پاورپوینت کامل حَسَک (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حَسَک (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حَسَک (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل حَسَک (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: حَسَک (مفردات نهج البلاغه (جلد ۱))

حَسَک (به فتح حاء و سین) از مفردات نهج البلاغه به معنای گیاهی است که میوه سختی دارد و به پشم گوسفندان می‌چسبد.
حضرت علی (علیه‌السلام) در رابطه با بی‌اعتبار بودن دنیا از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای حَسَک
۲ – کاربردها
۲.۱ – حَسَک – خطبه ۲۲۳ (موعظه)
۲.۲ – حَسَکَهُ – خطبه ۲۲۰ (درباره دنیا)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای حَسَک

حَسَک

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۲۷۴.

گیاهی است که میوه سختی دارد و به پشم گوسفندان می‌چسبد.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۵، ص۲۶۲.

[۳] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۱، ص۶۴۷.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در نهج البلاغه استفاده شده به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – حَسَک – خطبه ۲۲۳ (موعظه)

حسک گیاهی است که میوه سختی دارد و به پشم گوسفندان می‌چسبد ولی ظاهرا مراد امام (علیه‌السلام) از آن «خار» است، حضرت در خطبه‌ای فرمودند:
«وَاللهِ لاََنْ أَبِیتَ عَلَى حَسَک السَّعْدَانِ مُسَهَّداً، أَوْ أُجَرَّ فِی الاَْغْلاَلِ مُصَفَّداً، أَحَبُّ إِلَیَّ مِنْ أَنْ أَلْقَى اللهَ وَرَسُولَهُ یَوْمَ الْقِیَامَهِ ظَالِماً لِبَعْضِ الْعِبَادِ»

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۵۵۳، خطبه ۲۲۳.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۲، ص۲۴۳، خطبه ۲۱۹.

[۶] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۴۶، خطبه ۲۲۴.

«به خدا قسم اگر بر روی خار سعدان شب را بی‌خواب به روز آورم و یا به زنجیر بسته در ر