توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابوالمجد غزنوی دارای ۴۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ابوالمجد غزنوی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابوالمجد غزنوی :

مجدود بن آدم سنایی

منبع: مجدود بن آدم سنایی

مجدود بن آدم سنایی (۴۷۳ ـ ۵۳۵ هـ.ق) شاعر، عارف و حکیم برجسته قرن ششم (هجری قمری) بود که زاده و درگذشته غزنین است.
وی در آغاز مداح دربار بهرام‌شاه غزنوی بود، اما پس از تحولی معنوی، به تصوف روی آورد، زهد و عزلت را پیشه کرد.
ایشان نخستین کسی است که مفاهیم عرفانی، اصطلاحات صوفیانه و آموزه‌های مشایخ را وارد شعر فارسی کرد.
مهم‌ترین و مشهورترین اثر او مثنوی حدیقه الحقیقه است که در آن به توحید، اخلاق، علم، عشق و عرفان پرداخته است.
آثار دیگرش شامل سیر العباد الی المعاد، کارنامه بلخ، تحریمه القلم، عقل‌نامه، طریق التحقیق و کلیات دیوان است.
وی به استادی چون خواجه حسین قلمدانگر شاگردی کرد و از مریدان خواجه یوسف همدانی بود.
شخصیت او بر شاعران بزرگی همچون مولوی تأثیرگذار بود.
از او با القابی چون خاتم‌الشعرا و فخرالعارفین یاد شده است.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی مجدود بن آدم سنایی
۲ – فعالیت‌ها
۳ – نظر بزرگان درباره او
۴ – اساتید
۵ – آثار
۶ – محتوا و شرح‌های حدیقه الحقیقه
۷ – وفات
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – معرفی مجدود بن آدم سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی

[۱] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۱۶۰.

[۲] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۴.

[۳] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۳، ص۷۹.

[۴] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۱۴، ص۲۳۲.

[۵] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۶، ص۳۸۲.

[۶] بغدادی، اسماعیل بن محمد، ایضاح المکنون، ج۱، ص۶۰۶.

[۷] قمی، شیخ عباس، الکنی والألقاب، ج۲، ص۳۲۳.

[۸] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۹، ص۵۸.

شاعر

[۹] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۴.

[۱۰] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۳، ص۸۰.

[۱۱] قمی، شیخ عباس،، الکنی والألقاب، ج۲، ص۳۲۳.

و عارف

[۱۲] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۴.

[۱۳] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۳، ص۸۰.

[۱۴] قمی، شیخ عباس، الکنی والألقاب، ج۲، ص۳۲۳.

بلندآوازه قرن ششم (هجری قمری) بود.
وی در کتاب حدیقه الحقیقه، خویش را به همین نام خوانده است.
معاصر ایشان محمد بن علی رقّاء نیز در دیباچه حدیقه و بسیاری از تذکره‌نویسان او را همین‌گونه معرفی می‌کنند.

[۱۵] سنایی، مجدود بن آدم، حدیقه الحقیقه، مقدمه مؤلف، ص۱۱.

[۱۶] سنایی، مجدود بن آدم، حدیقه الحقیقه، مقدمه محمد بن علی رقاء، ص۲۳.

[۱۷] مستوفی، حمدالله، تاریخ گزیده، ص۶۶۰.

[۱۸] مستوفی، حمدالله، تاریخ گزیده، ص۷۳۶.

ولی حاجی خلیفه نام ایشان را محمد ذکر کرده است.

[۱۹] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۱۶۰.

[۲۰] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۹، ص۵۸.

از بعضی از قصاید ایشان نیز استفاده می‌شود نام او حسن بوده که به گفته بدیع الزمان فروزانفر اگر نسبت این قصاید به وی صحیح باشد، باید گفت نام اصلی او حسن بوده و بعد به مجدود معروف گردیده است.

[۲۱] فروزان فر، بدیع الزمان، سخن و سخنوران، ص۲۵۵.

ولادتش در اوایل نیمه دوم قرن پنجم و به قولی در سال ۴۷۳ (هجری قمری) در غزنین بوده است.

[۲۲] سنایی، مجدود بن آدم، مثنوی‌های حکیم سنایی، مقدمه، ص۱۹.

[۲۳] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۴.

[۲۴] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۶، ص۳۸۲.

ایشان نخستین شاعری است که افکار تصوف، اصطلاحات عرفان و گفتار مشایخ را با ذوقیات شعری آمیخته و در قالب نظم درآورده است.

[۲۵] سنایی، مجدود بن آدم، حدیقه الحقیقه، کارنامه بلخ، ص «کج».

