پاورپوینت کامل تَفْضیل اَنْبیاء (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تَفْضیل اَنْبیاء (مفردات‌قرآن) دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تَفْضیل اَنْبیاء (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل تَفْضیل اَنْبیاء (مفردات‌قرآن) :

منبع: تَفْضیل اَنْبیاء (قاموس قرآن (جلد ۵))

مقالات مرتبط: فَضْل (لغات‌قرآن)، فَضْل (مفردات‌نهج‌البلاغه)، فضیلت.

تَفْضیل اَنْبیاء به معنای برتری بعضی انبیاء (علیهم‌السّلام) بر بعضی دیگر است.
به صراحت قرآن انبیاء (علیهم‌السّلام) از لحاظ فضیلت یکسان نیستند و بعضى بر بعضى مزیّت دارند.
فضیلت یا تفضلّى و خدایى است که روى استعداد شخص از خداوند افاضه می‌شود.
یا کسبی است که از تلاش خود شخص برمی‌خیزد و هر یک از انبیاء (علیهم‌السّلام) داراى مزیّتى بودند که در دیگرى وجود نداشت.

فهرست مندرجات

۱ – معنای تَفْضیل اَنْبیاء
۲ – کاربردها
۲.۱ – فَضَّلْنا (آیه ۲۵۳ سوره بقره)
۲.۲ – فَضَّلْنا (آیه ۵۵ سوره اسراء)
۲.۳ – فَضَّلَنا (آیه ۱۵ سوره نمل)
۲.۴ – الْفَضْلُ‌ (آیه ۱۶ سوره نمل)
۳ – سخن گفتن خدا با پیامبران
۴ – فضیلت کسبى‌
۵ – مفاضله میان انبیاء و ائمه
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – معنای تَفْضیل اَنْبیاء

تَفْضیل

[۱] قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۵، ص۱۸۴.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۶۳۹.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۵، ص۴۴۲.

به معنای برتری است.
تَفْضیل انبیاء به معنای برتری بعضی انبیاء (علیهم‌السّلام) بر بعضی دیگر است.

۲ – کاربردها

به مواردی از تَفْضیل اَنْبیاء که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – فَضَّلْنا (آیه ۲۵۳ سوره بقره)

به صراحت قرآن انبیاء (علیهم‌السّلام) از لحاظ فضیلت یکسان نیستند، بعضى بر بعضى مزیّت دارند:

(تِلْکَ الرُّسُلُ‌ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ مِنْهُمْ مَنْ کَلَّمَ اللَّهُ وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ وَ آتَیْنا عِیسَى ابْنَ مَرْیَمَ الْبَیِّناتِ وَ أَیَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ.)

[۴] بقره/سوره۲، آیه۲۵۳.

(ما بعضى از آن پیامبران را بر بعضى دیگر برترى بخشیدیم؛ برخى از آن‌ها، خدا با او سخن مى‌گفت و بعضى را درجاتى برتر داد و به عیسی بن مریم، نشانه‌هاى روشن دادیم و او را با «روح القدس» تأیید نمودیم.)

[۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۲.

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۴۷۰.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۱۰.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۰۱.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۲۲.

از این آیه سه مطلب روشن می‌شود:

• اول این‌که: پیامبران بعضى از بعضى افضل‌اند و این تفضیل از جانب خداست که فرموده‌ «فَضَّلْنا» عین همین کلمه در آیه بعدى نیز خواهد آمد.
• دوم این‌که: سبب تفضیل سخن گفتن خدا و تأیید با روح القدس و اعطاء معجزات است که آیه در صدد بیان اسباب تفضیل است.
• سوم این‌که: علت افضلیت عیسى (علیه‌السّلام) معجزات و تأیید با روح القدس بوده است.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۴۷۰-۴۷۳.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۱۰-۳۱۱.

۲.۲ – فَضَّلْنا (آیه ۵۵ سوره اسراء)

(وَ لَقَدْ فَضَّلْنا بَعْضَ النَّبِیِّینَ عَلى‌ بَعْضٍ وَ آتَیْنا داوُدَ زَبُوراً)

[۱۲] اسراء/سوره۱۷، آیه۵۵.

(ما بعضى از پیامبران را بر بعضى دیگر برترى دادیم و به داود، «زبور» بخشیدیم.)

[۱۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۸۷.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۱۶۴.

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۱۱۹.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۵۷.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۵۱.

در این آیه نیز تفضیل از جانب خدا است و علت فضیلت داود اعطاء زبور است.

۲.۳ – فَضَّلَنا (آیه ۱۵ سوره نمل)

داود و سلیمان (علیهماالسّلام) می‌گویند:

(الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی‌ فَضَّلَنا عَلى‌ کَثِیرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنِینَ‌.)

[۱۸] نمل/سوره۲۷، آیه۱۵.

(ستایش مخصوص خداوندى است که ما را بر بسیارى از بندگان مؤمنش برترى بخشید.)

