توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل أَرْض (مفردات‌قرآن) دارای ۹۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل أَرْض (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل أَرْض (مفردات‌قرآن) :

پاورپوینت کامل أَرْض (مفردات‌قرآن)

منبع: أَرْض (قاموس قرآن (جلد ۱))

مقالات مرتبط: أرْض (لغات‌قرآن)، أَرْض (مفردات‌نهج‌البلاغه)، ارض.

أَرْض (به فتح الف و سکون راء) یکی از واژگان قرآن کریم به معنای زمین است. خلقت زمین بعد از آسمان‌ها و در شش دوران بوده و در قیامت به شکل دیگری تغییر می‌کند.

فهرست مندرجات

۱ – معنای أَرْض
۲ – کاربردها
۲.۱ – تدریجی بودن خلقت
۲.۱.۱ – الْاَرْضَ‌ (آیه ۳۰ سوره انبیاء)
۲.۲ – آفرینش در دو دوران
۲.۲.۱ – لِلْاَرْضِ‌ (سوره فصلت آیه ۱۱)
۲.۳ – آفرینش زمین بعد از آسمان
۲.۳.۱ – الْاَرْضَ‌ (آیه ۳۰ سوره نازعات)
۲.۴ – تسبیح گفتن زمین
۲.۴.۱ – الْاَرْضُ‌ (آیه ۴۴ سوره اسراء)
۲.۵ – خلقت زمین در شش دوران
۲.۵.۱ – الْاَرْضَ‌ (آیه ۳ سوره یونس)
۲.۶ – زمین در قیامت
۲.۶.۱ – الْاَرْض (سوره ابراهیم آیه ۴۸)
۲.۶.۲ – الْاَرْضُ‌ (سوره حاقّه آیه ۱۴)
۲.۷ – شاهد بودن زمین
۲.۷.۱ – الْاَرْضَ‌ (ایه ۲۱ سوره مائده)
۲.۷.۲ – الْاَرْضَ‌ (آیه ۸۰ سوره یوسف)
۲.۷.۳ – الْاَرْضَ‌ (آیه ۸۱ سوره قصص)
۲.۸ – تعدد زمین
۲.۹ – عجایب زمین
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای أَرْض

أَرْض

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۱، ص۵۹.

[۲] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ط دارالقلم، ج۱، ص۱۶.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۴، ص۱۹۳.

به معنای زمین است.
کلمه ارض که مراد از آن زمین ماست ۴۶۱ بار در قرآن آمده است، امّا همیشه به لفظ مفرد، در روایت و نهج البلاغه به لفظ جمع (اَرَضُون، اَرَضِین) نیز آمده است،

[۴] امام علی، نهج البلاغه، ج۱، ص۲۸۶.

شاید آن در آخر بحث، بررسی شود.
امّا این‌که در قرآن مجید همواره مفرد آمده، به احتمال قوی علتش آن است که آن‌چه غیر از زمین است نسبت به ما آسمان محسوب می‌شود مثلا مرّیخ گر چه فی حدّ نفسه، یک کره و زمین است ولی نسبت به ما که بالای سر ماست آسمان حساب می‌شود، علی هذا ما را یک زمین بیشتر نیست که زیر پای ماست. لذاست که قرآن آن‌را همواره مفرد به کار برده است.

۲ – کاربردها

در کلام اللَّه مجید راجع به زمین‌ مسائلی و حقائقی بیان شده که به بعضی از آن‌ها اشاره می‌کنیم:

۲.۱ – تدریجی بودن خلقت

زمین و آسمان‌ها در ابتدای خلقت، همه بسته و یک چیز بودند در اثر انبساط تدریجی وسعت یافته و از هم جدا شده‌اند.

۲.۱.۱ – الْاَرْضَ‌ (آیه ۳۰ سوره انبیاء)

(اَ وَ لَمْ یَرَ الَّذِینَ کَفَرُوا اَنَّ السَّماواتِ وَ الْاَرْضَ‌ کانَتا رَتْقاً فَفَتَقْناهُما)

[۵] انبیاء/سوره۲۱، آیه۳۰.

(مگر کفار ندانسته‌اند که آسمان‌ها و زمین پیوسته و توی هم بودند، آن‌ها را از همدیگر بازشان کردیم؟!

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۳۹۰.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۷۷.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۱۵.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۸۲.

