پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۲۷


در حال بارگذاری
10 نوامبر 2025
فایل پاورپوینت
20870
3 بازدید
۱۹۹,۰۰۰ تومان
خرید

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۲۷ دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۲۷،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد


بخشی از متن پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۲۷ :

پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۲۷

««نامه قبل

نامه بعد»»

فهرست

گزارش خطا

نام:

شماره موبایل :

متن پیام

ارسال

نامه ۲۷

وَ مِنْ عَهْدٍ لَهُ (عَلَیْهِ‌السَّلَامُ):
«و از عهدنامه آن حضرت (علیه‌السلام):»

إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی بَکْرٍ (رَضِیَ‌اللهُ‌عَنْهُ) حِینَ قَلَّدَهُ مِصْرَ؛
«به محمد بن ابی بکر (رضی‌الله‌عنه) هنگامی که او را به حکومت مصر گماشت»

«فَاخْفِضْ لَهُمْ جَنَاحَکَ‌»۱
«فَاخْفِضْ‌»:

الْفَاءُ: اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛

«فاء: استینافیه است»

اخْفِضْ‌: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ الظَّاهِرِ؛

«اخْفِضْ‌: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوبی به تقدیر «أنت» است»

«لَهُمْ‌»:

اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

هُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «اخْفِضْ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «اخْفِضْ‌» هستند»

«جَنَاحَکَ‌»:

مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مفعول‌به منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به اضافه است»

وَ جُمْلَهُ «اخْفِضْ‌» اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛

«و جمله «اخْفِضْ‌» استینافیه است»

«وَ أَلِنْ لَهُمْ جَانِبَکَ»۲
«وَ أَلِنْ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ

[۱] الْجُمَلُ (وَ أَلِنْ، وَ ابْسُطْ، وَ آسِ) مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ (اخْفِضْ).

؛

«واو: عاطفه است

[۲] جمله‌های (وَ أَلِنْ، وَ ابْسُطْ، وَ آسِ) به جمله (اخْفِضْ) عطف شده‌اند.

»

أَلِنْ‌: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ الظَّاهِرِ؛

«أَلِنْ‌: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوبی به تقدیر «أنت» است»

«لَهُمْ‌»:

اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

هُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أَلِنْ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «أَلِنْ‌» هستند»

«جَانِبَکَ‌»:

مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مفعول‌به منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به اضافه است»

«وَ ابْسُطْ لَهُمْ وَجْهَکَ‌»۳
«وَ ابْسُطْ»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

ابْسُطْ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ الظَّاهِرِ؛

«ابْسُطْ: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوبی به تقدیر «أنت» است»

«لَهُمْ‌»:

اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

هُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «ابْسُطْ»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «ابْسُطْ» هستند»

«وَجْهَکَ‌»:

مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مفعول‌به منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به اضافه است»

«وَ آسِ‌ بَیْنَهُمْ فِی اللَّحْظَهِ وَ النَّظْرَهِ»۴
«وَ آسِ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

آسِ‌

[۳] آسِ بَیْنَهُمْ: فِعْلُ أَمْرٍ مِنْ أَسَى بِمَدِّ الْهَمْزَهِ، أَیْ: اجْعَلْ بَعْضَهُمْ أُسْوَهَ بَعْضٍ، أَیْ: مُسْتَوِینَ.

: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى حَذْفِ حَرْفِ الْعِلَّهِ؛

«آسِ‌

[۴] آسِ بَینَهُم: فعل امر از «أسی» با مد همزه است، یعنی: برخی از آنان را الگوی برخی دیگر قرار بده، یعنی: برابر و یکسان.

: فعل امر مبنی بر حذف حرف عله است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوبی به تقدیر «أنت» است»

«بَیْنَهُمْ‌»:

مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مفعول‌فیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

هُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»

وَ الظَّرْفُ «بَیْنَهُمْ‌» مُتَعَلِّقٌ بِالْفِعْلِ «آسِ‌»؛

«و ظرف «بَیْنَهُمْ‌» متعلق به فعل «آسِ‌» است»

«فِی»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«اللَّحْظَهِ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «آسِ»، أَوْ بِنَائِبِ مَفْعُولٍ مُطْلَقٍ، أَیْ: مُؤَاسَاهً فِی اللَّحْظَهِ…؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «آسِ» یا نایب مفعول مطلق هستند، یعنی: برابر دانستن در نگاه…»

«وَ النَّظْرَهِ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

النَّظْرَهِ‌: مَعْطُوفٌ عَلَى «اللَّحْظَهِ‌»: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«النَّظْرَهِ‌: معطوف بر «اللَّحْظَهِ‌» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

«حَتَّى لاَ یَطْمَعَ الْعُظَمَاءُ فِی حَیْفِکَ‌ لَهُمْ»۵
«حَتَّى»:

حَرْفُ جَرٍّ وَ نَصْبٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر و نصب مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«لا»:

حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«یَطْمَعَ‌»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ بِأَنْ مُضْمَرَهٍ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«فعل مضارع به «أن» مقدره منصوب شده و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»

«الْعُظَمَاءُ‌»:

فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«فِی»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«حَیْفِکَ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یَطْمَعَ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «یَطْمَعَ‌» هستند»

«لَهُمْ‌»:

اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

هُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْمَصْدَرِ «حَیْفِ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به مصدر «حَیْفِ‌» هستند»

وَ الْمَصْدَرُ الْمُؤَوَّلُ مِنْ «أَنْ یَطْمَعَ‌» وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ «حَتَّى»؛

«و مصدر مؤول از «أَنْ یَطْمَعَ‌» در محل جر به حرف جر «حَتَّى» است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «آسِ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «آسِ‌» هستند»

«وَ لاَ یَیْأَسَ الضُّعَفَاءُ مِنْ عَدْلِکَ عَلَیْهِمْ»۶
«وَ لا»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

لَا: حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لا: حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«یَیْأَسَ‌»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ بِأَنْ مُضْمَرَهٍ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«فعل مضارع به «أن» مقدره منصوب شده و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»

«الضُّعَفَاءُ‌»:

فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«مِنْ‌»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«عَدْلِکَ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

وَ الْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یَیْأَسَ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «یَیْأَسَ‌» هستند»

«بِهِمْ»:

الْبَاءُ

[۵] وَ فِی نُسْخَهٍ (عَلَیْهِمْ) بَدَلَ (بِهِمْ)، وَ الضَّمِیرُ عَائِدٌ إِلَى (الْعُظَمَاءِ).

