شیعه فایل |
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۳۶
در حال بارگذاری
توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۳۶ دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است
شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.
لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.
توجه : در صورت مشاهده بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۳۶،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد
بخشی از متن پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۳۶ :
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۳۶
««نامه قبل
نامه بعد»»
فهرست
گزارش خطا
نام:
شماره موبایل :
متن پیام
ارسال
نامه ۳۶
مِنْ کِتابٍ لَهُ (عَلَیْهِالسَّلامُ):
«از نامههای آن حضرت (علیهالسلام):»
إِلَى أَخِیهِ عَقِیلِ بْنِ أَبِی طَالِبٍ، فِی ذِکْرِ جَیْشٍ أَنْفَذَهُ إِلَى بَعْضِ الْأَعْدَاءِ، وَ هُوَ جَوَابُ کِتَابٍ کَتَبَهُ إِلَیْهِ عَقِیلٌ؛
«به برادرش عقیل بن ابیطالب، در ذکر لشکری که به سوی برخی از دشمنان فرستاد، و آن پاسخی است به نامهای که عقیل به او نوشته بود.»
«فَسَرَّحْتُ إِلَیْهِ جَیْشًا کَثِیفًا مِنَ الْمُسْلِمِینَ،»۱
«فَسَرَّحْتُ»:
الْفَاءُ: بِحَسَبِ مَا قَبْلَهَا
[۱] وَ ظَاهِرُهَا الْعَطْفُ…
؛
«فاء: بر حسب ماقبل آن است
[۲] و ظاهر آن عطف است…
»
سَرَّحْتُ: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛
«سَرَّحْتُ: فعل ماضی مبنی بر سکون به دلیل اتصالش به ضمیر رفع است»
وَ التَّاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و تاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل رفع، فاعل واقع شده است»
«إِلَیْهِ»:
إِلَى: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إلی: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «سَرَّحْتُ»؛
«و جار و مجرور به فعل «سَرَّحْتُ» تعلق دارند»
«جَیْشًا»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«کَثِیفًا»:
نَعْتٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«نعت منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«مِنَ»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَ حُرِّکَ بِالْفَتْحِ مَنْعًا لِالْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ، لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و برای جلوگیری از التقای ساکنین، با فتحه حرکت داده شده و محلی از اعراب ندارد»
«الْمُسْلِمِینَ»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْیَاءُ لِأَنَّهُ جَمْعُ مُذَکَّرٍ سَالِمٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن «یاء» است زیرا جمع مذکر سالم است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِنَعْتٍ مَحْذُوفٍ لِ «جَیْشًا»؛
«و جار و مجرور به نعت محذوف برای «جَیْشًا» تعلق دارند»
«فَلَمَّا بَلَغَهُ ذَلِکَ شَمَّرَ هَارِبًا،»۲
«فَلَمَّا»:
الْفَاءُ: اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«فاء: استئنافیه است»
لَمَّا: ظَرْفُ زَمَانٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ فِیهِ؛
«لما: ظرف زمان مبنی بر سکون است که در محل نصب مفعولفیه واقع شده است»
وَ هُوَ مُتَعَلِّقٌ بِجَوَابِ الشَّرْطِ «شَمَّرَ»؛
«و آن به جواب شرط «شَمَّرَ» تعلق دارد»
«بَلَغَهُ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است»
«ذَلِکَ»:
اسْمُ إِشَارَهٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«اسم اشاره مبنی بر سکون است که در محل رفع، فاعل واقع شده است»
وَ اللَّامُ لِلْبُعْدِ؛
«و لام برای دور است»
وَ الْکَافُ لِلْخِطَابِ؛
«و کاف برای خطاب است»
وَ جُمْلَهُ «بَلَغَهُ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و جمله «بَلَغَهُ» در محل جر به اضافه واقع شده است»
«شَمَّرَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»
«هَارِبًا»:
حَالٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«حال منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
وَ جُمْلَهُ «لَمَّا بَلَغَهُ…» اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله «لَمَّا بَلَغَهُ…» استئنافیه است»
