توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابوبکر محمد بن محمد بن عبدالجلیل بلخی عُمَری دارای ۳۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ابوبکر محمد بن محمد بن عبدالجلیل بلخی عُمَری،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابوبکر محمد بن محمد بن عبدالجلیل بلخی عُمَری :

ابوبکر محمد بن محمد بلخی

منبع: ابوبکر محمد بن محمد بلخی

ابوبکر محمد بن محمد بلخی (۴۸۰ ـ ۵۷۳ هـ.ق) ادیب، شاعر و نویسنده برجسته قرن ششم (هجری قمری) بود.
لقب عمری به سبب انتسابش به خلیفه دوم، عمر بن خطاب و لقب وطواط به‌دلیل چالاکی و جثه کوچک اوست.
وی از نوادر ادب فارسی و عربی به‌شمار می‌رود.
ایشان در نظم و نثر، علوم بلاغت و نحو عربی چیره‌دست بود.
او سال‌ها در خدمت پادشاهان خوارزم چون آتسز، ارسلان و تکش‌خان قرار داشت.
وی مدتی نیز در مدرسه نظامیه بغداد به تدریس پرداخت.
از ایشان آثار متعددی در زمینه‌های ادبی، بلاغی، عرفانی و دینی به زبان‌های فارسی و عربی به‌جا مانده است.
مهم‌ترین آثارش حدائق السحر و دقائق الشعر و غرر الاقوال و درر الامثال است.
او در حدود سال ۵۷۳ (هجری قمری) و در سن بیش از نود سالگی در خوارزم درگذشت.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی ابوبکر محمد بن محمد بلخی
۲ – دیدگاه یاقوت درباره بلخی
۳ – فعالیت‌ها
۴ – آثار
۵ – وفات
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – معرفی ابوبکر محمد بن محمد بلخی

ابوبکر محمد بن محمد بن عبدالجلیل بن عبدالملک بلخی عُمَری

[۱] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۶۳۱.

[۲] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۲، ص۳۱۰.

[۳] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۹، ص۱۲۷۰.

[۴] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۱۷۷.

[۵] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۹.

[۶] سرکیس، یوسف الیان، معجم المطبوعات العربیه والمعربه، ج۲، ص۱۹۲۱.

[۷] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۱، ص۲۲۶.

[۸] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۲۴۳.

[۹] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۱۶، ص۱۴۳.

[۱۰] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۶، ص۲۸۶.

[۱۱] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۵.

[۱۲] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۱، ص۲۲۹.

مشهور به رشیدالدین وطواط

[۱۳] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۹، ص۱۲۷۰.

[۱۴] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۱۷۷.

[۱۵] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۹۹.

[۱۶] سرکیس، یوسف الیان، معجم المطبوعات العربیه والمعربه، ج۲، ص۱۹۲۱.

[۱۷] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۵.

[۱۸] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۱، ص۲۲۹.

گفته شده چون از نوادگان خلیفه دوم عمر بن خطاب بود، عُمَری لقب یافته است.

[۱۹] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۱، ص۲۲۹.

[۲۰] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۵.

[۲۱] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۱، ص۲۲۶.

[۲۲] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۶۳۱.

در وجه تسمیه وی به وطواط نیز گفته‌اند چون همانند پرستو از جثه‌ای کوچک برخوردار بود و بسیار چالاک و سریع حرکت می‌کرد، به این نام شهرت یافت.

[۲۳] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۱، ص۲۲۹.

[۲۴] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۵.

[۲۵] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۶، ص۲۸۶.

[۲۶] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۲۴۳.

[۲۷] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۱، ص۲۲۶.

[۲۸] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۲، ص۳۱۰.

[۲۹] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۱۶، ص۱۴۳.

وی اهل بلخ بود.

[۳۰] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۵.

[۳۱] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۶، ص۲۸۶.

[۳۲] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۱، ص۲۲۶.

در تاریخ ولادتش اختلاف است و گفته شده میان سال‌های ۴۸۰ (هجری قمری) تا ۴۸۷ (هجری قمری) در همان‌جا به دنیا آمد.

[۳۳] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۶، ص۲۸۶.

۲ – دیدگاه یاقوت درباره بلخی

ابوبکر بر پایه گزارش یاقوت حموی، از نوادر زمان و از برجسته‌ترین افراد روزگار خویش در نظم و نثر بود.
او آگاه‌ترین افراد به دقایق ادبیات عرب بود و به خوبی اسرار نحو و کلام عرب را می‌دانست.
به‌ همین دلیل بود که آوازه و شهرت وی جهانی شده و اشعار و نوشته‌هایش از اعتبار خاصی برخوردار بود.

[۳۴] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۱، ص۲۲۶.

[۳۵] کحاله، عمررضا، معجم المولفین، ج۱۱، ص۲۲۹.

به‌ گفته ایشان در سرودن شعر چندان مهارت داشت که در آنِ واحد بیتی از قصیده را به عربی و بیتی را به زبان فارسی می‌سرود، در عین این‌که ارتباط تمام با یکدیگر داشت.

[۳۶] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۱، ص۲۲۶.

[۳۷] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۶، ص۲۸۶.

[۳۸] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۵.

یاقوت بعضی از اشعار و قطعه‌هایی از مکتوبات و انشائات وی را ذکر کرده است.

[۳۹] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۶، ص۲۶۳۴.

۳ – فعالیت‌ها

عُمَری به سبب امتیازات و نبوغی که در ادبیات، نظم و نثر داشت، به خدمت پادشاهان خوارزم از جمله آتسز پسر محمد (۵۲۱ ـ ۵۵۱ هـ.ق)، ارسلان پسر آتسز (۵۵۱ ـ ۵۶۸ هـ.ق) و تکش خان پسر ارسلان (۵۶۸ ـ ۵۹۶ هـ.ق) درآمد.

[۴۰] شبستری، عبدالحسین، مشاهیر شعراء الشیعه، ج۴، ص۲۳۶.

[۴۱] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۱، ص۲۲۶.

[۴۲] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۶، ص۲۸۶.

[۴۳] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۲۵.

[