شیعه فایل |
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۶۷
در حال بارگذاری
توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۶۷ دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است
شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.
لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.
توجه : در صورت مشاهده بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۶۷،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد
بخشی از متن پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۶۷ :
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۶۷
««نامه قبل
نامه بعد»»
فهرست
گزارش خطا
نام:
شماره موبایل :
متن پیام
ارسال
نامه ۶۷
مِنْ کِتَابٍ لَهُ (عَلَیْهِالسَّلَامُ):
«از نامههای آن حضرت (علیهالسلام):»
إِلَى قُثَمَ بْنِ الْعَبَّاسِ وَ هُوَ عَامِلُهُ عَلَى مَکَّهَ؛
«به قثم بن عباس، در حالی که او کارگزارش بر مکه بود.»
«أَمَّا بَعْدُ،»۱
«أَمَّا»:
حَرْفُ شَرْطٍ وَ إِخْبَارٍ وَ تَوْکِیدٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف شرط، اخبار و توکید مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«بَعْدُ»:
ظَرْفُ زَمَانٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ فِیهِ؛
«ظرف زمان مبنی بر ضم در محل نصب مفعولفیه است»
وَ الظَّرْفُ مُتَعَلِّقٌ بِفِعْلٍ مَحْذُوفٍ، وَ التَّقْدِیرُ: أَمَّا بَعْدَ قَوْلِی فَأَقُولُ؛
«و ظرف به فعل محذوف تعلق دارد، و تقدیر آن: اما بعد از سخنم، میگویم»
«فَأَقِمْ لِلنَّاسِ اَلْحَجَّ،»۲
«فَأَقِمْ»:
الْفَاءُ: رَابِطَهٌ؛
«فاء: رابط است»
أَقِمْ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ الظَّاهِرِ؛
«أقم: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «أنت» است»
«لِلنَّاسِ»:
اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
النَّاسِ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ عَلَى آخِرِهِ؛
«الناس: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری در آخر آن است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أَقِمْ»؛
«و جار و مجرور به فعل «أَقِمْ» تعلق دارند»
«الْحَجَّ»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»
وَ جُمْلَهُ «أَقِمْ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ جَوَابُ الشَّرْطِ الْمَحْذُوفِ؛
«و جمله «أَقِمْ» در محل جزم و جواب شرط محذوف است»
وَ جُمْلَهُ «أَمَّا بَعْدُ…» ابْتِدَائِیَّهٌ؛
«و جمله «أَمَّا بَعْدُ…» ابتدائیه است»
«وَ ذَکِّرْهُمْ بِأَیّامِ اَللّهِ،»۳
«وَ ذَکِّرْهُمْ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
ذَکِّرْهُمْ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ الظَّاهِرِ؛
«ذکّرهم: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «أنت» است»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل نصب مفعولبه است»
«بِأَیَّامِ»:
الْبَاءُ
[۱] بِأَیَّامِ اللَّهِ: الْبَاءُ لِلتَّعْدِیَهِ تَأْکِیدًا.
: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء
[۲] بأیّام الله: باء برای تعدیه تأکیدی است.
: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
أَیَّامِ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ عَلَى آخِرِهِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«أیّام: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری در آخر آن است، و آن مضاف است»
«اللهِ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ عَلَى آخِرِهِ؛
«لفظ جلاله مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری در آخر آن است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «ذَکِّرْهُمْ»؛
«و جار و مجرور به فعل «ذَکِّرْهُمْ» تعلق دارند»
وَ جُمْلَهُ «ذَکِّرْهُمْ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «أَقِمْ»؛
«و جمله «ذَکِّرْهُمْ» به جمله «أَقِمْ» معطوف است»
«وَ اِجْلِسْ لَهُمُ اَلْعَصْرَیْنِ،»۴
«وَ اجْلِسْ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ
[۳] وَ الْجُمَلُ (اجْلِسْ، أَفْتِ، عَلِّمْ، ذَاکِرْ) مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ (أَقِمْ).
؛
«واو: عاطفه است
[۴] و جملههای (اجلس، أفت، علّم، ذاکر) به جمله (أقم) عطف شدهاند.