«وَ نَکَصَ نَادِمًا،»۳
«وَ نَکَصَ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
نَکَصَ: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«نکص: فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»
«نَادِمًا»:
حَالٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«حال منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
وَ جُمْلَهُ «نَکَصَ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «شَمَّرَ»؛
«و جمله «نَکَصَ» بر جمله «شَمَّرَ» معطوف است»
«فَلَحِقُوهُ بِبَعْضِ الطَّرِیقِ،»۴
«فَلَحِقُوهُ»:
الْفَاءُ: عَاطِفَهٌ؛
«فاء: عاطفه است»
لَحِقُوهُ: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛
«لحقوه: فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصالش به واو است»
وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و واو: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل رفع، فاعل واقع شده است»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است»
«بِبَعْضِ»:
الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
بَعْضِ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«بعض: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف میباشد»
«الطَّرِیقِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «لَحِقُوهُ»؛
«و جار و مجرور به فعل «لَحِقُوهُ» تعلق دارند»
وَ جُمْلَهُ «لَحِقُوهُ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «نَکَصَ»؛
«و جمله «لَحِقُوهُ» بر جمله «نَکَصَ» معطوف است»
«وَ قَدْ طَفَّلَتِ الشَّمْسُ لِلْإِیَابِ،»۵
«وَ قَدْ»:
الْوَاوُ: حَالِیَّهٌ؛
«واو: حالیه است»
قَدْ: حَرْفُ تَحْقِیقٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«قد: حرف تحقیق مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«طَفَّلَتِ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ التَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ سَاکِنَهٌ وَ حُرِّکَتْ بِالْکَسْرِ مَنْعًا لِالْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ؛
«و تاء برای تأنیث، ساکن است و برای جلوگیری از التقای ساکنین، با کسره حرکت داده شده است»
«الشَّمْسُ»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
«لِلْإِیَابِ»:
اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
الْإِیَابِ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«الإیاب: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «طَفَّلَتِ»؛
«و جار و مجرور به فعل «طَفَّلَتِ» تعلق دارند»
وَ الْجُمْلَهُ حَالِیَّهٌ؛
«و این جمله حالیه است»
«فَاقْتَتَلُوا شَیْئًا کَلَا وَ لَا،»۶
«فَاقْتَتَلُوا»:
الْفَاءُ: عَاطِفَهٌ؛
«فاء: عاطفه است»
اقْتَتَلُوا: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛
«اقتتلوا: فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصالش به واو است»
وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع، فاعل واقع شده است»
وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛
«و الف، فارقه است»
«شَیْئًا»:
مَفْعُولٌ مُطْلَقٌ
[۳] شَیْئًا: مَفْعُولٌ مُطْلَقٌ لِلْفِعْلِ (اقْتَتَلُوا)، وَ مَعْنَاهُ اقْتَتَلُوا قِتَالًا، أَوْ مَفْعُولٌ فِیهِ.
مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مفعول مطلق
[۴] شیئاً: مفعول مطلق برای فعل (اقتتلوا) است، و معنایش «اقتتلوا قتالاً» (جنگیدند، جنگیدنی) است، یا مفعولفیه میباشد.
منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«کَلَا»
[۵] کَلَا وَ لَا: ظَرْفٌ مُسْتَقِرٌّ فِی مَحَلِّ النَّصْبِ لِأَنَّهُ صِفَهٌ لِقَوْلِهِ «شَیْئًا» وَ مَعْنَاهُ قَلِیلًا وَ قَلِیلًا کِنَایَهٌ عَنِ السُّرْعَهِ التَّامَّهِ، فَإِنَّ حَرْفَیْنِ ثَانِیهِمَا حَرْفُ لِینٍ، سَرِیعَا الْإِنْقِضَاءِ عِنْدَ السَّمْعِ، قَالَ أَبُو بُرْهَانٍ الْمَغْرِبِیُّ: وَ أَسْرَعُ فِی الْعَیْنِ مِنْ لَحْظَهٍ وَ أَقْصَرُ فِی السَّمْعِ مِنْ لَا وَ لَا وَ الْمَعْرُوفُ عِنْدَ أَهْلِ اللُّغَهِ: کَلَا وَ ذَا، وَ رُوِیَتْ غَیْرَ ذَلِکَ. (لَا وَ لَا) مَحَلُّهَا الْجَرُّ بِإِضَافَهِ (الْکَافِ) الَّتِی هِیَ بِمَعْنَى (مِثْلِ) کَمَا قُلْنَا.
