پاورپوینت کامل جَمح (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل جَمح (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل جَمح (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل جَمح (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل جَمح (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: جَمْح (مفردات‌قرآن)، یَجْمَحُونَ (لغات‌قرآن).

جَمح (به فتح جیم) جُمُوح یا جُمَاح از مفردات نهج البلاغه به معنای رفتن با شتاب یا سرکشی اسب است.
حضرت علی (علیه‌السلام) در خصوص زبان انسان، دنیا و … از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای جَمح
۲ – کاربردها
۲.۱ – جَموحٌ – خطبه ۱۷۶ (زبان انسان)
۲.۲ – الْجامِحَهُ – خطبه ۱۹۱ (دنیا)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای جَمح

جَمح یا جُمُوح یا جُمَاح به معنای رفتن با شتاب یا سرکشی اسب آمده است.

[۱] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۲، ص۳۴۵.

راغب در مفردات آورده است:
اصل آن در اسب است که تند رفتن و شتابش در حدی است که راکب نتواند بازش دارد.

[۲] راغب أصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص۲۰۱.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – جَموحٌ – خطبه ۱۷۶ (زبان انسان)

امام (صلوات‌الله‌علیه) درباره زبان انسان فرموده‌اند:
«وَ اجْعَلوا اللِّسانَ واحِداً، وَ لْیَخْتَزِنَ الرَّجُلُ لِسانَهُ، فَإنَّ هذا اللِّسانَ جَموحٌ بِصاحِبِهِ.»

[۳] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۳۹۲، خطبه ۱۷۶.

[۴] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الإستقامه، ج۲، ص۱۱۳، خطبه ۱۷۱.

[۵] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ج، ص۲۵۳، خطبه ۱۷۶.

«زبان خود را یکی کنید، هر کس زبان خویش را حفظ کند که این زبان نسبت به صاحب خود سرکش است.»

[۶] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۳۹۱، خطبه ۱۷