پاورپوینت کامل جُود (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل جُود (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل جُود (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل جُود (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل جُود (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: جود (مفردات‌قرآن)، کریم (لغات‌قرآن)، جود.

جُود (به ضم جیم) و جُوده یکی از مفردات نهج البلاغه به معنای بذل و بخشش مال و خوب و عالی شدن است.
حضرت علی (علیه‌السلام) در خصوص احسان، برتری داشتن جود یا عدل و … از این واژه استفاده نموده است.
این مادّه ۲۱ بار در «نهج‌البلاغه» آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای جُود
۲ – کاربردها
۲.۱ – جادَ – حکمت ۱۳۲ (احسان)
۲.۲ – الْجودُ – حکمت ۴۲۷ (فضیلت عدل)
۲.۳ – جیدوا – خطبه ۱۱۰ (درباره اموات)
۲.۴ – یَجودُ – خطبه ۹۸ (مردم دنیا)
۲.۵ – الْجِیادِ – خطبه ۸۲ (انسان آزاد)
۲.۶ – جِیادی – نامه ۲۹ (خطاب به اهل بصره)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای جُود

جُود به معنای بذل و بخشش مال، آمده است.

[۱] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص۲۱۰-۲۱۱.

[۲] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۳، ص۲۸.

چنان‌که گفته می‌شود: «جادَ بِالمَال: بَذله.»

[۳] قیومی، أحمد بن محمد، المصباح المنیر، ص۶۳.

همچنین گفته شده: «جادَ جودَهََ: صارَ جَیِّداََ.»

[۴] جوهری، أبونصر، الصحاح‌ تاج اللغه و صحاح العربیه، ج۲، ص۴۶۱.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – جادَ – حکمت ۱۳۲ (احسان)

امام (صلوات‌الله‌علیه) در رابطه با احسان فرموده است:
«مَنْ أَیْقَنَ بِالْخَلَفِ جادَ بِالْعَطِیَّه.»

[۵] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۸۰۶، حکمت ۱۳۲.

[۶] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه،، ج۳، ص۱۸۵، حکمت ۱۳۸.

[۷] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ج۱، ص۴۹۴، حکمت ۱۳۸.

«هر کس به ثواب یقین کند، بذل عطا نماید.»

[۸] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۷۶۹، حکمت ۱۳۸.

(شرح‌های حکمت:

[۹] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۱۳، ص۱۳۷.

[۱۰] هاشمی خویی، حبیب‌الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۲۱، ص۲۱۰.

[۱۱] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۱۸، ص۳۳۶.

)

۲.۲ – الْجودُ – حکمت ۴۲۷ (فضیلت عدل)

از امام (علیه‌السلام) سؤال شد که عدالت برتر است یا جود و بذل؟ آن حضرت در پاسخ فرمودند:
«الْعَدْلُ یَضَعُ الاُْمورَ مَواضِعَها، و الْجودُ یُخْرِجُها عَنْ جِهَتِها، وَ الْعَدْلُ سائِسٌ عامٌّ، وَ الْجودُ عارضٌ خاصٌّ، فالْعَدْلُ أَشْرَفُهُما وَ أَفْضَلُهُما.»

[۱۲] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۸۸۵، حکمت ۴۲۷.

[۱۳] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۲۵۸، حکمت ۴۳۷.

[۱۴] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۵۵۳، حکمت ۴۳۷.

«عدل اشرف و افضل است زیرا که عدالت کارها را در جای خود قرار می‌دهد ولی بذل آن‌ها را از جهت خود خارج می‌کند، عدالت اداره کننده عمومی است و اما جود پیشامد خاصّی است که درد کسی را دوا می‌کند.»

[۱۵] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۸۴۷.

[۱۶] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۷۶۶.

(شرح‌های حکمت:

[۱۷] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۷۹۹.

[۱۸] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۱۵، ص۴۸۳.

[۱۹] هاشمی خویی، حبیب الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۲۱، ص۵۱۲.

[۲۰] ابن ابی الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۲۰، ص۸۵.

)

۲.۳ – جیدوا – خطبه ۱۱۰ (درباره اموات)

واژه‌ «جود» به معنی باران شدید نیز آمده است.
چنان‌که آن حضرت درباره اموات می‌فرماید:
«فَهُمْ جیرَهٌ لا یُجیبونَ داعِیاً … إِنْ جیدوا لَمْ یَفْرَحوا، وَ إِنْ قُحِطوا لَمْ یَقْنَطوا، جَمیعٌ وَ هُمْ آحادٌ.»

[۲۱] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۲۵۸، خطبه ۱۱۰.

[۲۲] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۲، ص، خطبه ۱۰۹.

[۲۳] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۱۶۶، خطبه ۱۱۱.

«آنها همسایگانند ولی دعوت کننده‌ای را جواب نمی‌دهند، اگر باران داده شوند شاد نمی‌گردند و اگر به قطحی افتند ناامید نمی‌شوند؛ مجتمعند ولی تنها تنها.»

[۲۴] مکارم شیرازی، ناصر، نهج الب