پاورپوینت کامل قواعد استاندارد درباره برابرسازی فرصت‌ها برای معلولان

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قواعد استاندارد درباره برابرسازی فرصت‌ها برای معلولان دارای ۷۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قواعد استاندارد درباره برابرسازی فرصت‌ها برای معلولان،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل قواعد استاندارد درباره برابرسازی فرصت‌ها برای معلولان :

پاورپوینت کامل قواعد استاندارد درباره برابرسازی فرصت‌ها برای معلولان، ازجمله اسناد بین‌المللی در زمینه حقوق بشر می‌باشد.
در پرتو اسناد خاصی چون «اعلامیه مربوط‌به حقوق معلولان» مصوب ۹ دسامبر ۱۹۷۵ مجمع عمومی طی قطع‌نامه شماره ۳۴۴۷ قطع‌نامه شماره (IVIII) 1921 شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد درباره پیشگیری از ناتوانی و توان‌بخشی معلولان مورخ ۶ می‌۱۹۷۵ و اعلامیه حقوق عقب‌ماندگان روانی و ذهنی مصوب ۲۰ دسامبر ۱۹۷۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد طی قطع‌نامه شماره ۲۸۵۶ نیز تلاش شده تا از حقوق معلولان به‌طور ویژه‌ای حمایت به‌عمل آورده شود.
ولی با این‌حال، میلیون‌ها معلول در سراسر جهان از دستیابی به حداقل حقوق انسانی خود محروم هستند، به‌همین جهت در ادامه تلاش‌های مراجع بین‌المللی برای حمایت بیشتر از حقوق معلولان و ایجاد شرایط مناسب برای بهره‌مندی آنان از حقوق و آزادی‌های اساسی، سند حاضر باعنوان «پاورپوینت کامل قواعد استاندارد درباره برابرسازی فرصت‌ها برای معلولان» (Standard Rules on the Equalization of Opportunities Persons with Disabilities) طی قطع‌نامه شماره ۹۶/۴۸ در ۲۰ دسامبر ۱۹۹۳ به‌تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسیده است.

فهرست مندرجات

۱ – پیششینه
۲ – محتوای سند
۲.۱ – مقدمه
۲.۲ – مفاهیم اساسی در سیاست‌گذاری برای معلولان
۲.۳ – شروطی برای مشارکت برابر
۲.۳.۱ – افزایش آگاهی
۲.۳.۲ – مراقبت پزشکی
۲.۳.۳ – توان‌بخشی
۲.۳.۴ – خدمات حمایتی
۲.۴ – محدوده‌های مشارکت برابر
۲.۴.۱ – سهولت دسترسی
۲.۴.۲ – آموزش و پرورش
۲.۴.۳ – اشتغال
۲.۴.۴ – حفظ درآمد و تامین اجتماعی
۲.۴.۵ – زندگی خانوادگی و تمامیت شخصی
۲.۴.۶ – فرهنگ
۲.۴.۷ – تفریح و ورزش
۲.۴.۸ – دین
۲.۴.۹ – تدابیر اجرایی
۲.۴.۱۰ – ساز و کار نظارتی
۳ – نکاتی درباره سند
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – پیششینه

از آن‌جایی که معلولان به‌جهت شرایط و وضعیت خاص جسمانی و روحی که در آن به‌سر می‌برند، از دستیابی به بسیاری از حقوق و آزادی‌ها محروم می‌مانند، تلاش‌های متعددی به‌طور عام و خاص در سطوح مختلف جهت احقاق حقوق آنان صورت پذیرفته است.
از یک‌سو، حقوق و آزادی‌ها و حمایت‌هایی که در:

• اعلامیه جهانی حقوق بشر (۱۹۴۸)؛

[۱] See: Universal Declaration on Human Rights (UDHR) 1948, UN. Doc. A/ 810, 10 December 1948; preamble and art.1 and 2.

• میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (۱۹۶۶)؛

[۲] See: International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) 1966, UN. Doc. A/6316 (1966); preamble and Art. 2(1).

• میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (۱۹۶۶)

[۳] See: International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights (ICESCR), UN, G.A. Res. No 2200A (XXI) of 16 Dec. 1966; preamble and Art.2 (2).