: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«باء

[۶] و در نسخه‌ای (علیهم) به جای (بهم) آمده است و ضمیر به (العظماء) برمی‌گردد.

: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»

هِمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْمَصْدَرِ «عَدْلِکَ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به مصدر «عَدْلِکَ‌» هستند»

وَ جُمْلَهُ «یَیْأَسَ‌» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «یَطْمَعَ‌»؛

«و جمله «یَیْأَسَ‌» به جمله «یَطْمَعَ‌» عطف شده است»

«فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى یُسَائِلُکُمْ مَعْشَرَ عِبَادِهِ عَنِ الصَّغِیرَهِ مِنْ أَعْمَالِکُمْ وَ الْکَبِیرَهِ، وَ الظَّاهِرَهِ وَ الْمَسْتُورَهِ»۷
«فَإِنَّ‌»:

الْفَاءُ: تَعْلِیلِیَّهٌ؛

«فاء: تعلیلیه است»

إِنَّ‌: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«إنّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

«اللهَ‌»:

لَفْظُ الْجَلَالَهِ اسْمُ «إِنَّ‌» مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«لفظ جلاله اسم «إِنَّ‌» منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»

«تَعَالَى»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الْمُقَدَّرِ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛

«فعل ماضی مبنی بر فتح مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»

وَ جُمْلَهُ «تَعَالَى» اعْتِرَاضِیَّهٌ؛

«و جمله «تَعَالَى» اعتراضیه است»

«یُسَائِلُکُمْ‌»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»

کُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛

«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل نصب مفعول‌به است»

«مَعْشَرَ»:

مُنَادًى

[۷] مَعْشَرَ: مُنَادًى بِحَرْفِ النِّدَاءِ الْمَحْذُوفِ، وَ الْجُمْلَهُ اعْتِرَاضِیَّهٌ، وَ یَجُوزُ نَصْبُهُ عَلَى الِاخْتِصَاصِ.

مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«منادی

[۸] معشر: منادی به حرف ندای محذوف است و جمله اعتراضیه است و نصب آن به دلیل اختصاص نیز جایز است.

منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

«عِبَادِهِ‌»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر در محل جر به اضافه است»

«عَنِ‌»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَ حُرِّکَ بِالْکَسْرِ مَنْعًا لِالْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است که برای جلوگیری از التقای ساکنین، با کسره حرکت داده شده است»

«الصَّغِیرَهِ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یُسَائِلُکُمْ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «یُسَائِلُکُمْ‌» هستند»

«مِنْ‌»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«أَعْمَالِکُمْ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

کُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛

«و جار و مجrور متعلق به حال محذوف هستند»

«وَ الْکَبِیرَهِ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

الْکَبِیرَهِ‌: مَعْطُوفٌ عَلَى «الصَّغِیرَهِ‌»: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«الْکَبِیرَهِ‌: معطوف بر «الصَّغِیرَهِ‌» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

«وَ الظَّاهِرَهِ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

الظَّاهِرَهِ‌: مَعْطُوفٌ عَلَى «الصَّغِیرَهِ‌»: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«الظَّاهِرَهِ‌: معطوف بر «الصَّغِیرَهِ‌» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

«وَ الْمَسْتُورَهِ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

الْمَسْتُورَهِ‌: مَعْطُوفٌ عَلَى «الصَّغِیرَهِ‌»: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«الْمَسْتُورَهِ‌: معطوف بر «الصَّغِیرَهِ‌» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ جُمْلَهُ «یُسَائِلُکُمْ‌» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرُ «إِنَّ‌»؛

«و جمله «یُسَائِلُکُمْ‌» در محل رفع خبر «إِنَّ‌» است»

وَ جُمْلَهُ «إِنَّ اللهَ یُسَائِلُکُمْ‌» تَعْلِیلِیَّهٌ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«و جمله «إِنَّ اللهَ یُسَائِلُکُمْ‌» تعلیلیه است و محلی از اعراب ندارد»

«فَإِنْ یُعَذِّبْ فَأَنْتُمْ أَظْلَمُ»۸
«فَإِنْ‌»:

الْفَاءُ: فَصِیحَهٌ؛

«فاء: فصیحه است»

إِنْ‌: حَرْفُ شَرْطٍ جَازِمٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«إن: حرف شرط جازم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«یُعَذِّبْ‌»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ السُّکُونُ الظَّاهِرَهُ؛

«فعل مضارع مجزوم و علامت جزم آن سکون ظاهری است»

وَ هُوَ فِعْلُ الشَّرْطِ؛

«و آن فعل شرط است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»

«فَأَنْتُمْ‌»:

الْفَاءُ: رَابِطَهٌ؛

«فاء: رابطه است»

أَنْتُمْ‌: ضَمِیرٌ مُنْفَصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ مُبْتَدَأٌ؛

«أنتم: ضمیر منفصل مبنی بر سکون در محل رفع مبتدا است»

«أَظْلَمُ‌»

[۹] أَظْلَمُ: هَهُنَا بِمَعْنَى الصِّفَهِ، لَا بِمَعْنَى التَّفْضِیلِ، وَ إِنَّمَا یُرَادُ فَأَنْتُمُ الظَّالِمُونَ، کَقَوْلِهِ تَعَالَى:

(وَ هُوَ أَهْوَنُ عَلَیْهِ)

الروم/سوره۳۰، الآیه۲۷. ، وَ کَقَوْلِهِمْ: اللَّهُ أَکْبَرُ.

