پاورپوینت کامل دَواء (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل دَواء (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۲۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل دَواء (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل دَواء (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل دَواء (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: دوا.

دَواء (به بفتح دال و واو) از واژگان نهج البلاغه به معنای هر چیزی که با آن معالجه مى‌شود، است.
این واژه دارای مشتقاتی است که در نهج البلاغه به‌کار رفته است، مانند:

• داء (به فتح دال) به معنای درد است.

• دَوى (بر وزن عقل) به معنای مرض است.

• دَوی (به فتح دال و کسر واو) به معنای مریض و چیزی که در اثر مرض باطن آن فاسد شده است.

• دوىّ (به فتح دال و کسر واو) به معناى مرض آور است.

از این ماده ده مورد در «نهج البلاغه» آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای دَواء
۲ – کاربردها
۲.۱ – داوَى – خطبه ۲۲۷ (درباره برخی از اصحابشان)
۲.۲ – دَواءٌ – حکمت ۳ (درباره صدقه)
۲.۳ – دَویّ – خطبه ۱۷۵ (حضرت در مقام موعظه)
۲.۴ – دَویَّهٌ – خطبه ۱۹۴ (حضرت در وصف منافقان)
۲.۵ – دَویٌّ – خطبه ۱۹۲ (در مورد شجاعت و فضل حضرت)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای دَواء

دَواء:

[۱] قرشی بنایی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج ۱، ص ۴۰۶.

[۲] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ص ۱۵۲.

به معنای هر چیزی که با آن معالجه مى‌شود، است. «الدَواء: ما عُولج بهِ‌ من کل شیءٍ.»

[۳] شرتونی، سعید، أقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج ۲، ص ۲۵۶.

این واژه دارای مشتقاتی است که در نهج البلاغه به‌کار رفته است، مانند:
داء به معنای درد است.
دَوى (بر وزن عقل) به معنای مرض است.
دَوی (به تخفیف آخر) به معنای مریض و چیزی که در اثر مرض باطن آن فاسد شده است.
و دوىّ (به فتح دال و کسر واو) به معناى مرض آور است.

۲ – کاربردها

به برخی از مواردی که در نهج البلاغه به‌کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – داوَى – خطبه ۲۲۷ (درباره برخی از اصحابشان)

چنان که حضرت علی (علیه‌السلام) فرموده: «لله بلادُ فُلان، فَلَقَدْ قَوَّمَ الاَْوَدَ، وَ داوَى الْعَمَدَ»

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص ۵۶۱، خطبه ۲۲۷.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج ۲، ص ۲۴۹، خطبه ۲۲۳.

[۶] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص ۳۵۰، خطبه ۲۲۸.

«خدا خیر دهد دیار فلانى را، کجى را راست کرد و مرض را مداوا نمود.»

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص ۵۴۷، خطبه ۲۲۸.

[۸] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج ۴، ص ۱۷۷.

(شرح‌های خطبه:

[۹] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج ۴، ص ۱۷۸.

[۱۰] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیر المومنین(ع)، ج ۸، ص ۴۷۰.

[۱۱] هاشمی خویی، حبیب‌الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج ۱۴، ص ۳۷۸.

[۱۲] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج ۱۲، ص ۴.

)

«عَمَد»: درد و مرض و علت است، رجوع شود به «فلان».

۲.۲ – دَواءٌ – حکمت ۳ (درباره صدقه)

حضرت فرموده: «وَ الصَّدَقَهُ دَواءٌ مُنْجِحٌ، وَ أَعْمالُ الْعِبادِ فی عاجِلِهِمْ، نُصْبُ أَعْیُنِهِمْ فی آجِلِهِمْ»

[۱۳] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص ۷۷۰، حکمت ۳.

[۱۴] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج ۳، ص ۱۵۳، حکمت ۶.

[۱۵] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص ۴۷۰، حکمت ۷.

«صدقه دوایى نجات دهنده است، اعمال بندگان در دنیا، پیش چشمشان خواهد بود در آخرت.»

[۱۶] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص ۷۳۵، حکمت ۷.

[۱۷] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج ۵، ص ۴۰۵.

(شرح‌های حکمت:

[۱۸] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج ۵، ص ۴۱۰.

[۱۹] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیر المومنین(ع)، ج ۱۲، ص ۶۷.

[۲۰] هاشمی خویی، حبیب‌الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج ۲۱، ص ۱۹.

[۲۱] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج ۱۸، ص ۱۰۱.

)

۲.۳ – دَویّ – خطبه ۱۷۵ (حضرت در مقام موعظه)

حضرت در مقام موعظه فرموده: «کَأَنَّکُمْ نَعَمٌ أَرا