توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اخباریان (فقه سیاسی) دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اخباریان (فقه سیاسی)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اخباریان (فقه سیاسی) :

پاورپوینت کامل اخباریان (فقه سیاسی)

منبع: پاورپوینت کامل اخباریان (فقه سیاسی)

اخباریان، جریانی در فقه امامیه‌اند که پیروی مستقیم از روایات و احادیث را اساس دین‌شناسی دانسته و با اجتهاد و اصول فقه مخالفت می‌کنند.
این رویکرد اگرچه ریشه در سده‌های نخستین دارد، اما در سده یازدهم (هجری قمری) با اندیشه‌های محمدامین استرآبادی به‌صورت مکتب جدیدی مطرح شد.
اخباریان تنها کتاب و سنت را حجت می‌دانستند و عقل و اجماع را رد می‌کردند؛ در برابر آنان،اصولیان اجتهاد و علم اصول را مبنای استنباط احکام می‌دانستند.
نزاع این دو جریان در حوزه‌های شیعی، به‌ویژه در کربلا و نجف، بالا گرفت و با تلاش وحید بهبهانی در سده دوازدهم (هجری قمری)، اصولیان بر اخباریان غلبه یافتند.

فهرست مندرجات

۱ – مفهوم اخباریان
۲ – پیشینه تاریخی اخباریان
۲.۱ – شخصیت‌های برجسته حدیث‌گرا
۲.۲ – پیدایش اصطلاح اخباری
۲.۳ – احیاء اخبارگری
۲.۴ – تاریخ پیدایش اخباریان
۳ – شخصیت‌های برجسته اخباریان
۳.۱ – اخباریان تندرو
۳.۲ – اخباریان میانه‌رو
۴ – مبارزه اخباریان با اصولیان
۴.۱ – مناطق نفوذ اخباریان
۴.۲ – درگیری اصولیان و اخباریان
۵ – رواج اخبارگری
۶ – اختلافات اصولیان و اخباریان
۷ – ارتباط شیخیان با اخباریان
۸ – پژوهش‌های جدید درباره اخباریان
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

۱ – مفهوم اخباریان

اخباریان، در فقه متأخر امامى، گروهى هستند که به پیروى از اخبار و احادیث اعتقاد دارند و روش‌های اجتهادی و اصول فقه را نمى‌پسندند.
در مقابل آنان فقیهان هوادار اجتهاد قرار مى‌گیرند که با عنوان «اصولى» شناخته مى‌شوند.

۲ – پیشینه تاریخی اخباریان

بدون لحاظ عنوان‌هاى «اخبارى» و «اصولى» تقابل این دو گونه نگرش به فقه امامی، در سده‌هاى نخستین اسلامى ریشه دارد.
در مطالع جناح‌بندى‌هاى مکاتب فقهی امامیه در ۳ سده آغازین مى‌توان جناح‌هایى را باز شناخت که در برابر پیروان متون روایت به‌ گونه‌هایى از اجتهاد و استنباط دست مى‌یافتند.
سده ۴ (هجری قمری) را مى‌توان اوج قدرت مکتب حدیث‌گراى قم محسوب داشت، به‌گونه‌اى که فقیهان اهل استنباط چون ابن ابی‌عقیل عمانی و ابن جنید اسکافی در اقلیت قرار مى‌گرفتند.