۲ – فعالیت‌ها

ابوالمجد به منظور بهره از مشایخ به شهرهای گوناگون از جمله بلخ، سرخس، هرات و نیشابور سفر کرد و در حدود سال ۵۱۸ (هجری قمری) به غزنین بازگشت.

[۲۶] صفا، ذبیح‌االله، تاریخ ادبیات در ایران، ج۲، ص۵۵۶.

او مداح سلطان بهرامشاه غزنوی بوده و در دربارش بسیار مقرب بود؛ ولی بعدها به گوشه‌نشینی و عزلت روی آورد.

[۲۷] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۳، ص۸۰.

۳ – نظر بزرگان درباره او

غزنوی به گفته عبدالجلیل قزوینی (م ۵۶۰ هـ.ق)، در نظم و نثر نظیر نداشته و او را خاتم الشعرا گویند.

[۲۸] قزوینی رازی، عبدالجلیل، النقض، ص۲۵۲.

همچنین محمد عوفی از فضلای اواخر قرن ششم (هجری قمری) او را استادالحکما و ختم الشعرا نامیده که اشعارش از شهرتی برخوردار است.

[۲۹] عوفی، محمد، لباب الالباب، ص۴۲۸- ۴۳۰.

حمداللّه مستوفی (م ۷۳۰ هـ.ق) و عبدالرحمان جامی (م ۸۹۸ هـ.ق) نیز از وی یاد کرده و می‌گویند شیخ ابوالمجد مجدود بن آدم، معاصر شیخ ابوسعید بوده و تصانیف معتبر و اشعار بی‌نظیر دارد.
او از شاعران بزرگ و از مریدان خواجه یوسف همدانی بوده است.

[۳۰] مستوفی، حمدالله، تاریخ گزیده، ص۶۶۰.

[۳۱] مستوفی، حمدالله، تاریخ گزیده، ص۷۳۶.

[۳۲] جامی، عبدالرحمن، نفحات الانس، ص۵۹۳.

ملای رومی نیز خود را از متابعان وی شمرده و او را حکیم غیب و فخرالعارفین ملقب کرده است.

[۳۳] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۳، ص۸۰.

۴ – اساتید

مجدود بن آدم از استادانی مانند خواجه حسین قلمدان‌گر بهره برده، که در کارنامه بلخ او را می‌ستاید.

[۳۴] سنایی، مجدود بن آدم، مثنوی‌های حکیم سنایی، کارنامه بلخ، ص۱۹۹.

۵ – آثار

ابوالمجد آثار و تألیفاتی داشته که عبارت‌اند از:
• مکاتیب سنایی؛
این کتاب شامل دیباچه‌ای از مصنف و هفده‌نامه از اوست که به تصحیح نذیراحمد همراه با تعلیقات و فهارس فنی به چاپ رسیده است.
• کلیات دیوان سنایی؛
این دیوان به تصحیح مدرس رضوی شامل ۱۳۳۴۶ بیت و در تصحیح مظاهر صفا شامل ۱۳۴۷۳ بیت می‌شود.
سنایی به اشاره یکی از دوستانش به نام احمد بن مسعود تیشه، مقدمه‌ای بر این کتاب نوشته است.

[۳۵] صفا، ذبیح‌االله، تاریخ ادبیات در ایران، ج۲، ص۵۶۱.

• مثنوی‌های حکیم سنایی:
الف) عقل نامه (۲۴۲ بیت)؛

[۳۶] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۴.

[۳۷] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۳، ص۸۳.

ب) سنائی آباد ( ۵۴۹ بیت)؛
ج ) تحریمه القلم (۱۰۳ بیت)؛
د ) طریق التحقیق

[۳۸] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۴.

[۳۹] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۳، ص۸۲.

[۴۰] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۱۵، ص۱۶۵.

[۴۱] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۱۲، ص۲.

یا زاد السالکین

[۴۲] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۴.

[۴۳] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۳، ص۸۲.

(۸۷۳ بیت)؛
• کارنامه بلخ یا مطایبه نامه؛

[۴۴] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۳، ص۸۳.

[۴۵] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۱۷، ص۲۳۰.

این کتاب هنگام توقف در شهر بلخ سروده و موضوع آن مدح پادشاهان و بزرگان و بعضی از شاعران غزنین، هجو و مطایبه با دسته دیگر است.

[۴۶] صفا، ذبیح‌االله، تاریخ ادبیات در ایران، ج۲، ص۵۶۳.

• سیر العباد الی المعاد؛

[۴۷] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۴.

[۴۸] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۳، ص۸۲.

[۴۹] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۱۲، ص۲۷۷.

مهم‌ترین مثنوی این کتاب است شامل ۷۹۹ بیت و وی آن را در سرخس سروده و به مدح سیف‌الدین محمد قاضی سرخس تمام کرده است.