و بسیاری از اسناد عام حقوق بشری آمده، در پرتو اصولی چون اصل کرامت انسانی، اصل برابری و اصل عدم تبعیض، شامل معلولان نیز می‌گردد.

علاوه‌بر این، ازسوی دیگر، در پرتو اسناد خاصی چون «اعلامیه مربوط‌به حقوق معلولان»

[۴] Declaration on the Rights of Disabled Persons, 9 December 1975, A/RES/3447, available at: http://www.unhcr.org/refworld/docid/3b00f1c18.html 25 July 2011 .

مصوب ۹ دسامبر ۱۹۷۵ مجمع عمومی طی قطع‌نامه شماره ۳۴۴۷

[۵] ابراهیمی، محمد، مقاله: «اعلامیه مربوط به حقوق معلولان».

قطع‌نامه شماره (IVIII) 1921 شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد درباره پیشگیری از ناتوانی و توان‌بخشی معلولان مورخ ۶ می‌۱۹۷۵ و اعلامیه حقوق عقب‌ماندگان روانی و ذهنی مصوب ۲۰ دسامبر ۱۹۷۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد طی قطع‌نامه شماره ۲۸۵۶ نیز تلاش شده تا از حقوق معلولان به‌طور ویژه‌ای حمایت به‌عمل آورده شود.

[۶] See: Bartlett, Peter, Mental Disability and International Human Rights, in, The Essentials of Human Rights, Ed. by Rhona K. M. Smith and Christine van den Anker, Hodder Arnold, 2005, PP. 252 – ۲۵۴.

ولی با این‌حال، میلیون‌ها معلول در سراسر جهان از دستیابی به حداقل حقوق انسانی خود محروم هستند، به‌همین جهت در ادامه تلاش‌های مراجع بین‌المللی برای حمایت بیشتر از حقوق معلولان و ایجاد شرایط مناسب برای بهره‌مندی آنان از حقوق و آزادی‌های اساسی، سند حاضر باعنوان «پاورپوینت کامل قواعد استاندارد درباره برابرسازی فرصت‌ها برای معلولان» (Standard Rules on the Equalization of Opportunities Persons with Disabilities) طی قطع‌نامه شماره ۹۶/۴۸ در ۲۰ دسامبر ۱۹۹۳ به‌تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسیده است.

[۷] Standard Rules on the Equalization of Opportunities Persons with Disabilities, A/RES/48/96, available at: http://www.unhcr.org/refworld/docid/3b00f1c18.html 25 July 2011 .

۲ – محتوای سند

سند حاضر مشتمل بر یک مقدمه نسبتا طولانی بوده و شامل بیست‌ودو قاعده اساسی درباره برابرسازی فرصت‌ها برای معلولان در زمینه‌های مختلف است:

۲.۱ – مقدمه

در مقدمه سند حاضر به پیشینه و نیازهای کنونی معلولان اشاره شده و با اذعان به‌وجود تعداد زیادی معلول در سراسر جهان که تعداد آن‌ها درحال افزایش است، سیاست کنونی درقبال رفتار با معلولان را درنتیجه توسعه و تحولات دویست سال گذشته دانسته است.
سپس با اشاره به شرایط اجتماعی چون جهل، قصور، خرافات و ترس که بر زندگی معلولان تاثیر گذاشته و آنان را منزوی نموده و پیشرفت آنان را به تاخیر‌ انداخته، به پیشرفت برنامه‌های رفتار با معلولان و تشکیل نهادهای مختلف در ایجاد شرایط بهتر برای آنان، درطول سال‌های گذشته اشاره شده است.
اقدامات بین‌المللی پیشین درباره حقوق معلولان مورد اشاره قرار داده شده و هدف و محتوای مقررات استاندارد درباره یکسان‌سازی فرصت‌ها برای معلولان که همانا، تضمین برابری حقوق و وظایف اشخاص معلول اعم از زن و مرد با دیگر اعضای جوامع است، مورد تاکید قرار گرفته است.