[۱۰] أظلم: در اینجا به معنای صفت است، نه به معنای تفضیل، و مراد از آن «فأنتم الظالمون» است، مانند قول خداوند متعال:

(وَ هُوَ أَهْوَنُ عَلَیْهِ)

سوره روم/ آیه ۲۷ و مانند گفتارشان: الله أکبر.

:

خَبَرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

« خبر مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

وَ جُمْلَهُ «أَنْتُمْ أَظْلَمُ‌» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ جَوَابُ الشَّرْطِ؛

«و جمله «أَنْتُمْ أَظْلَمُ‌» در محل جزم جواب شرط است»

وَ جُمْلَهُ «إِنْ یُعَذِّبْ‌» جَوَابُ الشَّرْطِ الْمَحْذُوفِ؛

«و جمله «إِنْ یُعَذِّبْ‌» جواب شرط محذوف است»

«وَ إِنْ یَعْفُ فَهُوَ أَکْرَمُ»۹
«وَ إِنْ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

إِنْ‌: حَرْفُ شَرْطٍ جَازِمٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«إن: حرف شرط جازم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«یَعْفُ‌»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ حَذْفُ حَرْفِ الْعِلَّهِ؛

«فعل مضارع مجزوم و علامت جزم آن حذف حرف عله است»

وَ هُوَ فِعْلُ الشَّرْطِ؛

«و آن فعل شرط است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»

«فَهُوَ»:

الْفَاءُ: رَابِطَهٌ؛

«فاء: رابطه است»

هُوَ: ضَمِیرٌ مُنْفَصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ مُبْتَدَأٌ؛

«هو: ضمیر منفصل مبنی بر فتح در محل رفع مبتدا است»

«أَکْرَمُ‌»:

خَبَرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«خبر مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

وَ جُمْلَهُ «هُوَ أَکْرَمُ‌» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ جَوَابُ الشَّرْطِ؛

«و جمله «هُوَ أَکْرَمُ‌» در محل جزم جواب شرط است»

وَ جُمْلَهُ «إِنْ یَعْفُ‌» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «إِنْ یُعَذِّبْ‌»؛

«و جمله «إِنْ یَعْفُ‌» به جمله «إِنْ یُعَذِّبْ‌» عطف شده است»

«وَ اعْلَمُوا عِبَادَ اللَّهِ أَنَّ الْمُتَّقِینَ ذَهَبُوا بِعَاجِلِ الدُّنْیَا وَ آجِلِ الْآخِرَهِ»۱۰
«وَ اعْلَمُوا»:

الْوَاوُ: اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛

«واو: استینافیه است»

اعْلَمُوا: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى حَذْفِ النُّونِ لِأَنَّ مُضَارِعَهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛

«اعْلَمُوا: فعل امر مبنی بر حذف نون است زیرا مضارع آن از افعال خمسه است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است»

«عِبَادَ»:

مُنَادًى

[۱۱] لِحَرْفِ النِّدَاءِ الْمَحْذُوفِ.

مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«منادی

[۱۲] برای حرف ندای محذوف.

منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

«اللهِ‌»:

لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«لفظ جلاله مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ جُمْلَهُ النِّدَاءِ اعْتِرَاضِیَّهٌ؛

«و جمله ندا، اعتراضیه است»

«أَنَّ‌»:

حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

«الْمُتَّقِینَ‌»:

اسْمُ «أَنَّ‌» مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْیَاءُ؛ لِأَنَّهُ جَمْعُ مُذَکَّرٍ سَالِمٌ؛

«اسم «أَنَّ‌» منصوب و علامت نصب آن «یاء» است؛ زیرا جمع مذکر سالم است»

«ذَهَبُوا»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛

«فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصال آن به واو است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است»

«بِعَاجِلِ‌»:

الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»

عَاجِلِ‌: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«عَاجِلِ‌: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

«الدُّنْیَا»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «ذَهَبُوا»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «ذَهَبُوا» هستند»

«وَ آجِلِ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

آجِلِ‌: مَعْطُوفٌ عَلَى «عَاجِلِ‌»: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«آجِلِ‌: معطوف بر «عَاجِلِ‌» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

«الْآخِرَهِ‌»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ جُمْلَهُ «ذَهَبُوا» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرُ «أَنَّ‌»؛

«و جمله «ذَهَبُوا» در محل رفع خبر «أَنَّ‌» است»

وَ جُمْلَهُ «أَنَّ الْمُتَّقِینَ‌…» سَدَّتْ مَسَدَّ مَفْعُولَیْ «اعْلَمُوا»؛

«و جمله «أَنَّ الْمُتَّقِینَ‌…» جای دو مفعول «اعْلَمُوا» را گرفته است»

وَ جُمْلَهُ «اعْلَمُوا» اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛

«و جمله «اعْلَمُوا» استینافیه است»

«فَشَارَکُوا أَهْلَ الدُّنْیَا فِی دُنْیَاهُمْ»۱۱
«فَشَارَکُوا»:

الْفَاءُ: عَاطِفَهٌ؛

«فاء: عاطفه است»

شَارَکُوا: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛

«شَارَکُوا: فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصالش به واو است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است»

«أَهْلَ‌»:

مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مفعول‌به منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

«الدُّنْیَا»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»

«فِی»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«دُنْیَاهُمْ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است و مضاف است»

هُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «شَارَکُوا»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «شَارَکُوا» هستند»

«وَ لَمْ یُشَارِکُوا أَهْلَ الدُّنْیَا فِی آخِرَتِهِمْ»۱۲
«وَ لَمْ‌»:

الْوَاوُ: حَالِیَّهٌ؛

«واو: حالیه است»

