پاورپوینت کامل حسین بن روح نوبختی (مقاله دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حسین بن روح نوبختی (مقاله دوم) دارای ۴۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حسین بن روح نوبختی (مقاله دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل حسین بن روح نوبختی (مقاله دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل حسین بن روح نوبختی (مقاله دوم)

مقالات مرتبط: حسین بن روح نوبختی.

ابوالقاسم حسین بن روح بن ابی بحر نوبختی (م. ۳۲۶ق) سومین سفیر و نایب خاص امام زمان (علیه‌السّلام) در دوران غیبت صغری بود.
او از خاندان نوبختی و ساکن بغداد بود و نقش مهمی در ارتباط با شیعیان داشت.
حسین بن روح در زمان نایب دوم، ابوجعفر محمد بن عثمان عمری، به عنوان وکیل و دستیار نزدیک او فعالیت می‌کرد و پس از انتخابش به نیابت خاصه، مورد پذیرش بسیاری از بزرگان شیعه قرار گرفت.
وی با استفاده از تقیه به خوبی به وظایف خود پرداخت و به تأمین نیازهای شیعیان و پاسخ به شبهات آنها پرداخت.
در سال ۳۱۲ هجری به زندان افتاد، اما ارتباطش با امام قطع نشد.
حسین بن روح پس از ۲۱ سال نیابت در ۳۲۶ هجری در بغداد درگذشت.
آثار او شامل زیارات و توقیعات مختلفی است که از ناحیه مقدسه صادر شده‌اند.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی حسین نوبختی
۲ – اساتید
۳ – شاگردان
۴ – کتاب
۵ – وفات
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – معرفی حسین نوبختی

نوبختی سومین سفیر، وکیل و نایب خاص امام زمان (علیه‌السّلام) در دوران غیبت صغری (۲۶۰ ـ ۳۲۹ق) و باب آن حضرت

[۱] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج ۲۴، ص ۱۹۰.

که از خاندان معروف نوبختی بود و به نوبختی نیز شهرت داشت.

[۲] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۷۱.

[۳] ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج ۴، ص ۴۲۳.

بیشتر افراد خاندان وی ساکن بغداد بودند و خودش نیز اهل و ساکن بغداد بود،

[۴] ابطحی، محمد علی، تهذیب المقال، ج ۲، ص ۴۰۰.

با وجود این، کشّی از او با عنوان قمی, یاد کرده است.

[۵] شیخ طوسی، إختیار معرفه الرجال المعروف ب رجال الکشی، ج ۱، ص ۵۵۷.

برخی پژوهشگران معتقدند اگر نسبت قمی, صحیح باشد، احتمالاً باید گفت وی از سوی پدر از خاندان نوبختی نیست؛ بلکه از طرف مادر به این خاندان منتسب است و نسبت نوبختی نیز به لحاظ وصلت پدرش با این خاندان است.

[۶] جباری، محمد رضا، سازمان وکالت و نقش آن در عصر ائمه (علیهم‌السلام)، ج ۲، ص ۴۶۹.

برخی نیز احتمال داده‌اند وی به شاخه بنونوبخت مقیم قم وابسته بوده که در زمان نخستین نایب، عثمان بن سعید عَمری به بغداد مهاجرت کردند.

[۷] جاسم حسین، تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم، ج ۱، ص ۱۹۲.

هرچند به خاطر ایرانی بودن این خاندان، بعید نیست اصل اینان از قم بوده باشد. ذهبی نیز با تردید به نقل از تاریخ یحیی بن ابی طی (م. ۶۳۰ یا ۶۳۵ق) لقب قینی یا قسی را برای او ذکر کرده که با توجه به اقرار ذهبی به اینکه خط کتاب تاریخ ابن ابی طی سقیم و ناخوانا بوده،

[۸] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج ۲۴، ص ۱۹۰.

احتمال می‌رود این لقب، تصحیفی از همان لقب و نسبت قمی, باشد که کشّی برای او بیان کرده است. شیخ طوسی نیز در مواردی از او با عنوان ابوالقاسم روحی تعبیر می‌کند.

[۹] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۲۱.

[۱۰] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۷۰.

تاریخ تولد وی روشن نیست؛ ولی با توجه به اینکه ابن شهرآشوب او را باب امام حسن عسگری (علیه‌السّلام) (م. ۲۶۰ق) نیز خوانده،

[۱۱] ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج ۴، ص ۴۲۳.

در این صورت باید ابن روح در نیمه اول سده سوم هجری به دنیا آمده باشد.

[۱۲] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۷۲.

آنچه محل تأمل است، آنکه شیخ طوسی در باب اصحاب امام عسگری (علیه‌السّلام) از وی نام نبرده است.

[۱۳] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۷۲.