۲.۲ – مفاهیم اساسی در سیاست‌گذاری برای معلولان

سپس در ادامه، مفاهیم اساسی در سیاست‌گذاری برای معلولان (Fundamental Concepts in Disability Policy) ازجمله:

• مفهوم معلولیت و نقص (عقب‌ماندگی)؛(Disability and Handicap)
• پیشگیری؛ (Prevention)
• توان‌بخشی؛ (Rehabilitation)
• و یکسان‌سازی فرصت‌ها (Equalization of opportunities) مورد تعریف قرار گرفته است.

به این ترتیب، واژه «معلولیت» به‌مفهوم تعداد زیادی از محدودیت‌های گوناگون در کارکرد دانسته شده که براثر آسیب‌دیدگی جسمی، فکری یا احساسی، شرایط پزشکی یا بیماری روانی، حاصل می‌شود و ممکن است دائمی یا موقت باشند (بند ۱۷).
واژه «نقص یا عقب‌ماندگی» نیز به‌معنی فقدان یا محدودیت فرصت‌ها برای شرکت در زندگی اجتماعی به‌میزان برابر با دیگران دانسته شده که مبین رفتار شخص معلول و محیط است (بند ۱۸).
اصطلاح «پیشگیری» به معنی اقدام برای جلوگیری از ایجاد لطمات جسمی، فکری، روانی یا حسی یا ممانعت از ایجاد محدودیت یا معلولیت دائمی در عملکرد فردی دانسته شده است (بند ۲۲).
واژه «توان‌بخشی» نیز به‌معنای فرآیندی که هدف آن ارتقا و تقویت معلولان برای رسیدن و حفظ بهترین و مناسب‌ترین عملکردهای جسمانی، فکری، حسی، روانی یا اجتماعی است، تعریف شده است (بند ۲۳).
اصطلاح «یکسان‌سازی فرصت‌ها» نیز به‌معنای فرآیندی که ازطریق آن شبکه‌های گوناگون اجتماع و محیط نظیر خدمات، فعالیت‌ها، اطلاعات و اسناد و مدارک دراختیار همگان، به‌ویژه معلولان قرار می‌گیرد، درنظر گرفته شده است (بند ۲۴) و اصل حقوق برابر نیز به‌معنای تساوی و اهمیت یکسان نیازهای تمامی افراد دانسته شده است (بند ۲۵).

۲.۳ – شروطی برای مشارکت برابر

پس از بیان پیش‌درآمدی کوتاه و یادآوری اقدامات بین‌المللی درباره حقوق معلولان و حمایت از آنان، مراعات چهار اصل اساسی را به‌عنوان شروطی برای تحقق مشارکت برابر، (PRECONDITIONS FOR EQUAL PARTICIPATION) ضروری دانسته است:

۲.۳.۱ – افزایش آگاهی

براساس این قاعده اساسی، دولت‌ها باید به‌منظور افزایش آگاهی (Awareness-Raising) مردم درباره معلولان، حقوق، نیازها، توانایی‌ها و استعدادهای بالقوه آنان و مساعدت آنان به جامعه، اقدام نمایند.
درراستای تحقق این هدف، دولت‌ها باید تضمین نمایند، مقامات مسئول اطلاعات به‌روز درباره برنامه‌ها و خدمات موجود برای معلولان، خانواده‌های آنان، افراد حرفه‌ای در این امور را به عموم مردم ارایه می‌دهند.
اطلاعاتی که به معلولان ارایه می‌گردد، باید به‌گونه‌ای قابل فهم باشد (بند یک قاعده اول).
همچنین دولت‌ها باید، اقداماتی تبلیغی برای ارایه اطلاعات درباره معلولان و سیاست‌گذاری درباره آنان را به‌عمل آورده و تمامی تلاش‌های خود را جهت ترویج برابری حقوق و وظایف معلولان با دیگران و حذف موانع کامل مشارکت آنان به‌عمل آورند (بند دوم قاعده اول).
علاوه‌بر این دولت‌ها باید رسانه‌های همگانی را تشویق به ارایه تصویر مثبت از معلولان نموده (بند سوم از قاعده اول) و از انعکاس اصل مشارکت و برابری کامل در تمامی ابعاد برنامه‌های آموزشی اطمینان حاصل نموده (بند چهارم از قاعده اول) و از معلولان و خانواده‌های آن‌ها برای مشارکت در برنامه‌های آموزشی عمومی دعوت کرده (بند ۵ از قاعده اول) و شرکت‌های خصوصی را به گنجاندن مسایل معلولان در فعالیت‌های خود تشویق نمایند (بند ۶ از قاعده اول) و برنامه‌هایی را به‌منظور افزایش میزان آگاهی معلولان از حقوق و استعدادهای آن‌ها تدارک ببینند (بند ۷ از قاعده اول).
این افزایش آگاهی همچنین باید به‌عنوان بخش مهمی از برنامه‌های آموزشی کودکان معلول و در توان‌بخشی و آموزش تمامی کودکان و قسمتی از دوره‌های آموزش معلمان و آموزش تمامی مشاغل و حرفه‌ها مورد توجه قرار گیرد (بند ۸ و ۹ از قاعده اول).