لَمْ‌: حَرْفُ نَفْیٍ وَ جَزْمٍ وَ قَلْبٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لم: حرف نفی و جزم و قلب مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«یُشَارِکْهُمْ‌»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ السُّکُونُ الظَّاهِرَهُ؛

«فعل مضارع مجزوم و علامت جزم آن سکون ظاهری است»

هُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل نصب مفعول‌به است»

«أَهْلُ‌»:

فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و مضاف است»

«الدُّنْیَا»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»

«فِی»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«آخِرَتِهِمْ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یُشَارِکْهُمْ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «یُشَارِکْهُمْ‌» هستند»

وَ جُمْلَهُ «لَمْ یُشَارِکْهُمْ‌» حَالِیَّهٌ؛

«و جمله «لَمْ یُشَارِکْهُمْ‌» حالیه است»

«سَکَنُوا الدُّنْیَا بِأَفْضَلِ مَا سُکِنَتْ»۱۳
«سَکَنُوا»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛

«فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصال آن به واو است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است»

«الدُّنْیَا»:

مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛

«مفعول‌به منصوب و علامت نصب آن فتحه مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»

«بِأَفْضَلِ‌»:

الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»

أَفْضَلِ‌: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«أَفْضَلِ‌: اسم مجرور و علامت جر آن کسره است و مضاف است»

«مَا»:

حَرْفٌ مَصْدَرِیٌّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف مصدری مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِنَائِبِ مَفْعُولٍ مُطْلَقٍ مَحْذُوفٍ، أَیْ: سَکَنًا بِأَفْضَلِ…؛

«و جار و مجرور متعلق به نایب مفعول مطلق محذوف هستند، یعنی: سکونتی به بهترین شکل…»

«سُکِنَتْ‌»:

فِعْلٌ مَاضٍ لِلْمَجْهُولِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛

«فعل ماضی مجهول مبنی بر فتح ظاهری است»

وَ نَائِبُ الْفَاعِلِ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هِیَ؛

«و نایب فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هی» است»

وَ التَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ؛

«و تاء برای تأنیث است»

وَ الْمَصْدَرُ الْمُؤَوَّلُ

[۱۳] أَیْ: بِأَفْضَلِ سُکْنَاهَا، وَ یَجُوزُ أَنْ تَکُونَ (مَا) مَوْصُولَهً، بِمَعْنَى أَفْضَلِ الَّذِی سَکَنَتْهُ.

وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و مصدر مؤول

[۱۴] یعنی: به بهترین سکونت آن، و جایز است که (ما) موصوله باشد، به معنای بهترین چیزی که در آن سکونت گزیده‌اند.

در محل جر به اضافه است»

وَ جُمْلَهُ «سَکَنُوا» اسْتِئْنَافٌ بَیَانِیٌّ؛

«و جمله «سَکَنُوا» استیناف بیانی است»

«وَ أَکَلُوهَا بِأَفْضَلِ مَا أُکِلَتْ»۱۴
«وَ أَکَلُوهَا»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ

[۱۵] وَ الْجُمَلُ (وَ أَکَلُوهَا، فَحَظُوا، وَ أَخَذُوا. ثُمَّ انْقَلَبُوا) مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ (سَکَنُوا).

؛

«واو: عاطفه است

[۱۶] و جمله‌های (و أکلوها، فحظوا، و أخذوا. ثم انقلبوا) به جمله (سکنوا) عطف شده‌اند.

»

أَکَلُوهَا: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛

«أَکَلُوهَا: فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصالش به واو است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل نصب مفعول‌به است»

«بِأَفْضَلِ‌»:

الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»

أَفْضَلِ‌: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«أَفْضَلِ‌: اسم مجرور و علامت جر آن کسره است و مضاف است»

«مَا»:

حَرْفٌ مَصْدَرِیٌّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف مصدری مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِنَائِبِ مَفْعُولٍ مُطْلَقٍ، أَیْ: أَکْلًا بِأَفْضَلِ…؛

«و جار و مجرور متعلق به نایب مفعول مطلق هستند، یعنی: خوردنی به بهترین شکل…»

«أُکِلَتْ‌»:

فِعْلٌ مَاضٍ لِلْمَجْهُولِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛

«فعل ماضی مجهول مبنی بر فتح ظاهری است»

وَ نَائِبُ الْفَاعِلِ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هِیَ؛

«و نایب فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هی» است»

وَ التَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ؛

«و تاء برای تأنیث است»

وَ الْمَصْدَرُ الْمُؤَوَّلُ

[۱۷] أَیْ: بِأَفْضَلِ أَکْلِهَا.

وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و مصدر مؤول

[۱۸] یعنی: به بهترین خوردن آن.

در محل جر به اضافه است»

وَ جُمْلَهُ «أَکَلُوهَا» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «سَکَنُوا»؛

«و جمله «أَکَلُوهَا» به جمله «سَکَنُوا» عطف شده است»

«فَحَظُوا مِنَ الدُّنْیَا بِمَا حَظِیَ بِهِ الْمُتْرَفُونَ‌»۱۵
«فَحَظُوا»:

الْفَاءُ: عَاطِفَهٌ؛

«فاء: عاطفه است»

حَظُوا: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛

«حَظُوا: فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصالش به واو است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است»

«مِنَ‌»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَ حُرِّکَ بِالْفَتْحِ مَنْعًا لِالْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ، لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است که برای جلوگیری از التقای ساکنین، با فتحه حرکت داده شده است و محلی از اعراب ندارد»

«الدُّنْیَا»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِنَائِبِ مَفْعُولٍ مُطْلَقٍ مَحْذُوفٍ، أَیْ: حَظُّوا مِنَ الدُّنْیَا…؛

«و جار و مجرور متعلق به نایب مفعول مطلق محذوف هستند، یعنی: از دنیا بهره‌مند شدند…»