ابن روح در زمان نایب دوم، ابوجعفر محمد بن عثمان عمری (م. ۳۰۵ق) از وکیلان و دستیاران نزدیک او قلمداد می‌شد و بر املاک او نظارت داشت و اسرار دینی را از جانب او به رؤسای شیعه می‌رساند. ابوجعفر به خاطر روابط صمیمی که با وی داشت، اسرار زندگی‌اش را نیز به حسین بن روح می‌گفت.

[۱۴] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۷۲.

ابن روح همچنین واسطه میان سفیر دوم و دو نفر از وکیلان کوفه به نام‌های ابوجعفر زجوزجی و ابوغالب زراری بوده است.

[۱۵] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۲۴.

درعین حال برخی روایات دیگر بیانگر آن است که ابوجعفر عمری در بغداد به غیر از نوبختی، حدود ده دستیار و وکیل دیگر داشته که همه آنها از نوبختی به سفیر دوم نزدیک‌تر بودند و بزرگان شیعه نیز بر این باور بودند که پس از ابوجعفر، نیابت خاصه در یکی از آنان به نام جعفر بن احمد بن متیل یا پدر او قرار می‌گیرد؛ با این حال عَمری در حضور بزرگان شیعه همانند ابوعلی محمد بن همام اسکافی، ابوعبداللّه بن محمد کاتب، ابوسهل اسماعیل بن علی نوبختی و ابوعبداللّه حسن بن علی و جناء نصیبی به امر ناحیه مقدسه، حسین بن روح نوبختی را به جانشینی خود انتخاب و معرفی کرد.

[۱۶] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۶۹.

[۱۷] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۷۱.

انتصاب ابن روح به نیابت خاصه با پذیرش و استقبال بیشتر بزرگان شیعه روبرو شد و تنها انگشت شماری مانند محمد بن فضل موصلی، منکر وکالت و نیابت وی شدند. موصلی مدعی بود اموال و وجوهات شرعی به غیر محل خود داده می‌شوند. اما وی نیز سرانجام در سال ۳۰۷ هجری توسط حسن بن علی و جناء به بغداد آورده شد. این دو در بغداد با توافق هم، نامه‌ای بی‌رنگ نوشتند و به منظور پاسخگویی به نامه به حضور ابن روح رسیدند و هنوز بر سر سفره بودند که ابن روح پاسخ نامه و پرسش‌های آنان را که بیانگر آنچه در نهاد آنان بود، به آنان تقدیم کرد. موصلی با دیدن این صحنه، به نیابت ابن روح یقین کرده با چشم گریان از او حلیت خواست.

[۱۸] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۱۵.

[۱۹] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۱۷.

ابن روح با درایت و زیرکی و شایستگی تمام و با به کارگیری روش تقیه به خوبی به انجام وظیفه و رسیدگی به امور شیعیان پرداخت. در پیش گرفتن تقیه از سوی ابن روح در نیمه اول سده چهارم، بیانگر فضای پر بیم و هراس بر ضد شیعیان در بغداد است. شدت عمل او در تقیه تا آنجا بود که وقتی شنید یکی از دربان‌های او آشکارا معاویه را لعن کرده، بی درنگ او را از کار برکنار کرد و هرگز حاضر نشد او را بر سر کار خود بازگرداند.

[۲۰] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۸۶.

شیخ طوسی موارد دیگری از تقیه او را نیز آورده که نشان می‌دهد چگونه عامه، او را از خود می‌دانستند.

[۲۱] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۸۴.

[۲۲] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۸۶.

ابن روح به تصدیق مخالف و موافق، از فهیم ترین و عاقل ترین مردم روزگار بوده

[۲۳] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۸۴.

و نفوذ فراوانی بر اعیان و اشراف و درباریان دربار عباسی به ویژه مقتدر عباسی (خلافت ۲۹۵ ـ ۳۲۰ق) و مادرش سیده داشته است.

[۲۴] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۷۳.

[۲۵] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۹۰.

روشن است که وی از این نفوذ که حاصل به کارگیری روش تقیه از جانب او و زیرکی و درایتش بود، در راستای بهتر انجام دادن وظیفه سنگینی که بر دوشش قرار داده بودند، استفاده می‌کرد. پاسخگویی به پرسش‌های شرعی و اعتقادی

[۲۶] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۸۴.

[۲۷] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج ۲۴، ص ۱۹۰.

و شبهه‌ها

[۲۸] شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۵۱۹.

و همچنین رساندن برخی حاجت‌های شیعیان به امام و گرفتن پاسخ از آن حضرت که در قالب توقیعاتی از ناحیه مقدسه بر دست او صادر می‌شد،

[۲۹] شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۵۰۷.

اثبات زنده بودن حضرت حجت (علیه‌السّلام) برای آن دسته از شیعیان که به وجود حضرت باور قطعی نیافته بودند و پنهان داشتن نام و مکان امام

[۳۰] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۶۷.

[۳۱] شیخ طوسی، الغیبه، ج ۱، ص ۳۹۱.

از وظایف و کارهای وی در دوران نیا