۲.۱ – شخصیت‌های برجسته حدیث‌گرا

از برجستگان فقیهان حدیث‌گرا در این دوره، مى‌توان کسانى همچون محمد بن یعقوب کلینی، علی ابن بابویه قمی، ابن قولویه و محمد ابن بابویه قمی را بر شمرد که در تألیف کهن‌ترین مجموعه‌هاى فقهى حدیثى نقش عمده‌اى ایفا کرده‌اند.
از سوى دیگر با ظهور شیخ مفید و در پى او سید مرتضی و شیخ طوسی و تألیف نخستین آثار در اصول فقه امامیه، حرکتى نوین در علم فقه امامى رخ داد که تا سده‌ها، گرایش فقها به استنباط را بر حدیث‌گرایی برترى داد.
به هر روى تقابل این دو گرایش در جاى‌جاى آثار عالمان یاد شده، به چشم مى‌خورد. در اوائل المقالات شیخ مفید از فقیهان اهل استنباط با تعبیر مطلق «فقها» و از حدیث‌گرایان با تعبیرهاى «اهل النقل»، «اصحاب الإثار» و تعبیرهاى مشابه بارها یاد شده است.
در رساله‌اى از سید مرتضى، تعبیر فقیهان «اصحاب حدیث» در مقابل فقیهانى به کار رفته است که روش اصولی داشته، و مورد حمایت مؤلف بوده‌اند.

۲.۲ – پیدایش اصطلاح اخباری

کاربرد اصطلاح اخبارى براى پیروان متون روایات و اخبار، نخستین بار در نیمه نخست سده ۶ (هجری قمری) در ملل و نحل شهرستانی به‌چشم مى‌آید و به‌دنبال آن در کتاب نقض عبد الجلیل قزوینی رازی، عالم امامى سده ۶ (هجری قمری) دو اصطلاح اخبارى و اصولى در برابر یکدیگر قرارگرفته‌اند.
مکتب فقیهان اهل حدیث که در اواخر سده ۴ (هجری قمری) و نیمه نخست سده ۵ (هجری قمری) با کوشش فقیهان اصول‌گرا ضعیف شد.

۲.۳ – احیاء اخبارگری

آن‌ها وجود محدود خود را در مجامع فقهى امامیه حفظ کرد، تا آن‌که در اوایل سده ۱۱ (هجری قمری) مصادف با قرن ۱۷ (میلادی) بار دیگر به وسیله محمدامین استرابادی در قالبى نو مطرح شد که لبه تیز حملات خود را متوجه پیروان گرایش غالب در فقه امامى، یعنى جناح اصول‌گرایان کرد.
باید به این نکته هم اشاره کرد که برخى معتقدند ابن ابی‌جمهور احسایی از جمله کسانى بود که راه را بر اخباریان هموار گردانید. او در رساله‌اى با عنوان «العمل باخبار اصحابنا»، به اقامه ادله‌اى در این زمینه پرداخته بوده است.

۲.۴ – تاریخ پیدایش اخباریان

با عنایت به‌پیشینه تاریخى اخباری‌گرى، در واقع رواج و اطلاق عنوان اخبارى بر گروهى خاص و با معنا و اصطلاح مشخص امروزى آن از سده ۱۱ (هجری قمرى) و با ظهور پیشواى حرکت نوین اخبارى، یعنى محمدامین استرابادى که برخى او را با صفت «اخباری صلب» وصف کرده‌اند، آغاز شده است.
درباره وى به عنوان مؤسس مکتب اخباری در میان شیعیان متأخر گفته‌اند: «او نخستین کسى بوده است که باب طعن بر مجتهدان را گشود و امامیه را به دو بخش اخباریان و مجتهدان منقسم گردانید.»

۳ – شخصیت‌های برجسته اخباریان

استرابادى نخست در سلک مجتهدان بود و از صاحب مدارک و صاحب معالم اجازه أخذ کرد و مدتى خود از طریقه ایشان تبعیت مى‌کرد، اما دیرى نگذشت که از روش استادانش روى برتافت و بر ضد گروه مجتهدان برخاست.
برخى چنان مى‌پندارند که تمامى گام‌هایى که او برداشت، نتیجه تأثیر افکار استادش میرزامحمد استرابادی بر وى بوده است.