»
اجْلِسْ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ الظَّاهِرِ؛
«اجلس: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «أنت» است»
«لَهُمُ»:
اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَ حُرِّکَ بِالضَّمِّ مَنْعًا لِالْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است و برای جلوگیری از التقاء ساکنین، با ضمه حرکت داده شده است»
وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «اجْلِسْ»؛
«و جار و مجرور به فعل «اجْلِسْ» تعلق دارند»
«الْعَصْرَیْنِ»:
مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْیَاءُ؛ لِأَنَّهُ مُثَنًّى؛
«مفعولفیه منصوب و علامت نصب آن «یاء» است؛ زیرا مثنی است»
وَ هُوَ مُتَعَلِّقٌ بِالْفِعْلِ «اجْلِسْ»؛
«و آن به فعل «اجْلِسْ» تعلق دارد»
«فَأَفْتِ اَلْمُسْتَفْتِیَ،»۵
«فَأَفْتِ»:
الْفَاءُ: عَاطِفَهٌ؛
«فاء: عاطفه است»
أَفْتِ: فِعْلُ أَمْرٍ
[۵] أَفْتِ: أَمْرٌ مِنْ أَفْتَى یُفْتِی.
مَبْنِیٌّ عَلَى حَذْفِ حَرْفِ الْعِلَّهِ؛
«أفتِ: فعل امر
[۶] أفتِ: امر از «أفتی، یفتی» است.
مبنی بر حذف حرف عله است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «أنت» است»
«الْمُسْتَفْتِیَ»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»
«وَ عَلِّمِ اَلْجَاهِلَ،»۶
«وَ عَلِّمِ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
عَلِّمِ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَ حُرِّکَ بِالْکَسْرِ مَنْعًا لِالْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ؛
«علّمِ: فعل امر مبنی بر سکون است و برای جلوگیری از التقاء ساکنین، با کسره حرکت داده شده است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «أنت» است»
«الْجَاهِلَ»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»
«وَ ذَاکِرِ اَلْعَالِمَ.»۷
«وَ ذَاکِرِ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
ذَاکِرِ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَ حُرِّکَ بِالْکَسْرِ مَنْعًا لِالْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ؛
«ذاکرِ: فعل امر مبنی بر سکون است و برای جلوگیری از التقاء ساکنین، با کسره حرکت داده شده است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «أنت» است»
«الْعَالِمَ»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»
«وَ لاَ یَکُنْ لَکَ إِلَى اَلنَّاسِ سَفِیرٌ إِلاَّ لِسَانُکَ، وَ لاَ حَاجِبٌ إِلاَّ وَجْهُکَ.»۸
«وَ لَا»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
لَا: حَرْفُ نَهْیٍ وَ جَزْمٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لا: حرف نهی و جزم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«یَکُنْ»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ نَاقِصٌ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ السُّکُونُ الظَّاهِرَهُ؛
«فعل مضارع ناقص مجزوم و علامت جزم آن سکون ظاهری است»
«لَکَ»:
اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِخَبَرِ «یَکُنْ» مُقَدَّمٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور به خبر مقدم محذوف «یَکُنْ» تعلق دارند»
«إِلَى»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«النَّاسِ»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ عَلَى آخِرِهِ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری در آخر آن است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِقَوْلِهِ «سَفِیرٌ»؛
«و جار و مجرور به قول «سَفِیرٌ» تعلق دارند»