رتق به معنی گره شده و بسته و پیوسته، و فتق به معنی باز کردن و ایجاد فاصله میان اجزاء شیئی متصل است. اگر مراد از «السّموات» تمام جهان‌ها و منظومه‌ها باشد. مسئله رتق و فتق شامل تمام عالم است، و اگر مراد آسمان‌های هفتگانه اطراف زمین باشد که محیط بر زمین‌اند، آن‌وقت معنی آیه این است که: زمین با آسمان‌های هفتگانه آن، ابتدا در هم فرو رفته و یکی بوده‌اند به تدریج به صورت فعلی در آمده‌اند، ناگفته نماند «السموات» جمع محلی به الف و لام مفید عموم است و کلمه‌ «فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْاَرْضِ‌» به معنی شکافنده زمین و آسمان‌ها در ۷ محل از قرآن ذکر شده

[۱۰] انعام/سوره۶، آیه۱۴.

[۱۱] انعام/سوره۶، آیه۷۹.

[۱۲] فاطر/سوره۳۵، آیه۱.

[۱۳] زمر/سوره۳۹، آیه۴۶.

[۱۴] شوری/سوره۴۲، آیه۱۱.

[۱۵] ابراهیم/سوره۱۴، آیه۱۰.

[۱۶] یوسف/سوره۱۲، آیه۱۰۱.

و سموات همه با الف و لام آمده‌اند، علی هذا احتمال قوی می‌رود که مراد از «السَّماواتِ وَ الْاَرْضِ‌» تمام کاینات باشد.
در کتاب آغاز و انجام جهان گوید: در قرآن کریم «سموات» که با «ارض» هم استعمال شده به معنی همه جهان‌های غیر از زمین آمده است‌.

(فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّماواتِ وَ رَبِ‌ الْاَرْضِ‌ رَبِّ الْعالَمِینَ)

[۱۷] جاثیه/سوره۴۵، آیه۳۶.

«رَبِّ الْعالَمِینَ» که بی واو است بدل است از «رَبِّ السَّماواتِ وَ رَبِ‌ الْاَرْضِ‌» پس بایستی که «پرورنده جهان‌ها» مساوی باشد با «پرورنده آسمان‌ها و زمین» پس بایستی که «سموات» برابر باشد با «همه جهان‌ها منهای زمین».

[۱۸] رضوی سلدوزی، محمدامین، آغاز و انجام جهان، ص۶۳.

۲.۲ – آفرینش در دو دوران

زمین در دو روز «دو دوران» و پیش از آسمان‌های هفتگانه خود آفریده شده، به این آیات توجه کنید که در بند سوّم نیز لازم خواهد بود:

۲.۲.۱ – لِلْاَرْضِ‌ (سوره فصلت آیه ۱۱)

(قُلْ اَ اِنَّکُمْ لَتَکْفُرُونَ بِالَّذِی خَلَقَ‌ الْاَرْضَ‌ فِی یَوْمَیْنِ وَ تَجْعَلُونَ لَهُ اَنْداداً ذلِکَ رَبُّ الْعالَمِینَ • وَ جَعَلَ فِیها رَواسِیَ مِنْ فَوْقِها وَ بارَکَ فِیها وَ قَدَّرَ فِیها اَقْواتَها فِی اَرْبَعَهِ اَیَّامٍ سَواءً لِلسَّائِلِینَ • ثُمَّ اسْتَوی‌ اِلَی السَّماءِ وَ هِیَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْاَرْضِ‌ ائْتِیا طَوْعاً اَوْ کَرْهاً قالَتا اَتَیْنا طائِعِینَ • فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِی یَوْمَیْنِ وَ اَوْحی‌ فِی کُلِّ سَماءٍ اَمْرَها وَ زَیَّنَّا السَّماءَ الدُّنْیا بِمَصابِیحَ)

.

[۱۹] فصلت/سوره۴۱، آیه۹- ۱۲.

(بگو: آیا شما به آن کس که زمین را در دو روز (دو دوران‌) آفرید کافر مى‌شوید و براى او همانندهایى قرار مى‌دهید؟! او پروردگار جهانیان است • او برفراز زمین کوه‌هاى استوارى قرار داد و برکاتى در آن نهاد و مواد غذایى آن را مقدّر فرمود، (اینها همه در چهار روز (چهار دوران‌) بود) درست به اندازه نیاز تقاضا کنندگان • سپس به آفرینش آسمان پرداخت، در حالى که به صورت دود بود؛ به آن و به زمین دستور داد: به وجود آیید، و شکل گیرید خواه از روى اطاعت و خواه اکراه! آنها گفتند: ما از روى طاعت آمدیم • آنگاه آنها را به صورت هفت آسمان در دو روز (دو دوران‌) آفرید، و در هر آسمانى امر و برنامه آن آسمان را وحی و مقرّر فرمود، و آسمان پایین را با چراغ‌هایى (ستارگان‌) زینت بخشیدیم، و با شهاب‌ها از رخنه شیاطین حفظ کردیم؛ این است تقدیر خداوند توانا و دانا)

[۲۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۷۷.

[۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۳۶۲.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۳۶۲.

[۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۱۶.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۸.

از این آیات به دست می‌آید:
اوّلا زمین در دو روز (دو دوران) آفریده شده (البته بدون نبات و حیات و اقوات) «خَلَقَ الْاَرْضَ فِی یَوْمَیْنِ»
مراد از روز به طور قطع دوران است نه بیست و چهار ساعت که مدت گردش وضعی زمین است و همچنین مراد از چهار روز و دو روز، دو دوران و چهار دوران است و مجموع این شش روز به حساب روزهای ما شاید از میلیون‌ها سال بیشتر باشد.
استعمال یوم به معنی دوران و مدت مفصلی از زمان، شایع و از معانی مشهور یوم است، ابن اثیر در نهایه گوید: گاهی از یوم مطلق وقت اراده می‌شود و حدیث «تِلْکَ اَیَّامُ الْهَرْجِ» از آن است.

[۲۵] ابن اثیر، مبارک بن محمد، النهایه، ج۵، ص۳۰۳.

راغب در مفردات گوید: گاهی از مدت هر مدتی که باشد با یوم تعبیر می‌شود.

[۲۶] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ط دارالقلم، ص۸۹۴.

در قرآن مجید آیات ذیل هست که مراد زمان‌های حوادث است‌ :
وَ تِلْکَ الْاَیَّامُ نُداوِلُها بَیْنَ النَّاسِ

[۲۷] آل عمران/سوره۳، آیه۱۴۰.

(و ما این روزها ى پیروزى و شکست را در میان مردم مى‌گردانیم.)

[۲۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۶۷.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۴، ص۴۱.

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۴، ص۲۸.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۲۶۷.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۸۴۴.

فَهَلْ یَنْتَظِرُونَ اِلَّا مِثْلَ اَیَّامِ الَّذِینَ خَلَوْا

[۳۳] یونس/سوره۱۰، آیه۱۰۲.

(آیا آنها چیزى جز همانند روزهاى مجازات پیشینیان را انتظار مى‌کشند؟!)

[۳۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۲۰.

[۳۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۱۸۹.

[۳۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۱۲۷.

[۳۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۳۷۱.

[۳۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۲۰۹.

وَ اِنَّ یَوْماً عِنْدَ رَبِّکَ کَاَلْفِ سَنَهٍ

[۳۹] حج/سوره۲۲، آیه۴۷.

(و یک روز نزد پروردگارت، همانند هزار سال از سالهایى است که شما مى‌شمرید!)

[۴۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۳۸.

[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۵۵۰.

[۴۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۸۹.

[۴۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۲۲۷.

[۴۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۴۲.

فِی یَوْمٍ کانَ مِقْدارُهُ خَمْسِینَ اَلْفَ سَنَهٍ

[۴۵] معارج/سوره۷۰، آیه۴.

( در روزى که مقدارش پنجاه هزار سال است.)

[۴۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۶۸.

[۴۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۸.

[۴۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۷.

[۴۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۵، ص۳۰۰.

[۵۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۳۰.

احتمال قوی آن‌ است که منظور از دو دوران یکی مذاب شدن زمین است، که به صورت گاز مشتعل بود و در اثر کاسته شدن حرارت مذاب گردید، و دیگری انعقاد و انجماد سطح آن است.

ثانیا: تشکیل کوه‌ها و تقدیر اقوات برای موجودات زنده در چهار دوران انجام یافته است‌.
وَ جَعَلَ فِیها رَواسِیَ مِنْ فَوْقِها وَ بارَکَ فِیها وَ قَدَّرَ فِیها اَقْواتَها فِی اَرْبَعَهِ اَیَّامٍ

[۵۱] فصلت/سوره۴۱، آیه۱۰.

(او برفراز زمین کوههاى استوارى قرار داد و برکاتى در آن نهاد و مواد غذایى آن را مقدّر فرمود،- اینها همه در چهار روز (چهار دوران‌) بود- درست به اندازه نیاز تقاضا کنندگان.)

[۵۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۷۷.

[۵۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۵۵۰.

[۵۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۳۶۳.

[۵۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۱۷.

[۵۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۶.

و اینکه بعضی از بزرگان چهار روز را فصول اربعه گرفته‌اند بسیار بعید است، زیرا در آیات فوق صحبت از ابتدای خلقت و حالت مذاب بودن زمین و غیره است، فصول اربعه حساب بعدهاست و این آیات تفصیل شش روزی است که در آیه:

(اِنَّ رَبَّکُمُ اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْاَرْضَ‌ فِی سِتَّهِ اَیَّامٍ)

[۵۷] یونس/سوره۱۰، آیه۳.