۳.۱ – اخباریان تندرو

محمدامین تعالیم خود را در کتابى با عنوان الفوائد المدنیه تدوین کرده که در میان آثار او، اثرى شاخص است و از مهم‌ترین منابع در باب نظرات او و به‌طور کلى اخباریان محسوب مى‌شود.
علاوه بر محمدامین استرابادى، از پیروان تندرو و متعصب مکتب اخبارى درسده ۱۱ (هجری قمرى) باید ار عبدالله بن صالح بن جمعه سماهیجی بحرانی صاحب «منیه الممارسین»، نام برد که به کثرت طعن بر مجتهدان شهره بود.
شیخ یوسف بحرانى او را از اخباریان شمرده، و افزوده است که وى به اهل اجتهاد بسیار ناسزا مى‌گفت، در حالى که پدرش ملاصالح، اهل اجتهاد بود.
از دیگر رهبران تندروى اخباریان، ابو احمد جمال‌الدین محمد بن عبد النبی، محدث نیشابورى استرابادى معروف به میرزامحمد اخباری بود که از مجتهدان نامدار اصولى، مانند میرزا ابو القاسم قمی، شیخ جعفر نجفی کاشف الغطاء، میرسید علی طباطبایی، سید محمدباقر حجت‌الاسلام اصفهانی و محمد ابراهیم کلباسی به‌زشتى یاد مى‌کرد و با آنان دشمنى آشکار داشت.
میرزامحمد هرگز از ابراز مخالفت آشکار با علماى اصول، چه در گفتار و چه در نوشتار، خوددارى نمى‌کرد و همین امر سبب شد تا حکم قتل او توسط علما و مجتهدان بنام آن زمان از جمله سیدمحمد مجاهد، پسر میرسید على طباطبایى، شیخ موسى، پسر شیخ جعفر کاشف‌الغطاء، سید عبدالله شبر و نیز شیخ اسدالله کاظمینی امضا شود.

۳.۲ – اخباریان میانه‌رو

در میان کسانى‌که شیوه محمدامین استرابادى را پسندیدند و به اخباری‌گری گرایش پیدا کردند، فقیهان بزرگى را مى‌توان یافت که در عین اعتقاد داشتن به مکتب اخبارى، داراى اعتدال و میانه‌روى بودند و از شدت لحن و ستیزه‌جویى اخباریان تندرو، پرهیز مى‌کردند که می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:

• شیخ یوسف بحرانى شایسته ذکر است. او که به سبب تألیف کتاب الحدائق الناضره به صاحب حدائق شهرت دارد، به اتفاق منابع، گر چه در ظاهر اخبارى بود، اما تعصب و تندروى نداشت و شیوه فقهی او روشى میانه بین اخباریان و اصولیان بود؛
بحرانى خود مدعى بود که در شیوه فقهى بر مسلک محمد تقی مجلسی است که حد وسط میان اخباری‌گرى و اصولی‌گرى است. در این میان وحید بهبهانی از مخالفت با شیخ یوسف بحرانى پرهیز نداشت و مردم را از خواندن نماز جماعت با او نهى مى‌کرد؛ در حالى که صاحب حدائق، حکم کرد که نماز خواندن به امامت وحید بهبهانى صحیح است. چون شیخ یوسف را خبر دادند که وحید درباره وى چنین مى‌گوید، اظهار داشت که «تکلیف شرعی وى همان است که او مى‌گوید و تکلیف شرعى من نیز این است که بیان داشتم و هر یک از ما بر آن‌چه خداوند بر آن مکلفمان ساخته است، عمل مى‌کنیم؛»

• از علمای اصولی نجف اشرف و سایر شهرهاى عراق در زمان شیخ یوسف بحرانى، به سبب نفوذاخباریان، کمتر نامى برده مى‌شد. از دیگر سو اخباریان هم به قدرى تندروى کرده بودند که پیشواى آنان، شیخ یوسف بحرانى هرجا که مناسب مى‌دید، آنان را از ادامه این روش ناپسند که موجب بروز شکاف میان شیعیان و نزاع میان علماى اصولى و اخبارى مى‌شد، بر