«سَفِیرٌ»:
اسْمُ «یَکُنْ» مُؤَخَّرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«اسم مؤخر «یَکُنْ» مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«إِلَّا»:
حَرْفُ اسْتِثْنَاءٍ وَ حَصْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف استثناء و حصر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«لِسَانُکَ»:
بَدَلٌ
[۷] إِلَّا لِسَانُکَ: مُسْتَثْنًى فِی کَلَامٍ تَامٍّ مَنْفِیٍّ، یَجُوزُ فِیهِ النَّصْبُ وَ الِاتِّبَاعُ لِلْمُsْتَثْنَى مِنْهُ، وَ هُوَ قَوْلُهُ «سَفِیرٌ»؛ فَإِنَّهُ یُفِیدُ الْعُمُومَ لِتَقَدُّمِ النَّفْیِ عَلَیْهِ، وَ یُحْتَمَلُ کَوْنُ الِاسْتِثْنَاءِ مُنْقَطِعًا، بِدَعْوَى عَدَمِ دُخُولِ اللِّسَانِ وَ الْوَجْهِ فِی مَفْهُومِ السَّفِیرِ وَ الْحَاجِبِ. قَالَ الشَّارِحُ الْمُعْتَزِلِیُّ: وَ رُوِیَ «وَ لَا یَکُنْ إِلَّا لِسَانُکَ سَفِیرًا لَکَ إِلَى النَّاسِ» بِجَعْلِ «لِسَانُکَ» اسْمَ (کَانَ) مِثْلَ قَوْلِهِ
(فَما کانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلاّ أَنْ قالُوا)
، وَ الرِّوَایَهُ الْأُولَى هِیَ الْمَشْهُورَهُ، وَ هُوَ أَنْ یَکُونَ «سَفِیرًا» اسْمَ (کَانَ) وَ «لَکَ» خَبَرَهَا، وَ لَا یَصِحُّ مَا قَالَهُ الرَّاوَنْدِیُّ: إِنَّ خَبَرَهَا «إِلَى النَّاسِ»؛ لِأَنَّ «إِلَى» هَاهُنَا مُتَعَلِّقَهٌ بِنَفْسِ «سَفِیرٍ»؛ فَلَا یَجُوزُ أَنْ یَکُونَ الْخَبَرُ عَنْ «سَفِیرٍ»، تَقُولُ: سَفَرْتُ إِلَى بَنِی فُلَانٍ فِی الصُّلْحِ، وَ إِذَا تَعَلَّقَ حَرْفُ الْجَرِّ بِالْکَلِمَهِ صَارَ کَالشَّیْءِ الْوَاحِدِ. أَقُولُ: وَ أَضْعَفُ مِمَّا ذَکَرَهُ الرَّاوَنْدِیُّ مَا ذَکَرَهُ ابْنُ مِیثَمٍ: وَ إِلَّا لِلْحَصْرِ وَ مَا بَعْدَهَا خَبَرُ (کَانَ)، فَإِنَّهُ إِنَّمَا یَسْتَقِیمُ عَلَى کَوْنِ الِاسْتِثْنَاءِ مُفَرَّغًا، وَ قَدْ عَرَفْتَ أَنَّهُ تَامٌّ عَلَى الرِّوَایَهِ الْمَشْهُورَهِ، وَ عَلَى مَا ذَکَرَهُ الشَّارِحُ الْمُعْتَزِلِیُّ مِنْ – الرِّوَایَهِ الْغَیْرِ الْمَشْهُورَهِ، فَالِاسْتِثْنَاءُ مُفَرَّغٌ، وَ لَکِنَّ «لِسَانَکَ» اسْمُ کَانَ لَا خَبَرُهُ.
مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«بدل
[۸] إلا لسانک: مستثنی در کلام تام منفی است، که در آن نصب و تبعیت از مستثنی منه جایز است و آن قول «سفیر» است؛ زیرا با آمدن نفی قبل از آن، افاده عموم میکند، و محتمل است که استثناء منقطع باشد، به این دلیل که لسان و وجه در مفهوم سفیر و حاجب داخل نمیشوند. شارح معتزلی گفته است: و روایت شده «و لا یکن إلّا لسانک سفیراً لک إلى الناس» با قرار دادن «لسانک» به عنوان اسم (کان) مانند قول خداوند:
(فَما کانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلاّ أَنْ قالُوا)
، و روایت اول مشهورتر است، و آن این است که «سفیراً» اسم (کان) و «لک» خبر آن باشد، و آنچه راوندی گفته است صحیح نیست: که خبر آن «إلى الناس» است؛ زیرا «إلى» در اینجا به خود «سفیر» تعلق دارد؛ پس جایز نیست که خبر برای «سفیر» باشد، میگویی: برای صلح به سوی بنی فلان سفیر شدم، و هنگامی که حرف جر به کلمه تعلق گیرد، مانند یک چیز واحد میشود. میگویم: و ضعیفتر از آنچه راوندی ذکر کرده، آن چیزی است که ابن میثم ذکر کرده: و إلا برای حصر است و مابعد آن خبر (کان) است، زیرا این تنها در صورتی صحیح است که استثناء مفرغ باشد، و دانستی که بنا بر روایت مشهور، استثناء تام است، و بر اساس آنچه شارح معتزلی از روایت غیر مشهور ذکر کرده، استثناء مفرغ است، اما «لسانک» اسم کان است نه خبر آن.
مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به اضافه است»
«وَ لَا»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
لَا: حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لا: حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«حَاجِبٌ»:
مَعْطُوفٌ عَلَى «سَفِیرٌ»: اسْمُ «یَکُنْ» مُؤَخَّرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«معطوف بر «سَفِیرٌ» است: اسم مؤخر «یَکُنْ» مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«إِلَّا»:
حَرْفُ اسْتِثْنَاءٍ وَ حَصْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف استثناء و حصر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«وَجْهُکَ»:
بَدَلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«بدل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به اضافه است»
وَ جُمْلَهُ «لَا یَکُنْ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «ذَاکِرِ»؛
«و جمله «لَا یَکُنْ» به جمله «ذَاکِرِ» معطوف است»
«وَ لاَ تَحْجُبَنَّ ذَا حَاجَهٍ عَنْ لِقَائِکَ بِهَا،»۹
«وَ لَا»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
لَا: حَرْفُ نَهْیٍ وَ جَزْمٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لا: حرف نهی و جزم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«تَحْجُبَنَّ»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لِاتِّصَالِهِ بِنُونِ التَّوْکِیدِ؛
«فعل مضارع مبنی بر فتح به دلیل اتصال به نون تأکید است»
وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ؛
«در محل جزم است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «أنت» است»
«ذَا»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْأَلِفُ؛ لِأَنَّهُ مِنَ الْأَسْمَاءِ السِّتَّهِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن الف است؛ زیرا از اسماء سته است، و آن مضاف است»
«حَاجَهٍ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ عَلَى آخِرِهِ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری در آخر آن است، و دومی برای تنوین است»
«عَنْ»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«لِقَائِکَ»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به اضافه است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «تَحْجُبَنَّ»؛
«و جار و مجرور به فعل «تَحْجُبَنَّ» تعلق دارند»
«بِهَا»:
الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْمَصْدَرِ «لِقَائِکَ»؛
«و جار و مجرور به مصدر «لِقَائِکَ» تعلق دارند»
«فَإِنَّهَا إِنْ ذِیدَتْ عَنْ أَبْوَابِکَ فِی أَوَّلِ وِرْدِهَا»۱۰
«فَإِنَّهَا»:
الْفَاءُ: تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«فاء: تعلیلیه است»
إِنَّهَا: إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إنّها: إنّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ اسْمُ «إِنَّ»؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل نصب و اسم «إِنَّ» است»
«إِنْ»:
حَرْفُ شَرْطٍ وَ جَزْمٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف شرط و جزم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«ذِیدَتْ»:
فِعْلٌ مَاضٍ لِلْمَجْهُولِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مجهول مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ فِعْلُ الشَّرْطِ؛
«در محل جزم و فعل شرط است»
وَ نَائِبُ الْفَاعِلِ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هِیَ؛
«و نائب فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هی» است»
وَ التَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ؛
«و تاء برای تأنیث است»
«عَنْ»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«أَبْوَابِکَ»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به اضافه است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «ذِیدَتْ»؛
«و جار و مجرور به فعل «ذِیدَتْ» تعلق دارند»
«فِی»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«أَوَّلِ»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
«وِرْدِهَا»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ عَلَى آخِرِهِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری در آخر آن است، و آن مضاف است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور به حال محذوف تعلق دارند»
«لَمْ تُحْمَدْ فِیمَا بَعْدُ عَلَى قَضَائِهَا.»۱۱
«لَمْ»:
حَرْفُ نَفْیٍ وَ جَزْمٍ وَ قَلْبٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف نفی، جزم و قلب مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«تُحْمَدْ»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ لِلْمَجْهُولِ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ السُّکُونُ الظَّاهِرَهُ؛
«فعل مضارع مجهول مجزوم و علامت جزم آن سکون ظاهری است»
وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ جَوَابُ الشَّرْطِ؛
«در محل جزم و جواب شرط است»
