پاورپوینت کامل تَصِل (لغات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تَصِل (لغات‌قرآن) دارای ۳۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تَصِل (لغات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تَصِل (لغات‌قرآن) :

منبع: پاورپوینت کامل تَصِل (لغات‌قرآن)

مقالات مرتبط: وصل (مفردات‌قرآن)، وصل (مفردات‌نهج‌البلاغه)، وصل (مقالات مرتبط).

تَصِل:

(لاَ تَصِلُ إِلَیْهِ)

[۱] هود/سوره۱۱، آیه۷۰.

[۲] انعام/سوره۶، آیه۱۳۶.

[۳] قصص/سوره۲۸، آیه۵۱.

تَصِل: از ماده «وصل، وصول، صله» به معنى «رسیدن و به‌هم پیوستن» است.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، دار القلم، ص۸۷۳.

[۵] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۵، ص۴۹۲.

وصل فلانا: «با فلانى رابطه برقرار کرد و نیکى و بخشش کرد.»
صله رحم به معنى معاشرت کردن با بستگان و نیکى کردن و به‌هم رسیدن است.

فهرست مندرجات

۱ – ترجمه و تفسیر تَصِل
۱.۱ – تَصِل (آیه ۷۰ سوره هود)
۱.۱.۱ – تَصِل در المیزان و مجمع‌ البیان
۱.۲ – یَصِلُ (آیه ۱۳۶ سوره انعام)
۱.۲.۱ – یَصِلُ در المیزان و مجمع‌ البیان
۱.۳ – وَصَّلْنَا (آیه ۵۱ سوره قصص)
۱.۳.۱ – وَصَّلْنَا در المیزان و مجمع‌ البیان
۱.۳.۲ – تَصِل در تفسیر نمونه
۲ – پانویس
۳ – منبع

۱ – ترجمه و تفسیر تَصِل

به موردی از کاربرد تَصِل در قرآن، اشاره می‌شود:

۱.۱ – تَصِل (آیه ۷۰ سوره هود)

(فَلَمَّا رَأَى أَیْدِیَهُمْ لاَ تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَهً قَالُواْ لاَ تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمِ لُوطٍ)

[۶] هود/سوره۱۱، آیه۷۰.

(امّا هنگامى که دید دست آن‌ها به آن نمى‌رسد و از آن نمى‌خورند آن‌ها را نا آشنا و دشمن شمرد و از آنان احساس ترس نمود. به او گفتند: «نترس! ما به سوى قوم لوط فرستاده شده‌ایم.»)

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۲۹.

۱.۱.۱ – تَصِل در المیزان و مجمع‌ البیان

علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: همین که دید دستشان به گوساله بریان نمى‌رسد بدش آمد و در خود از آنان احساس ترس کرد و تعبیر دستشان به گوساله بریان نمى‌رسد کنایه است از این‌که دست خود را به طرف آن دراز نکردند و خلاصه از آن گوساله نخوردند و این رفتار خود علامت دشمنى و نشانه شرى است‌ که شخص وارد مى‌خواهد به صاحب خانه برساند. کلمه نکرهم و همچنین انکرهم یک معنا دارد و آن این است که از آن‌چه از آنان دید، بدش آمد و آن را رفتارى غیر معهود دانست. فعل اوجس ماضى از باب افعال (ایجاس) است و ایجاس به معناى خطور قلبى است، راغب در این باره گفته است: ماده وجس به معناى صداى آهسته است و کلمه توجس که مصدر باب تفعل است به معناى آن است که کوشش کنى تا صوت آهسته‌اى را بشنوى و کلمه ایجاس که مصدر باب افعال است به معناى پدید آمدن چنین چیزى در نفس آدمى است.

[۸] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، دار القلم، ص۸۵۵.

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۴۷۸.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۳۲۱.

(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۹۱.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۲۷۲.

)

۱.۲ – یَصِلُ (آیه ۱۳۶ سوره انعام)

(وَ جَعَلُواْ لِلّهِ مِمِّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الأَنْعَامِ نَصِیبًا فَقَالُواْ هَذَا لِلّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هَذَا لِشُرَکَآئِنَا فَمَا کَانَ لِشُرَکَآئِهِمْ فَلاَ یَصِلُ إِلَى اللّهِ وَ مَا کَانَ لِلّهِ فَهُوَ یَصِلُ إِلَى شُرَکَآئِهِمْ سَاء مَا یَحْکُمُونَ)

[۱۳] انعام/سوره۶، آیه۱۳۶.

(آن‌ها (مشرکان‌) سهمى از آنچه خداوند از زراعت و چهارپایان آفریده، براى او قرار دادند و سهمى براى بت‌ها. و به گمان خود گفتند: «این، از آن خداست و این هم از آن معبودهاى ما.» آنچه براى معبودهایشان بود، به خدا نمى‌رسید؛ ولى آنچه براى خدا بود، به معبودهایشان مى‌رسید. چون، اگر سهم بت‌ها با کمبودى مواجه مى‌شد، سهم خدا را به بت‌ها مى‌دادند؛ امّا عکس آن را مجاز نمى‌دانستند. چه بد داورى مى‌کنند که علاوه بر شرک، خدا را کمتر از بت‌ها مى‌دانند!)

[۱۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۱۴۵.

۱.۲.۱ – یَصِلُ در المیزان و مجمع‌ البیان

علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: کلمه ذرء به معناى ایجاد بر وجه اختراع است، و گویا معناى اصلیش ظهور بوده. و کلمه حرث به معناى زراعت است. و اینکه فرمود: بزعمهم: به خیال‌شان یک نوع تنزیه است و معناى سبحانه را که در آیه‌

(وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً سُبْحانَهُ)

[۱۵] انبیاء/سوره۲۱، آیه۲۶.

است افاده مى‌کند، و زعم در لغت عرب به معناى اعتقاد است، و لیکن غالبا در اعتقاداتى استعمال مى‌شود که مطابق با واقع نباشد.
و اگر در جمله‌

(وَ هذا لِشُرَ