«بِمَا»:

الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»

مَا: اسْمٌ مَوْصُولٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«ما: اسم موصول مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «حَظُوا»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «حَظُوا» هستند»

«حَظِیَ‌»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛

«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»

«بِهِ‌»:

الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر کسر در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «حَظِیَ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «حَظِیَ‌» هستند»

«الْمُتْرَفُونَ‌»:

فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الْوَاوُ لِأَنَّهُ جَمْعُ مُذَکَّرٍ سَالِمٌ؛

«فاعل مرفوع و علامت رفع آن واو است زیرا جمع مذکر سالم است»

وَ جُمْلَهُ «حَظِیَ‌» صِلَهُ الْمَوْصُولِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«و جمله «حَظِیَ‌» صله موصول است و محلی از اعراب ندارد»

«وَ أَخَذُوا مِنْهَا مَا أَخَذَهُ الْجَبَابِرَهُ الْمُتَکَبِّرُونَ»۱۶
«وَ أَخَذُوا»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

أَخَذُوا: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛

«أَخَذُوا: فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصالش به واو است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است»

«مِنْهَا»:

مِنْ‌: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«مِن: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أَخَذُوا»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «أَخَذُوا» هستند»

«مَا»:

اسْمٌ مَوْصُولٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛

«اسم موصول مبنی بر سکون در محل نصب مفعول‌به است»

«أَخَذَهُ‌»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛

«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل نصب مفعول‌به است»

«الْجَبَابِرَهُ‌»:

فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«الْمُتَکَبِّرُونَ‌»:

نَعْتٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الْوَاوُ؛ لِأَنَّهُ جَمْعُ مُذَکَّرٍ سَالِمٌ؛

«نعت مرفوع و علامت رفع آن واو است؛ زیرا جمع مذکر سالم است»

وَ جُمْلَهُ «أَخَذَهُ‌» صِلَهُ الْمَوْصُولِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«و جمله «أَخَذَهُ‌» صله موصول است و محلی از اعراب ندارد»

«ثُمَّ انْقَلَبُوا عَنْهَا بِالزَّادِ الْمُبَلِّغِ»۱۷
«ثُمَّ‌»:

حَرْفُ عَطْفٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف عطف مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

«انْقَلَبُوا»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛

«فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصالش به واو است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است»

«عَنْهَا»:

عَنْ‌: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«عن: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «انْقَلَبُوا»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «انْقَلَبُوا» هستند»

«بِالزَّادِ»:

الْبَاءُ

[۱۹] وَ الْبَاءُ فِی قَوْلِهِ (بِالزَّادِ الْمُبَلِّغِ) بِمَعْنَى مَعَ.

: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«باء

[۲۰] و باء در قول او (بالزاد المبلغ) به معنای «با» است.

: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»

الزَّادِ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«الزَّادِ: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛

«و جار و مجرور متعلق به حال محذوف هستند»

«الْمُبَلِّغِ‌»:

نَعْتٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«نعت مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

«وَ الْمَتْجَرِ الرَّابِحِ»۱۸
«وَ الْمَتْجَرِ»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

الْمَتْجَرِ: مَعْطُوفٌ عَلَى «الزَّادِ»: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«الْمَتْجَرِ: معطوف بر «الزَّادِ» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

«الرَّابِحِ‌»:

نَعْتٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«نعت مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

«أَصَابُوا لَذَّهَ زُهْدِ الدُّنْیَا فِی دُنْیَاهُمْ»۱۹
«أَصَابُوا»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛

«فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصالش به واو است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است»

«لَذَّهَ‌»:

مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مفعول‌به منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

«زُهْدِ»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

«الدُّنْیَا»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»

«فِی»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«دُنْیَاهُمْ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است و مضاف است»

هُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أَصَابُوا»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «أَصَابُوا» هستند»

وَ جُمْلَهُ «أَصَابُوا» حَالِیَّهٌ أَوْ اسْتِئْنَافٌ بَیَانِیٌّ؛

«و جمله «أَصَابُوا» حالیه یا استیناف بیانی است»

«وَ تَیَقَّنُوا أَنَّهُمْ جِیرَانُ اللَّهِ غَداً فِی آخِرَتِهِمْ»۲۰
«وَ تَیَقَّنُوا»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

تَیَقَّنُوا: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛

«تَیَقَّنُوا: فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصالش به واو است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است»

«أَنَّهُمْ‌»:

أَنَّ‌: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«أن: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

هُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ اسْمُ «أَنَّ‌»؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل نصب اسم «أَنَّ‌» است»

«جِیرَانُ‌»:

خَبَرُ «أَنَّ‌» مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«خبر «أَنَّ‌» مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و مضاف است»

«اللهِ‌»:

لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«لفظ جلاله مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

«غَداً»:

مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«مفعول‌فیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»

وَ الظَّرْفُ مُتَعَلِّقٌ بِجِیرَانٍ؛

«و ظرف متعلق به «جیران» است»

«فِی»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«آخِرَتِهِمْ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِجِیرَانٍ؛

«و جار و مجرور متعلق به «جیران» هستند»

وَ الْمَصْدَرُ الْمُؤَوَّلُ مِنْ «أَنَّهُمْ جِیرَانُ‌» وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ الْمَحْذُوفِ

[۲۱] أَیْ: تَیَقَّنُوا بِأَنَّهُمْ…

؛

«و مصدر مؤول از «أَنَّهُمْ جِیرَانُ‌» در محل جر به حرف جر محذوف است

[۲۲] یعنی: یقین کردند که آنها…

»

وَ جُمْلَهُ «تَیَقَّنُوا» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «أَصَابُوا»؛

«و جمله «تَیَقَّنُوا» به جمله «أَصَابُوا» عطف شده است»

«لاَ تُرَدُّ لَهُمْ دَعْوَهٌ»۲۱
«لَا»:

حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«تُرَدُّ»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ لِلْمَجْهُولِ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«فعل مضارع مجهول مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«لَهُمْ‌»:

اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

هُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «تُرَدُّ»، أَوْ بِحَالٍ مِنْ «دَعْوَهٌ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «تُرَدُّ» یا به حال از «دَعْوَهٌ‌» هستند»

وَ جُمْلَهُ «لَا تُرَدُّ» حَالِیَّهٌ؛

«و جمله «لَا تُرَدُّ» حالیه است»

«دَعْوَهٌ‌»:

نَائِبُ فَاعِلٍ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«نایب فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و دومی برای تنوین است»

«وَ لاَ یَنْقُصُ لَهُمْ نَصِیبٌ مِنْ لَذَّهٍ»۲۲
«وَ لا»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

لَا: حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لا: حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«یَنْقُصُ‌»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«لَهُمْ‌»:

اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

هُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یَنْقُصُ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «یَنْقُصُ‌» هستند»

«نَصِیبٌ‌»:

فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و دومی برای تنوین است»

«مِنْ‌»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«لَذَّهٍ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِنَعْتٍ مَحْذُوفٍ لِـ «نَصِیبٌ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به نعت محذوف برای «نَصِیبٌ‌» هستند»

وَ جُمْلَهُ «لَا یَنْقُصُ‌» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «لَا تُرَدُّ»؛

«و جمله «لَا یَنْقُصُ‌» به جمله «لَا تُرَدُّ» عطف شده است»

«فَاحْذَرُوا عِبَادَ اللَّهِ الْمَوْتَ وَ قُرْبَهُ»۲۳
«فَاحْذَرُوا»:

الْفَاءُ: فَصِیحَهٌ؛

«فاء: فصیحه است»

احْذَرُوا: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى حَذْفِ النُّونِ لِأَنَّ مُضَارِعَهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛

«احْذَرُوا: فعل امر مبنی بر حذف نون است زیرا مضارع آن از افعال خمسه است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است»

«عِبَادَ»:

مُنَادًى

[۲۳] بِحَرْفِ النِّدَاءِ الْمَحْذُوفِ.

مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«منادی

[۲۴] به حرف ندای محذوف.

منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

«اللهِ‌»:

لَفْظُ الْجَلَالَهِ مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«لفظ جلاله مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ جُمْلَهُ النِّدَاءِ اعْتِرَاضِیَّهٌ؛

«و جمله ندا، اعتراضیه است»

«الْمَوْتَ‌»:

مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«مفعول‌به منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»

«وَ قُرْبَهُ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

قُرْبَهُ‌: مَعْطُوفٌ عَلَى «الْمَوْتَ‌»: مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«قُرْبَهُ‌: معطوف بر «الْمَوْتَ‌» است: مفعول‌به منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل جر به اضافه است»

وَ جُمْلَهُ «احْذَرُوا» جَوَابُ الشَّرْطِ الْمَحْذُوفِ؛

«و جمله «احْذَرُوا» جواب شرط محذوف است»

«وَ أَعِدُّوا لَهُ عُدَّتَهُ»۲۴
«وَ أَعِدُّوا»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

أَعِدُّوا: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى حَذْفِ النُّونِ لِأَنَّ مُضَارِعَهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛

«أَعِدُّوا: فعل امر مبنی بر حذف نون است زیرا مضارع آن از افعال خمسه است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است»

«لَهُ‌»:

اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أَعِدُّوا»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «أَعِدُّوا» هستند»

«عُدَّتَهُ‌»:

مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مفعول‌به منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل جر به اضافه است»

وَ جُمْلَهُ «أَعِدُّوا» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «احْذَرُوا»؛

«و جمله «أَعِدُّوا» به جمله «احْذَرُوا» عطف شده است»

«فَإِنَّهُ یَأْتِی بِأَمْرٍ عَظِیمٍ، وَ خَطْبٍ جَلِیلٍ»۲۵
«فَإِنَّهُ‌»:

الْفَاءُ: تَعْلِیلِیَّهٌ؛

«فاء: تعلیلیه است»

إِنَّهُ‌: إِنَّ‌: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛

«إِنَّهُ‌: إِنَّ‌: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح ظاهری است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ اسْمُ «إِنَّ‌»؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل نصب اسم «إِنَّ‌» است»

«یَأْتِی»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلثِّقَلِ؛

«فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه مقدر بر آخر آن به دلیل ثقل است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»

«بِأَمْرٍ»:

الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»

أَمْرٍ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«أَمْرٍ: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است»

«عَظِیمٍ‌»:

نَعْتٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«نعت مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یَأْتِی»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «یَأْتِی» هستند»

وَ جُمْلَهُ «یَأْتِی» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرُ «إِنَّ‌»؛

«و جمله «یَأْتِی» در محل رفع خبر «إِنَّ‌» است»

وَ جُمْلَهُ «إِنَّهُ یَأْتِی» تَعْلِیلِیَّهٌ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«و جمله «إِنَّهُ یَأْتِی» تعلیلیه است و محلی از اعراب ندارد»

«وَ خَطْبٍ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

خَطْبٍ‌: مَعْطُوفٌ عَلَى «أَمْرٍ»: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«خَطْبٍ‌: معطوف بر «أَمْرٍ» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است»

«جَلِیلٍ‌»:

نَعْتٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«نعت مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است»

«بِخَیْرٍ لاَ یَکُونُ مَعَهُ شَرٌّ أَبَداً»۲۶
«بِخَیْرٍ»:

الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»

خَیْرٍ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«خَیْرٍ: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ بَدَلٌ مِنْ «بِأَمْرٍ»؛

«و جار و مجرور بدل از «بِأَمْرٍ» هستند»

«لَا»:

حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«یَکُونُ‌»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ نَاقِصٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«فعل مضارع ناقص مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«مَعَهُ‌»:

مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مفعول‌فیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل جر به اضافه است»

وَ الظَّرْفُ «مَعَهُ‌» مُتَعَلِّقٌ بِخَبَرِ «یَکُونُ‌» مُقَدَّمٍ مَحْذُوفٍ؛

«و ظرف «مَعَهُ‌» متعلق به خبر مقدم و محذوف «یَکُونُ‌» است»

«شَرٌّ»:

اسْمُ «یَکُونُ‌» مُؤَخَّرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«اسم مؤخر «یَکُونُ‌» مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و دومی برای تنوین است»

«أَبَداً»:

مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«مفعول‌فیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»

وَ الظَّرْفُ «أَبَداً» مُتَعَلِّقٌ بِنَعْتٍ مَحْذُوفٍ؛

«و ظرف «أَبَداً» متعلق به نعت محذوف است»

وَ جُمْلَهُ «لَا یَکُونُ‌» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ نَعْتٌ لِـ «خَیْرٍ»؛

«و جمله «لَا یَکُونُ‌» در محل رفع نعت برای «خَیْرٍ» است»

«أَوْ شَرٍّ لاَ یَکُونُ مَعَهُ خَیْرٌ أَبَداً»۲۷
«أَوْ»:

حَرْفُ عَطْفٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف عطف مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«شَرٍّ»:

مَعْطُوفٌ عَلَى «خَیْرٍ»: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«معطوف بر «خَیْرٍ» است: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است»

«لَا»:

حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«یَکُونُ‌»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ نَاقِصٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«فعل مضارع ناقص مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«مَعَهُ‌»:

مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مفعول‌فیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل جر به اضافه است»

وَ الظَّرْفُ «مَعَهُ‌» مُتَعَلِّقٌ بِخَبَرِ «یَکُونُ‌» مُقَدَّمٍ مَحْذُوفٍ؛

«و ظرف «مَعَهُ‌» متعلق به خبر مقدم و محذوف «یَکُونُ‌» است»

«خَیْرٌ»:

اسْمُ «یَکُونُ‌» مُؤَخَّرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«اسم مؤخر «یَکُونُ‌» مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و دومی برای تنوین است»

«أَبَداً»:

مَفْعُولٌ فِیهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«مفعول‌فیه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومی برای تنوین است»

وَ الظَّرْفُ «أَبَداً» مُتَعَلِّقٌ بِنَعْتٍ مَحْذُوفٍ؛

«و ظرف «أَبَداً» متعلق به نعت محذوف است»

وَ جُمْلَهُ «لَا یَکُونُ‌» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ نَعْتٌ؛

«و جمله «لَا یَکُونُ‌» در محل رفع نعت است»

«فَمَنْ أَقْرَبُ إِلَى الْجَنَّهِ‌ مِنْ عَامِلِهَا!»۲۸
«فَمَنْ‌»:

الْفَاءُ: فَصِیحَهٌ؛

«فاء: فصیحه است»

مَنْ‌: اسْمُ اسْتِفْهَامٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ مُبْتَدَأٌ؛

«مَنْ: اسم استفهام مبنی بر سکون در محل رفع مبتدا است»

«أَقْرَبُ‌»:

خَبَرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«خبر مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«إِلَى»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«الْجَنَّهِ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِأَفْعَلِ التَّفْضِیلِ «أَقْرَبُ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به افعل تفضیل «أَقْرَبُ‌» هستند»

«مِنْ‌»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«عَامِلِهَا»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِأَفْعَلِ التَّفْضِیلِ «أَقْرَبُ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به افعل تفضیل «أَقْرَبُ‌» هستند»

وَ جُمْلَهُ «مَنْ أَقْرَبُ‌» جَوَابُ الشَّرْطِ الْمَحْذُوفِ؛

«و جمله «مَنْ أَقْرَبُ‌» جواب شرط محذوف است»

«وَ مَنْ أَقْرَبُ إِلَى النَّارِ مِنْ عَامِلِهَا!»۲۹
«وَ مَنْ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

مَنْ‌: اسْمُ اسْتِفْهَامٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ مُبْتَدَأٌ؛

«مَنْ: اسم استفهام مبنی بر سکون در محل رفع مبتدا است»

«أَقْرَبُ‌»:

خَبَرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«خبر مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«إِلَى»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«النَّارِ»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِأَفْعَلِ التَّفْضِیلِ «أَقْرَبُ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به افعل تفضیل «أَقْرَبُ‌» هستند»

«مِنْ‌»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«عَامِلِهَا»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِأَفْعَلِ التَّفْضِیلِ «أَقْرَبُ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به افعل تفضیل «أَقْرَبُ‌» هستند»

وَ الْجُمْلَهُ مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ الِاسْتِفْهَامِ قَبْلَهَا؛

«و جمله به جمله استفهام قبل از خود عطف شده است»

«وَ أَنْتُمْ طُرَدَاءُ‌ الْمَوْتِ»۳۰
«وَ أَنْتُمْ‌»:

الْوَاوُ: حَالِیَّهٌ؛

«واو: حالیه است»

أَنْتُمْ‌: ضَمِیرٌ مُنْفَصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ مُبْتَدَأٌ؛

«أنتم: ضمیر منفصل مبنی بر سکون در محل رفع مبتدا است»

«طُرَدَاءُ‌»:

خَبَرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«خبر مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و مضاف است»

«الْمَوْتِ‌»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ الْجُمْلَهُ حَالِیَّهٌ؛

«و جمله حالیه است»

«إِنْ أَقَمْتُمْ لَهُ أَخَذَکُمْ»۳۱
«إِنْ‌»:

حَرْفُ شَرْطٍ جَازِمٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف شرط جازم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«أَقَمْتُمْ‌»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛

«فعل ماضی مبنی بر سکون به دلیل اتصالش به ضمیر رفع است»

وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ فِعْلُ الشَّرْطِ؛

«در محل جزم فعل شرط است»