۲.۳.۲ – مراقبت پزشکی

دومین قاعده اساسی که به‌عنوان شرطی برای تحقق مشارکت برابر بیان شده است، تضمین ارایه مراقبت پزشکی (Medical Care) موثر به معلولان است.
براین اساس، دولت‌ها باید برای تشخیص، ارزیابی و درمان سریع لطمات و معلولیت‌ها به‌سمت ارایه برنامه‌هایی که به‌وسیله گروه‌هایی متشکل از رشته‌های مختلف اداره و اجرا می‌شود، حرکت نمایند که از بروز آثار و عوارض معلولیت پیشگیری می‌نماید یا آن‌ها را کاهش داده و برطرف می‌کند (بند ۱ از قاعده دوم).
همچنین دولت‌ها باید تضمین نمایند، به معلولان، به ویژه نوزادان و کودکان معلول، میزان برابری از مراقبت پزشکی در داخل نظام، مشابه سایر اعضای اجتماع ارایه می‌شود و تمامی کادر پزشکی برای ارایه مراقبت پزشکی از معلولان آموزشی کافی دیده و تجهیز شده و به فن‌آوری و روش‌های درمانی مربوطه دسترسی دارند (بند ۲ و ۳ و ۴ از قاعده دوم).
علاوه‌بر این دولت‌ها باید اطمینان حاصل نمایند که پرسنل پزشکی و سایر افراد مربوطه آموزش کافی، به‌روز و مداوم دریافت می‌نمایند تا با ارایه توصیه‌های نامناسب و نادرست به والدین، انتخاب‌ها برای فرزندان معلول آن‌ها را محدود نکنند (بند ۵ از قاعده دوم) و هر درمان و دارویی که برای حفظ یا بهبود میزان کارکرد معلولان نیاز باشد، به‌طور منظم و مرتب در اختیار آنان قرار داده شود (بند ۶ از قاعده دوم).

۲.۳.۳ – توان‌بخشی

دولت‌ها باید به‌منظور تامین تحقق مشارکت برابر معلولان، ارایه خدمات توان‌بخشی (Rehabilitation) را با هدف رسیدن معلولان به بهترین میزان استقلال و عملکرد و حفظ آنان، تضمین نمایند.
در این راستا، دولت‌ها باید برنامه‌های ملی توان‌بخشی را بر اساس نیازهای عملی معلولان و برمبنای اصول مشارکت و برابری کامل برای تمامی گروه‌های معلول تدوین نموده به‌گونه‌ای که طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آموزشی برای بهبود یا ترمیم عملکردی و آسیب‌های آن‌ها را به دنبال داشته باشد (بند ۱ و ۲ از قاعده سوم).
تمامی معلولان نیازمند به خدمات توان‌بخشی باید به آن دسترسی داشته و به‌همراه خانواده‌هایشان در طراحی و سازمان‌دهی چنین خدماتی مشارکت داشته باشند (بند ۳ و ۴ از قاعده سوم) و این خدمات در نزدیکی محل زندگی آنان موجود باشد (بند ۵ از قاعده سوم).
تشویق معلولان و خانواده‌های آنان به مشارکت در کار توان‌بخشی و همچنین بهره‌گیری از تخصص و کارشناسی سازمان‌های معلولان در تنظیم یا ارزیابی برنامه‌های توان‌بخشی نیز در زمره وظایف دولت‌ها به‌شمار آمده است (بند ۶ و ۷ قاعده سوم