وَ نَائِبُ الْفَاعِلِ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و نائب فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «أنت» است»
«فِیمَا»:
فِی: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«فی: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
مَا: اسْمٌ مَوْصُولٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«ما: اسم موصول مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «تُحْمَدْ»؛
«و جار و مجرور به فعل «تُحْمَدْ» تعلق دارند»
«بَعْدُ»:
ظَرْفُ زَمَانٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ فِیهِ؛
«ظرف زمان مبنی بر ضم در محل نصب مفعولفیه است»
وَ الظَّرْفُ «بَعْدُ» مُتَعَلِّقٌ بِفِعْلِ (اسْتَقَرَّ) الْمَحْذُوفِ؛
«و ظرف «بَعْدُ» به فعل محذوف «استقرّ» تعلق دارد»
وَ جُمْلَهُ (اسْتَقَرَّ) صِلَهُ الْمَوْصُولِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«و جمله «استقرّ» صله موصول است و محلی از اعراب ندارد»
«عَلَى»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«قَضَائِهَا»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «تُحْمَدْ»؛
«و جار و مجرور به فعل «تُحْمَدْ» تعلق دارند»
وَ جُمْلَهُ «إِنْ ذِیدَتْ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرُ «إِنَّ»؛
«و جمله «إِنْ ذِیدَتْ» در محل رفع و خبر «إِنَّ» است»
وَ جُمْلَهُ «إِنَّهَا…» تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«و جمله «إِنَّهَا…» تعلیلیه است»
«وَ اُنْظُرْ إِلَى مَا اِجْتَمَعَ عِنْدَکَ مِنْ مَالِ اَللَّهِ»۱۲
«وَ انْظُرْ»:
الْوَاوُ: اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«واو: استئنافیه است»
انْظُرْ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ الظَّاهِرِ؛
«انظر: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «أنت» است»
«إِلَى»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«مَا»:
اسْمٌ مَوْصُولٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«اسم موصول مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «انْظُرْ»؛
«و جار و مجرور به فعل «انْظُرْ» تعلق دارند»
«اجْتَمَعَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»
«عِنْدَکَ»:
مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولفیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به اضافه است»
وَ الظَّرْفُ مُتَعَلِّقٌ بِالْفِعْلِ «اجْتَمَعَ»؛
«و ظرف به فعل «اجْتَمَعَ» تعلق دارد»
«مِنْ»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«مَالِ»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
«اللهِ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ عَلَى آخِرِهِ؛
«لفظ جلاله مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری در آخر آن است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ بَیَانُ «مَا»؛
«و جار و مجرور برای بیان «مَا» است»
وَ جُمْلَهُ «اجْتَمَعَ» صِلَهُ الْمَوْصُولِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«و جمله «اجْتَمَعَ» صله موصول است و محلی از اعراب ندارد»
وَ جُمْلَهُ «انْظُرْ» اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله «انْظُرْ» استئنافیه است»
«فَاصْرِفْهُ إِلَى مَنْ قِبَلَکَ مِنْ ذَوِی اَلْعِیَالِ وَ اَلْمَجَاعَهِ،»۱۳
«فَاصْرِفْهُ»:
الْفَاءُ: عَاطِفَهٌ؛
«فاء: عاطفه است»
اصْرِفْهُ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ الظَّاهِرِ؛
«اصرفه: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «أنت» است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل نصب مفعولبه است»
«إِلَى»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«مَنْ»:
اسْمٌ مَوْصُولٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«اسم موصول مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «اصْرِفْهُ»؛
«و جار و مجرور به فعل «اصْرِفْهُ» تعلق دارند»
«قِبَلَکَ»:
مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولفیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به اضافه است»
وَ الظَّرْفُ «قِبَلَکَ» مُتَعَلِّقٌ بِفِعْلِ (اسْتَقَرَّ) الْمَحْذُوفِ؛
«و ظرف «قِبَلَکَ» به فعل محذوف «استقرّ» تعلق دارد»
وَ جُمْلَهُ (اسْتَقَرَّ) صِلَهُ الْمَوْصُولِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«و جمله «استقرّ» صله موصول است و محلی از اعراب ندارد»
وَ جُمْلَهُ «اصْرِفْهُ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «انْظُرْ…»؛
«و جمله «اصْرِفْهُ» به جمله «انْظُرْ…» معطوف است»
«مِنْ»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«ذَوِی»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْیَاءُ؛ لِأَنَّهُ مُلْحَقٌ بِجَمْعِ الْمُذَکَّرِ السَّالِمِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن «یاء» است؛ زیرا ملحق به جمع مذکر سالم است، و آن مضاف است»
«الْعِیَالِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ عَلَى آخِرِهِ؛
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