وَ التَّاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و تاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل رفع فاعل است»

وَ الْمِیمُ لِلْجَمْعِ؛

«و میم برای جمع است»

«لَهُ‌»:

اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أَقَمْتُمْ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «أَقَمْتُمْ‌» هستند»

«أَخَذَکُمْ‌»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛

«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری است»

وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ جَوَابُ الشَّرْطِ؛

«در محل جزم جواب شرط است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»

کُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛

«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل نصب مفعول‌به است»

وَ جُمْلَهُ الشَّرْطِ حَالِیَّهٌ مِنْ «الْمَوْتِ‌»؛

«و جمله شرط حالیه از «الْمَوْتِ‌» است»

«وَ إِنْ فَرَرْتُمْ مِنْهُ أَدْرَکَکُمْ»۳۲
«وَ إِنْ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

إِنْ‌: حَرْفُ شَرْطٍ جَازِمٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«إن: حرف شرط جازم مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«فَرَرْتُمْ‌»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛

«فعل ماضی مبنی بر سکون به دلیل اتصالش به ضمیر رفع است»

وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ فِعْلُ الشَّرْطِ؛

«در محل جزم فعل شرط است»

وَ التَّاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و تاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل رفع فاعل است»

وَ الْمِیمُ لِلْجَمْعِ؛

«و میم برای جمع است»

«مِنْهُ‌»:

مِنْ‌: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«مِن: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «فَرَرْتُمْ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «فَرَرْتُمْ‌» هستند»

«أَدْرَکَکُمْ‌»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛

«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری است»

وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ جَوَابُ الشَّرْطِ؛

«در محل جزم جواب شرط است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هو» است»

کُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛

«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل نصب مفعول‌به است»

وَ جُمْلَهُ الشَّرْطِ مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ الشَّرْطِ قَبْلَهَا؛

«و جمله شرط به جمله شرط قبل از خود عطف شده است»

«وَ هُوَ أَلْزَمُ لَکُمْ مِنْ ظِلِّکُمْ‌»۳۳
«وَ هُوَ»:

الْوَاوُ: حَالِیَّهٌ؛

«واو: حالیه است»

هُوَ: ضَمِیرٌ مُنْفَصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ مُبْتَدَأٌ؛

«هو: ضمیر منفصل مبنی بر فتح در محل رفع مبتدا است»

«أَلْزَمُ‌»:

خَبَرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«خبر مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«لَکُمْ‌»:

اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

کُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به حرف جر است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِأَفْعَلِ التَّفْضِیلِ «أَلْزَمُ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به افعل تفضیل «أَلْزَمُ‌» هستند»

«مِنْ‌»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«ظِلِّکُمْ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

کُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِأَفْعَلِ التَّفْضِیلِ «أَلْزَمُ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به افعل تفضیل «أَلْزَمُ‌» هستند»

وَ الْجُمْلَهُ حَالِیَّهٌ؛

«و جمله حالیه است»

«الْمَوْتُ مَعْقُودٌ بِنَوَاصِیکُمْ»۳۴
«الْمَوْتُ‌»:

مُبْتَدَأٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«مبتدا مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«مَعْقُودٌ»:

خَبَرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«خبر مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و دومی برای تنوین است»

«بِنَوَاصِیکُمْ‌»:

الْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»

نَوَاصِیکُمْ‌: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلثِّقَلِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«نَوَاصِیکُمْ‌: اسم مجرور و علامت جر آن کسره مقدر بر آخر آن به دلیل ثقل است و مضاف است»

کُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِاسْمِ الْمَفْعُولِ «مَعْقُودٌ»؛

«و جار و مجرور متعلق به اسم مفعول «مَعْقُودٌ» هستند»

وَ الْجُمْلَهُ اسْتِئْنَافٌ بَیَانِیٌّ؛

«و جمله استیناف بیانی است»

«وَ الدُّنْیَا تُطْوَى مِنْ خَلْفِکُمْ»۳۵
«وَ الدُّنْیَا»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«واو: عاطفه است»

الدُّنْیَا: مُبْتَدَأٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛

«الدُّنْیَا: مبتدا مرفوع و علامت رفع آن ضمه مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»

«تُطْوَى»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ لِلْمَجْهُولِ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الْمُقَدَّرَهُ عَلَى آخِرِهِ لِلتَّعَذُّرِ؛

«فعل مضارع مجهول مرفوع و علامت رفع آن ضمه مقدر بر آخر آن به دلیل تعذر است»

وَ نَائِبُ الْفَاعِلِ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هِیَ؛

«و نایب فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً به تقدیر «هی» است»

«مِنْ‌»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«خَلْفِکُمْ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»

کُمْ‌: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«کم: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل جر به اضافه است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛

«و جار و مجرور متعلق به حال محذوف هستند»

وَ جُمْلَهُ «تُطْوَى» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرٌ؛

«و جمله «تُطْوَى» در محل رفع خبر است»

وَ جُمْلَهُ «الدُّنْیَا تُطْوَى» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «الْمَوْتُ مَعْقُودٌ»؛

«و جمله «الدُّنْیَا تُطْوَى» به جمله «الْمَوْتُ مَعْقُودٌ» عطف شده است»

«فَاحْذَرُوا نَاراً قَعْرُهَا بَعِیدٌ»۳۶
«فَاحْذَرُوا»:

الْفَاءُ: فَصِیحَهٌ؛

«فاء: فصیحه است»

احْذَرُوا: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى حَذْفِ النُّونِ لِأَنَّ مُضَارِعَهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛

«احْذَرُوا: فعل امر مبنی بر حذف نون است زیرا مضارع آن از افعال خمسه است»

وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛

«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون در محل رفع فاعل است»

وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛

«و الف، فارقه است

  راهنمای خرید:
  • همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
  • ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
  • در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.