[۱۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۷۸.

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۴۹۶.

[۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۴۹.

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۸۷.

[۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۳۴.

۲.۴ – الْفَضْلُ‌ (آیه ۱۶ سوره نمل)

سلیمان به مردم درباره دانستن زبان پرندگان و دارا بودن به هر شى‌ء می‌گوید:

(یا أَیُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّیْرِ وَ أُوتِینا مِنْ کُلِّ شَیْ‌ءٍ إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَضْلُ‌ الْمُبِینُ‌)

[۲۴] نمل/سوره۲۷، آیه۱۶.

(ى مردم! زبان پرندگان به ما تعلیم داده شده و از هر چیز به ما عطا گردیده به یقین؛ این فضیلت آشکارى است.)

[۲۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۷۸.

[۲۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۵۰۰.

[۲۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۵۱.

[۲۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۹۰.

[۲۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۳۵.

چنان‌که گفته شد: تفضیل پیامبران از جانب خدا است به نظر می‌آید علّت تفضیل در استعدادها و معنویّات آن بزرگواران بوده که شایستگى تفضیل را داشته‌اند، گر چه همه انبیاء (علیهم‌السّلام) داراى فضل بوده‌اند، قرآن فرموده:

(اللَّهُ أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَهُ‌)

[۳۰] انعام/سوره۶، آیه۱۲۴.

آیه در جواب کسانى است که می‌گفتند: باید به ما هم وحی و رسالت داده شود، خدا در جواب فرمود: «خدا داناتر است که رسالت خویش را در کجا قرار می‌دهد و به کدام کس محول می‌کند.» یعنى جعل رسالت احتیاج به استعداد دارد و خدا بهتر می‌داند کدام شخص داراى آن استعداد است و در عین حال صاحبان استعداد نیز بعضى بر بعضى مزیّت دارند.
درباره رسول خدا (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) باید بدانیم آن حضرت خاتم پیامبران و آورنده دین کامل‌تر از ادیان گذشته است و کتابش چنان‌که خواهیم گفت حافظ کتاب‌هاى گذشته است در این‌ صورت بى‌شک از دیگران افضل خواهد بود و ذیلا خواهیم دید که آن حضرت جامع اسباب فضیلت و سهمش روی‌هم از دیگران زیاد بود و از مصادیق‌ «وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ» و یا مصداق منحصر به فرد آن بود.
درباره تأیید به روح القدس آمده‌:

(فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْرِیلُ وَ صالِحُ الْمُؤْمِنِینَ.)

[۳۱] تحریم/سوره۶۶، آیه۴.

(خداوند یاور اوست و همچنین جبرئیل و مؤمنان صالح و فرشتگان بعد از آنان پشتیبان اویند.)

[۳۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۶۰.

(قُلْ مَنْ کانَ عَدُوًّا لِجِبْرِیلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلى‌ قَلْبِکَ بِإِذْنِ اللَّهِ.)

[۳۳] بقره/سوره۲، آیه۹۷.

(بگو: «کسى که دشمن جبرئیل باشد دشمن خداست؛ چرا که او به فرمان خدا، قرآن را بر قلب تو نازل کرده است.».)

[۳۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۵.

۳ – سخن گفتن خدا با پیامبران

امّا در خصوص سخن گفتن خدا با آن حضرت باید دانست خدا با پیامبران سه نحو سخن می‌گوید: وحى، سخن گفتن با ایجاد صدا، فرستادن ملک. این آیه هر سه را بیان می‌کند:

(وَ ما کانَ لِبَشَرٍ أَنْ یُکَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْیاً أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ أَوْ یُرْسِلَ رَسُولًا فَیُوحِیَ بِإِذْنِهِ ما یَشاءُ.)

[۳۵] شوری/سوره۴۲، آیه۵۱.

(و امکان ندارد خدا با هیچ انسانى سخن بگوید، مگر از راه وحى یا از پشت حجابى (همچون ایجاد صوت)، یا رسولى (فرشته‌اى) مى‌فرستد و به فرمان خود آن‌چه را بخواهد وحى مى‌کند.)

[۳۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۸۸.

در آیه ما بعد تصریح شده که خدا با حضرت رسول (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) با هر سه قسم سخن گفته است زیرا آیه ما بعد چنین شروع شده‌:

(وَ کَذلِکَ أَوْحَیْنا إِلَیْکَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا.)

[۳۷] شوری/سوره۴۲، آیه۵۲.

لفظ «کَذلِکَ» اشاره به آیه قبل و سه قسم وحى است یعنى: «به تو دینى با هر سه قسم وحى کردیم.»
على هذا آن حضرت از

(«مِنْهُمْ مَنْ کَلَّمَ اللَّهُ»)

نیز می‌باشد.
از طرف دیگر به قول بعضى مراد از «رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ» آن حضرت است و درباره حضرتش آمده:

(وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا کَاف