توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابوحامد محمد بن عبدالرحیم غرناطی مازنی قیسی اندلسی دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ابوحامد محمد بن عبدالرحیم غرناطی مازنی قیسی اندلسی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابوحامد محمد بن عبدالرحیم غرناطی مازنی قیسی اندلسی :

محمد بن عبدالرحیم قیسی

منبع: محمد بن عبدالرحیم غرناطی

محمد بن عبدالرحیم غرناطی یا محمد قیسی (۴۷۳ ـ ۵۶۵ هـ.ق) ادیب، حافظ، شاعر، متکلم، جغرافیدان، فقیه و محدث اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم هجری بود.
وی سفرهای گسترده‌ای به مصر، عراق، ایران، خوارزم، حجاز، شام، دمشق و خراسان داشت.
او در جریان این سفرها به گردآوری اطلاعات درباره عجایب سرزمین‌ها، بناها و آداب مردمان پرداخت.
المغرب فی بعض عجایب المغرب و تحفه الألباب و نخبه الإعجاب از مهم‌ترین آثار ایشان می‌باشد.
گرچه محمد فقیه و محدث نیز بود، آثار عمده‌اش در زمینه عجایب‌نگاری است و برخی او را زودباور دانسته‌اند.
غرناطی از اساتیدی همچون ابوعبداللّه بن حطّاب، ابن کادش، محمد بن حسن ماوردی و… بهره علمی برد.
حسین بن مبارک زبیدی و ابن لبیده از شاگردان قیسی بوده‌اند.
محمد قیسی در سال ۵۶۵ هجری در دمشق درگذشت.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی محمد قیسی
۲ – سفرهای علمی غرناطی
۳ – جایگاه اجتماعی
۴ – ویژگی‌های آثارش
۵ – اساتید
۶ – شاگردان
۷ – ادعا
۸ – آثار
۹ – وفات
۱۰ – پانویس
۱۱ – منبع

۱ – معرفی محمد قیسی

ابوحامد محمد بن عبدالرحیم بن سلیمان بن ربیع غرناطی مازنی قیسی اندلسی

[۱] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۹۹.

[۲] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۱۲۷.

[۳] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۴.

[۴] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۰۲.

[۵] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۲۵۷.

ادیب، حافظ، شاعر، متکلم و جغرافیدان.
کنیه‌اش را ابوعبداللّه

[۶] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۹۹.

و ابواحمد

[۷] بارتولد، و. و، ترکستان نامه، ج۱، ص۹۹.

و نام پدرش را عبدالرحمان نیز آورده‌اند.

[۸] بالنثیا، آنخل جنثالث، تاریخ الفکر الاندلسی، ص۳۱۲.

به همین دلیل اسماعیل پاشا آنان را دو نفر تصور کرده است.

[۹] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۴.

ایشان در سال ۴۷۳ (هجری قمری)

[۱۰] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۹۹.

[۱۱] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۰۲.

[۱۲] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۲۵۸.

در غرناطه متولد شد.

[۱۳] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۴.

[۱۴] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۲۰۰.

[۱۵] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۰۲.

او در شهر اقلیش، شهری در اندلس از اعمال شنت بریه، سکونت گزید و به آموختن روی آورد.

۲ – سفرهای علمی غرناطی

ابن عبدالرحیم پس از گذراندن دوران کودکی، برای کسب علم ابتدا در سال ۵۰۸ه هنگامی که ۳۵ ساله بود، به اسکندریه و قاهره و سپس به مناطق دیگر مصر، دمشق، عراق و خراسان مسافرت کرد.
او فقه و برخی علوم دیگر را در آنجا آموخت.

[۱۶] غرناطی، محمد بن عبدالرحیم، تحفه الالباب و نخبه الاعجاب (مقدمه)، ص۱۲.

از زمان بازگشت وی به اندلس گزارشی نیست، اما در سال ۵۱۱ (هجری قمری) برای بار دوم به سفر رفت.
از جزیره ساردنی و سیسیل دیدن کرد؛ سپس رهسپار اسکندریه و قاهره شد.

[۱۷] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۰۲.

در سال ۵۱۶ (هجری قمری) به مدت چهار سال در بغداد اقامت گزید

[۱۸] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۱۲۷.

[۱۹] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۴.

و در جلسات درس محدث ابوالعز احمد بن عبیداللّه بن کادش حضور یافت.
در سال ۵۲۴ (هجری قمری) به ایران رسید و از بعضی شهرها دیدن کرد.

[۲۰] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۲۰۰.

در سال ۵۵۳ (هجری قمری) به سخسین (محل کنونی آن مشخص نیست) و سال بعد به خوارزم عزیمت نمود.
سپس در سال ۵۵۵ (هجری قمری) به حج رفت و پس از آن به بغداد بازگشت.

[۲۱] عبدالرحمن، حمیده، اعلام الجغرافیین العرب، ص۳۶۸.

[۲۲] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۴.

[۲۳] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۳، ص۲۰۲.

[۲۴] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۲۵۷.

۳ – جایگاه اجتماعی

مازنی در بغداد مورد توجه و حمایت یحیی بن هبیره،

[۲۵] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۱۲۷.

[۲۶] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۴.

وزیر ادیب و فقیه مستنجد عباسی (حکومت ۵۵۵ ـ ۵۶۶ هـ.ق) قرار گرفت.

[۲۷] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۱۲۷.

کتاب المغرب فی بعض عجایب مغرب را با حمایت وی نوشت و به او تقدیم کرد.

[۲۸] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۱۲۷.

[۲۹] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۴.

در سال ۵۵۷ (هجری قمری) به موصل و سپس به حلب و دمشق رفت.

[۳۰] عبدالرحمن، حمیده، اعلام الجغرافیین العرب، ص۳۷۰.

ایشان برای به دست آوردن دانش و تجربه علاوه بر سفر به نقاط گوناگون، با مردم نیز درباره عجایب سرزمین‌هایشان گفتگو می‌کرد.

[۳۱] ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۲۵۸.

۴ – ویژگی‌های آثارش

غرناطی درباره بناها و ساختمان‌ها، اطلاعات جالب و شنیدنی داده است.

[۳۲] عبدالرحمن، حمیده، اعلام الجغرافیین العرب، ص۳۷۱.

برای مثال ستون هرکولس را در سال ۵۴۰ (هجری قمری) دیده و همچنین از داخل اهرم خوفو دیدن کرده است.
او به مشاهدات شخصی اهمیت بسیاری می‌داد.
با این حال وی را فردی زودباور دانسته‌اند،

[۳۳] ع