیز به همان معنى است؛
اِستزاده براى طلب است؛
مَزید مصدر میمى و اسم مفعول است به معنی زیادت و زیاد شده؛
[۳] شرتونی، سعید، أقرب الموارد، ج۲، ص۵۷۷.
مُزداد اسم فاعل از افتعال است.
۲ – کاربردها
برخی از مواردی که در نهجالبلاغه به کار رفته است، به شرح ذیل است:
۲.۱ – مُزْدادٌ – حکمت ۲۷۴ (درباره انجام عمل)
امام علی (علیهالسلام) فرموده: «جاهِلُکُمْ مُزْدادٌ، وَ عالِمُکُمْ مُسَوِّفٌ»
[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۸۴۶، حکمت ۲۷۴.
[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۲۲۲، حکمت ۲۸۳.
[۶] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۵۲۵، حکمت ۲۸۳.