[۶] کَلَا وَ لَا: ظرف مستقر در محل نصب است، زیرا صفت برای «شیئاً» میباشد و معنای آن «اندکی و اندکی» است که کنایه از سرعت کامل است. زیرا این دو حرف که دومی حرف لین (حرف صدادار) است، در هنگام شنیدن به سرعت ادا میشوند. ابوبرهان مغربی گفته است: «و در چشم از یک لحظه سریعتر و در گوش از «لا و لا» کوتاهتر». آنچه نزد اهل لغت معروف است، «کلا و ذا» میباشد و غیر از آن نیز روایت شده است. (لا و لا) محل آن به خاطر مضاف واقع شدن برای «کاف» که به معنای «مثل» است، جر میباشد، همانطور که گفتیم.
:
الْکَافُ: اسْمٌ بِمَعْنَى «مِثْل» مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ نَعْتٌ «شَیْئًا»؛
«کاف: اسم به معنای «مِثْل» مبنی بر فتح است که در محل نصب، نعت برای «شَیْئًا» واقع شده است»
لَا: اسْمٌ
[۷] قُصِدَ لَفْظُهُ.
مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«لا: اسم
[۸] لفظ آن قصد شده است.
مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
«وَ لَا»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
لَا: مَعْطُوفٌ عَلَى «لَا» مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ؛
«لا: معطوف بر «لَا» مبنی بر سکون است»
«فَمَا کَانَ إِلَّا کَمَوْقِفِ سَاعَهٍ»۷
«فَمَا»:
الْفَاءُ: اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«فاء: استئنافیه است»
مَا: حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«ما: حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«کَانَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ نَاقِصٌ
[۹] قِیلَ (کَانَ) فِعْلٌ تَامٌّ لَا خَبَرَ لَهُ، وَ (کَمَوْقِفٍ) فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مُسْتَثْنًى مُفَرَّغٌ.
مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی ناقص
[۱۰] گفته شده (کان) فعل تام است و خبر ندارد، و (کموقف) در محل نصب، مستثنای مفرغ است.
مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ اسْمُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و اسم آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»
«إِلَّا»:
حَرْفُ اسْتِثْنَاءٍ وَ حَصْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف استثناء و حصر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«کَمَوْقِفِ»:
الْکَافُ: حَرْفُ جَرٍّ وَ تَشْبِیهٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«کاف: حرف جر و تشبیه مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
مَوْقِفِ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«موقف: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف میباشد»
«سَاعَهٍ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِخَبَرِ «کَانَ» مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور به خبر محذوفِ «کَانَ» تعلق دارند»
وَ جُمْلَهُ «مَا کَانَ» اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله «مَا کَانَ» استئنافیه است»
«حَتَّى نَجَا جَرِیضًا»۸
«حَتَّى»:
حَرْفُ ابْتِدَاءٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف ابتداء مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«نَجَا»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الْمُقَدَّرِ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»
«جَرِیضًا»:
حَالٌ
[۱۱] جَرِیضًا: حَالٌ مِنْ فَاعِلِ (نَجَا).
مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«حال
[۱۲] جریضاً: حال از فاعل (نجا) است.
منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«بَعْدَ مَا أُخِذَ مِنْهُ بِالْمُخَنَّقِ،»۹
«بَعْدَ»:
مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولفیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف میباشد»
«مَا»:
اسْمٌ مَوْصُولٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«اسم موصول مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الظَّرْفُ مُتَعَلِّقٌ بِالْفِعْلِ «نَجَا»؛
«و ظرف به فعل «نَجَا» تعلق دارد»
«أُخِذَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ لِلْمَجْهُولِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مجهول مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ نَائِبُ الْفَاعِلِ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و نائب فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»
«مِنْهُ»:
مِنْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«من: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أُخِذَ»؛
«و جار و مجرور به فعل «أُخِذَ» تعلق دارند»
وَ جُمْلَهُ «أُخِذَ» صِلَهُ الْمَوْصُولِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«و جمله «أُخِذَ» صله موصول است و محلی از اعراب ندارد»
«بِالْمُخَنَّقِ»:
الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
الْمُخَنَّقِ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«المخنّق: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أُخِذَ»؛
«و جار و مجرور به فعل «أُخِذَ» تعلق دارند»
«وَ لَمْ یَبْقَ مِنْهُ غَیْرُ الرَّمَقِ،»۱۰
«وَ لَمْ»:
الْوَاوُ: حَالِیَّهٌ؛
«واو: حالیه است»
لَمْ: حَرْفُ نَفْیٍ وَ جَزْمٍ وَ قَلْبٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لم: حرف نفی و جزم و قلب مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«یَبْقَ»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ حَذْفُ حَرْفِ الْعِلَّهِ؛
«فعل مضارع مجزوم و علامت جزم آن حذف حرف عله است»
«مِنْهُ»:
مِنْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«من: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور به حال محذوف تعلق دارند»
«غَیْرُ»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و مضاف میباشد»
«الرَّمَقِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ جُمْلَهُ «لَمْ یَبْقَ» حَالِیَّهٌ؛
«و جمله «لَمْ یَبْقَ» حالیه است»
«فَلَأْیًا بِلَأْیٍ مَا نَجَا.»۱۱
«فَلَأْیًا»:
الْفَاءُ: عَاطِفَهٌ؛
«فاء: عاطفه است»
لَأْیًا: مَفْعُولٌ مُطْلَقٌ
[۱۳] أَیْضًا مَنْصُوبٌ عَلَى الْمَصْدَرِیَّهِ لِفِعْلٍ مَحْذُوفٍ، أَوْ مَصْدَرٌ مَنْصُوبٌ قَائِمٌ مَقَامَ الْحَالِ، أَیْ نَجَا مُبْطِئًا، وَ الْعَامِلُ فِی الْمَصْدَرِ مَحْذُوفٌ، أَیْ أَبْطَأَ إِبْطَاءً. وَ قَالَ الرَّاوَنْدِیُّ: نُصِبَ عَلَى الظَّرْفِیَّهِ.
مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«لأیاً: مفعول مطلق
[۱۴] همچنین بر مصدریت برای فعل محذوف منصوب است، یا مصدری منصوب و جانشین حال است، یعنی به کندی نجات یافت، و عامل در مصدر محذوف است، یعنی «أبطأ إبطاءً». و راوندی گفته است: بر ظرفیت نصب شده است.
منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«بِلَأْیٍ»:
الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
لَأْیٍ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلثِّقَلِ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«لأیٍ: اسم مجرور و علامت جر آن کسره مقدره بر آخر آن به دلیل ثقل است، و دومی برای تنوین است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِقَوْلِهِ «لَأْیًا»، أَیْ: لَأْیًا مَقْرُونًا بِلَأْیٍ؛
«و جار و مجرور به «لأیاً» تعلق دارند، یعنی: لأیاً همراه با لأیٍ»
«مَا»:
حَرْفٌ مَصْدَرِیٌّ
[۱۵] وَ قِیلَ (مَا) زَائِدَهٌ.
مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف مصدری
[۱۶] و گفته شده (ما) زائده است.
مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«نَجَا»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الْمُقَدَّرِ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»
وَ الْمَصْدَرُ الْمُؤَوَّلُ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ
[۱۷] وَ التَّقْدِیرُ لَأْیًا بِلَأْیٍ نَجَاؤُهُ، أَیْ: عَسُرَتْ نَجَاتُهُ.
؛
«و مصدر مؤول در محل رفع، فاعل
[۱۸] و تقدیر آن «لأیاً بلأیٍ نجاته» است، یعنی: نجاتش دشوار شد.
واقع شده است»
«فَدَعْ عَنْکَ قُرَیْشًا وَ تَرْکَاضَهُمْ فِی الضَّلَالِ.»۱۲
«فَدَعْ»:
الْفَاءُ: اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«فاء: استئنافیه است»
دَعْ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ الظَّاهِرِ؛
«دع: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوباً به تقدیر «أنت» است»
«عَنْکَ»:
عَنْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«عن: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «دَعْ»؛
«و جار و مجرور به فعل «دَعْ» تعلق دارند»
«قُرَیْشًا»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«وَ تَرْکَاضَهُمْ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
تَرْکَاضَهُمْ: مَعْطُوفٌ عَلَى
[۱۹] تَرْکَاضُهُمْ عَطْفٌ عَلَى (قُرَیْشًا)، وَ مَعْنَاهُ: شِدَّهُ الْعَدْوِ، وَ یُحْتَمَلُ أَنْ تَکُونَ الْوَاوُ بِمَعْنَى (مَعَ).