(پروردگار شما، خداوندى است که آسمانها و زمین را در شش روز (شش دوران‌) آفرید.)

[۵۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۰۸.

[۵۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۹.

[۶۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۹.

[۶۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۲۵۵.

[۶۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۱۳۶.

و غیره آمده است، بعد از «اَرْبَعَهِ اَیَّامٍ» فرموده: «ثُمَّ اسْتَوی‌ اِلَی السَّماءِ وَ هِیَ دُخانٌ…»

[۶۳] فصلت/سوره۴۱، آیه۱۱.

آن‌روزها فصولی در بین نبوده است.

ثالثا: آسمان که آن‌وقت دخان (گاز فشرده و غلیظ) بود و زمین که دو دوران دیده و تازه منعقد شده بود، هر دو به یک‌بار از دستور خدا پیروی کردند، در اثر این فرمان گاز فشرده و تیره، رقیق شد و طبقات جوّ را تشکیل داد و در عین حال زمین استعداد یافت و تقدیر اقوات گردید.«فَقالَ لَها وَ لِلْاَرْضِ‌ ائْتِیا…

[۶۴] فصلت/سوره۴۱، آیه۱۱.

فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِی یَوْمَیْنِ

[۶۵] فصلت/سوره۴۱، آیه۱۲.

»

به طور قطع، دو دوران تشکیل آسمان‌ها «سَبْعَ سَماواتٍ فِی یَوْمَیْنِ» با چهار دوران تقدیر اقوات‌ «اَرْبَعَهِ اَیَّامٍ» متداخل‌اند.
و خلاصه اینکه زمین در دو روز مذاب و منعقد شد و آسمان به صورت گاز فشرده و تیره از زمین بیرون آمد و اطراف آن را فرا گرفت (این مرحله اوّل)
در مرحله دوم، به زمین و آسمان یک دفعه فرمان رسید «فَقالَ لَها وَ لِلْاَرْضِ‌ ائْتِیا» این جمله تکلیف هر دو را در یک وقت اعلام می‌کند، در نتیجه این فرمان وضع دیگری پیش آمد، و آن اینکه زمین آماده شد و تقدیر اقوات گردید، و گاز فشرده به طبقات هفت گانه جوّ مبدّل گردید. کلمه «ثُمّ» در آیه‌ «ثُمَّ اسْتَوی‌ اِلَی السَّماءِ» راجع به آیه اول است و تقدیر این‌طور است‌ «خَلَقَ‌ الْاَرْضَ‌ فِی یَوْمَیْنِ‌… ثُمَّ اسْتَوی‌اِلَی السَّماءِ» و آیه وسط «وَ جَعَلَ فِیها رَواسِیَ مِنْ فَوْقِها…» توضیح آمادگی زمین در اثر دستور دوم است.

اگر دو دوران تشکیل آسمان‌ها با چهار دوران تقدیر اقوات متداخل نباشد لازم می‌آید که خلقت آسمان‌ها و زمین در هشت روز انجام یافته باشد، حال آنکه خداوند فرموده‌
اِنَّ رَبَّکُمُ اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْاَرْضَ‌ فِی سِتَّهِ اَیَّامٍ

[۶۶] یونس/سوره۱۰، آیه۳.

(پروردگار شما، خداوندى است که آسمانها و زمین را در شش روز (شش دوران‌) آفرید.)

[۶۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۰۸.

[۶۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۹.

[۶۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۹.

[۷۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۲۵۵.

[۷۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۱۳۶.

این مطلب در ۷ محل به شرح زیر تکرار شده است آیه ۵۴ سوره اعراف

[۷۲] اعراف/سوره۷، آیه۵۴.

، آیه ۳ سوره یونس

[۷۳] یونس/سوره۱۰، آیه۳.

، آیه ۷ سوره هود

[۷۴] هود/سوره۱۱، آیه۷.

، آیه ۵۹ سوره فرقان

[۷۵] فرقان/سوره۲۵، آیه۵۹.

، آیه ۴ سوره سجده

[۷۶] سجده/سوره۳۲، آیه۴.

، آیه ۳۸ سوره ق

[۷۷] ق/سوره۵۰، آیه۳۸.

، آیه ۴ سوره حدید

[۷۸] حدید/سوره۵۷، آیه۴.

.

اگر گویند: در صورت متداخل بودن دو دوران آسمان‌ها در چهار دوران تقدیر اقوات، معنی این آیه که می‌گوید

(خَلَقَ لَکُمْ ما فِی‌ الْاَرْضِ‌ جَمِیعاً ثُمَّ اسْتَوی‌ اِلَ