«قُرَیْشًا»: مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«ترکاضهم: معطوف بر
[۲۰] «ترکاضهم» عطف بر (قریشاً) است، و معنایش: شدت دویدن است، و احتمال دارد که واو به معنای (مع) باشد.
«قُرَیْشًا»، مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف میباشد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
«فِی»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«الضَّلَالِ»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور به حال محذوف تعلق دارند»
وَ جُمْلَهُ «دَعْ» اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله «دَعْ» استئنافیه است»
«وَ تَجْوَالَهُمْ فِی الشِّقَاقِ،»۱۳
«وَ تَجْوَالَهُمْ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
تَجْوَالَهُمْ: مَعْطُوفٌ عَلَى «قُرَیْشًا»: مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«تجوالهم: معطوف بر «قُرَیْشًا»، مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف میباشد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
«فِی»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«الشِّقَاقِ»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور به حال محذوف تعلق دارند»
«وَ جِمَاحَهُمْ فِی التِّیهِ،»۱۴
«وَ جِمَاحَهُمْ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
جِمَاحَهُمْ: مَعْطُوفٌ عَلَى «قُرَیْشًا»: مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«جماحهم: معطوف بر «قُرَیْشًا»، مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف میباشد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
«فِی»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«التِّیهِ»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور به حال محذوف تعلق دارند»
«فَإِنَّهُمْ قَدْ أَجْمَعُوا عَلَى حَرْبِی»۱۵
«فَإِنَّهُمْ»:
الْفَاءُ: تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«فاء: تعلیلیه است»
إِنَّهُمْ: إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إنهم: إنَّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبِ اسْمِ «إِنَّ»؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب، اسم «إِنَّ» واقع شده است»
«قَدْ»:
حَرْفُ تَحْقِیقٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف تحقیق مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«أَجْمَعُوا»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛
«فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصالش به واو است»
وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع، فاعل واقع شده است»
وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛
«و الف، فارقه است»
«عَلَى»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«حَرْبِی»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره مقدره است و مضاف میباشد»
وَ الْیَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و یاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أَجْمَعُوا»؛
«و جار و مجرور به فعل «أَجْمَعُوا» تعلق دارند»
وَ جُمْلَهُ «قَدْ أَجْمَعُوا» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعِ خَبَرِ «إِنَّ»؛
«و جمله «قَدْ أَجْمَعُوا» در محل رفع، خبر «إِنَّ» است»
وَ جُمْلَهُ «إِنَّهُمْ قَدْ أَجْمَعُوا» تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«و جمله «إِنَّهُمْ قَدْ أَجْمَعُوا» تعلیلیه است»
«کَإِجْمَاعِهِمْ عَلَى حَرْبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ قَبْلِی،»۱۶
«کَإِجْمَاعِهِمْ»:
الْکَافُ: حَرْفُ جَرٍّ وَ تَشْبِیهٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«کاف: حرف جر و تشبیه مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
إِجْمَاعِهِمْ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«إجماعهم: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف میباشد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ، أَوْ بِنَائِبِ مَفْعُولٍ مُطْلَقٍ، أَیْ: إِجْمَاعًا کَإِجْمَاعِهِمْ…؛
«و جار و مجرور به حال محذوف، یا به نائب مفعول مطلق تعلق دارند، یعنی: اجماعاً کإجماعهم…»
«عَلَى»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«حَرْبِ»:
اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف میباشد»
«رَسُولِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف میباشد»
«اللَّهِ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْمَصْدَرِ «إِجْمَاعِهِمْ»؛
«و جار و مجرور به مصدر «إِجْمَاعِهِمْ» تعلق دارند»
«صَلَّى»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الْمُقَدَّرِ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»
«اللَّهُ»:
لَفْظُ الْجَلَالَهِ فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛
«لفظ جلاله فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»
«عَلَیْهِ»:
عَلَى: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«علی: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «صَلَّى»؛
«و جار و مجرور به فعل «صَلَّى» تعلق دارند»
«وَ آلِهِ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
آلِهِ: مَعْطُوفٌ عَلَى الْهَاءِ فِی «عَلَیْهِ»: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ عَلَى آخِرِهِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«آله: معطوف بر هاء در «علیه»، اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری در آخر آن است و مضاف میباشد»
وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ» اعْتِرَاضِیَّهٌ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«و جمله «صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ» اعتراضیه است و محلی از اعراب ندارد»
«قَبْلِی»:
مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى مَا قَبْلَ الْیَاءِ لِمُنَاسَبَهِ الْیَاءِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولفیه منصوب و علامت نصب آن فتحه مقدره بر ماقبل «یاء» به دلیل تناسب با «یاء» است و مضاف میباشد»
وَ الْیَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و یاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الظَّرْفُ «قَبْلِی» مُتَعَلِّقٌ بِالْمَصْدَرِ «إِجْمَاعِهِمْ»؛
«و ظرف «قَبْلِی» به مصدر «إِجْمَاعِهِمْ» تعلق دارد»
«فَجَزَتْ قُرَیْشًا عَنِّی الْجَوَازِی!»۱۷
«فَجَزَتْ»:
الْفَاءُ: اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«فاء: استئنافیه است»
جَزَتْ: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الْمُقَدَّرِ عَلَى الْأَلِفِ الْمَحْذُوفَهِ لِلتَّعَذُّرِ؛
«جزت: فعل ماضی مبنی بر فتح مقدر بر الف محذوفه به دلیل تعذر است»
وَ التَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ؛
«و تاء برای تأنیث است»
«قُرَیْشًا»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و دومی برای تنوین است»
«عَنِّی»:
عَنْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ؛
«عن: حرف جر مبنی بر سکون است»
وَ النُّونُ الْمُدْغَمَهُ لِلْوِقَایَهِ؛
«و نون مدغمه برای وقایه است»
وَ الْیَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و یاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «جَزَتْ»؛
«و جار و مجرور به فعل «جَزَتْ» تعلق دارند»
«الْجَوَازِی»
[۲۱] الْجَوَازِی: فَاعِلُ جَزَتْ. قَالَ الشَّارِحُ الْمُعْتَزِلِیُّ: هَذِهِ کَلِمَهٌ تَجْرِی مَجْرَى الْمَثَلِ، تَقُولُ لِمَنْ یُسِیءُ إِلَیْکَ وَ تَدْعُو عَلَیْهِ: جَزَتْکَ عَنِّی الْجَوَازِی، أَیْ: أَصَابَتْکَ کُلُّ سُوءٍ وَ مُجَازَاهٍ تُقَدَّرُ لِعَمَلِکَ.
[۲۲] الجوازی: فاعلِ فعل «جَزَتْ» است. شارح معتزلی گفته است: این کلمهای است که به صورت ضربالمثل به کار میرود، به کسی که به تو بدی میکند و بر او نفرین میکنی، میگویی: «جَزَتْکَ عَنِّی الْجَوَازِی»، یعنی: هر بدی و مجازاتی که سزاوار عمل توست، به تو برسد.
:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلثِّقَلِ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه مقدره بر آخر آن به دلیل ثقل است»
وَ الْجُمْلَهُ دُعَائِیَّهٌ؛
«و این جمله دعائیه است»
«فَقَدْ قَطَعُوا رَحِمِی،»۱۸
«فَقَدْ»:
الْفَاءُ: تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«فاء: تعلیلیه است»
قَدْ: حَرْفُ تَحْقِیقٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«قد: حرف تحقیق مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
«قَطَعُوا»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛
«فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصالش به واو است»
وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع، فاعل واقع شده است»
وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛
«و الف، فارقه است»
«رَحِمِی»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى مَا قَبْلَ الْیَاءِ لِمُنَاسَبَهِ الْیَاءِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه مقدره بر ماقبل «یاء» به دلیل تناسب با «یاء» است و مضاف میباشد»
وَ الْیَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و یاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الْجُمْلَهُ تَعْلِیلِیَّهٌ؛
«و این جمله تعلیلیه است»
«وَ سَلَبُونِی سُلْطَانَ ابْنِ أُمِّی.»۱۹
«وَ سَلَبُونِی»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
سَلَبُونِی: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛
«سلبونی: فعل ماضی مبنی ب
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
