شیعه فایل |
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۹
در حال بارگذاری
توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۹ دارای ۸۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است
شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.
لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.
توجه : در صورت مشاهده بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۹،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد
بخشی از متن پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۹ :
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۹
««نامه قبل
نامه بعد»»
فهرست
گزارش خطا
نام:
شماره موبایل :
متن پیام
ارسال
نامه ۱۹
مِنْ کِتَابٍ لَهُ (عَلَیْهِالسَّلَامُ):
«از نامههای آن حضرت (علیهالسلام):»
إِلَى بَعْضِ عُمَّالِهِ؛
«به یکی از کارگزارانش»
«أَمَّا بَعْدُ»۱
«أَمَّا»:
حَرْفُ شَرْطٍ وَإِخْبَارٍ وَتَوْکِیدٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«حرف شرط، اخبار و تأکید، مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«بَعْدُ»:
ظَرْفُ زَمَانٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ فِیهِ؛
«ظرف زمان، مبنی بر ضم و در محل نصب مفعولفیه است»
وَ الظَّرْفُ مُتَعَلِّقٌ بِفِعْلٍ مَحْذُوفٍ، وَ التَّقْدِیرُ: أَمَّا بَعْدَ قَوْلِی فَأَقُولُ؛
«و این ظرف به فعل محذوفی تعلق دارد و تقدیر آن چنین است: امّا بعد از سخنم، میگویم.»
«فَإِنَّ دَهَاقِینَ أَهْلِ بَلَدِکَ شَکَوْا مِنْکَ غِلْظَهً وَقَسْوَهً،»۲
«فَإِنَّ»:
الْفَاءُ: رَابِطَهٌ؛
«فاء: رابطه است»
إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«إنّ: حرف مشبهه بالفعل، مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد.»
«دَهَاقِینَ»:
اسْمُ «إِنَّ» مَنْصُوبٌ
[۱] دَهَاقِینُ جَمْعُ دِهْقَانٍ: مُعَرَّبٌ؛ لِأَنَّهُ اسْمٌ نَکِرَهٌ، تَلَقَّتْهُ الْعَرَبُ مِنَ الْعَجَمِ، وَ عَلَیْهِ یَکُونُ مَصْرُوفاً. قَالَ الرَّاوَنْدِیُّ: الدِّهْقَانُ مُعَرَّبٌ إِنْ جَعَلْتَ النُّونَ أَصْلِیَّهً، مِنْ قَوْلِهِمْ: تَدَهْقَنَ الرَّجُلُ، وَ لَهُ دِهْقِنْوٌ بِمَوْضِعِ کَذَا، صَرَفْتَهُ؛ لِأَنَّهُ فِعْلَالٌ، وَ إِنْ جَعَلْتَهُ مِنَ (الدَّهْقِ) لَمْ تَصْرِفْهُ؛ لِأَنَّهُ فَعْلَانُ، وَ الدَّهْقُ: الْکَسْرُ وَ الْقَطْعُ، وَ الْإِدْهَاقُ: الْمَلْؤُ وَ الْقَسْوَهُ.
وَعَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَهُوَ مُضَافٌ؛
«اسم «إِنَّ» و منصوب است
[۲] دهاقین جمع دهقان: معرب است؛ زیرا اسم نکرهای است که عربها از عجم گرفتهاند و بنابراین منصرف است. راوندی گفته است: دهقان معرب است اگر نون را اصلی بدانی، از قولشان: تدهقن الرجل، و له دهقنو بموضع کذا، در این صورت آن را منصرف میکنی؛ زیرا بر وزن فعلال است، و اگر آن را از (الدهق) بدانی، منصرفش نمیکنی؛ زیرا بر وزن فعلان است، و الدهق: شکستن و بریدن است، و الإدهاق: پر کردن و سختگیری است.
و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و مضاف است.»
«أَهْلِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَعَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَهُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه و مجرور است و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است.»
«بَلَدِکَ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَعَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَهُوَ مُضَافٌ؛
«مضافالیه و مجرور است و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»
وَالْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح است که در محل جر به اضافه واقع شده است.»
«شَکَوْا»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ لِاتِّصَالِهِ بِالْوَاوِ؛
«فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصال به واو است»
وَالْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع فاعل واقع شده است»
وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛
«و الف، فارقه است.»
«مِنْکَ»:
مِنْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«مِن: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
وَالْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مِنَ النَّکِرَهِ الْمُتَأَخِّرَهِ «غِلْظَهً»؛
«و جار و مجرور متعلق به حال از نکره متأخر «غِلْظَهً» است.»
«غِلْظَهً»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَعَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مفعولبه منصوب است و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومین فتحه برای تنوین است.»
«وَ قَسْوَهً»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
قَسْوَهً: مَعْطُوفٌ عَلَى «غِلْظَهً»: مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَعَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«قَسْوَهً: معطوف بر «غِلْظَهً» است: مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومین فتحه برای تنوین است»
وَ جُمْلَهُ «شَکَوْا» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَیْرُ «إِنَّ»؛
«و جمله «شَکَوْا» در محل رفع، خبر «إِنَّ» است»
وَ جُمْلَهُ «إِنَّ دَهَاقِینَ…» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ جَوَابُ الشَّرْطِ الْمَحْذُوفِ؛
«و جمله «إِنَّ دَهَاقِینَ…» در محل جزم، جواب شرط محذوف است»
وَ جُمْلَهُ «أَمَّا بَعْدُ…» ابْتِدَائِیَّهٌ؛
«و جمله «أَمَّا بَعْدُ…» ابتدائیه است.»
«وَ احْتِقَارًا وَ جَفْوَهً،»۳
«وَ احْتِقَارًا»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
احْتِقَارًا: مَعْطُوفٌ عَلَى «غِلْظَهً»: مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«احْتِقَارًا: معطوف بر «غِلْظَهً» است: مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومین فتحه برای تنوین است.»
«وَ جَفْوَهً»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
جَفْوَهً: مَعْطُوفٌ عَلَى «غِلْظَهً»: مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«جَفْوَهً: معطوف بر «غِلْظَهً» است: مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومین فتحه برای تنوین است.»
«وَنَظَرْتُ فَلَمْ أَرَهُمْ أَهْلًا لِأَنْ یُدْنَوْا لِشِرْکِهِمْ،»۴
«وَنَظَرْتُ»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
نَظَرْتُ: فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لِاتِّصَالِهِ بِضَمِیرِ الرَّفْعِ؛
«نَظَرْتُ: فعل ماضی مبنی بر سکون به دلیل اتصال به ضمیر رفع است»
وَالتَّاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ فَاعِلٌ؛
«و تاء: ضمیر متصل مبنی بر ضم است که در محل رفع فاعل واقع شده است»
وَ جُمْلَهُ «نَظَرْتُ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «شَکَوْا»؛
«و جمله «نَظَرْتُ» معطوف بر جمله «شَکَوْا» است.»
«فَلَمْ»:
الْفَاءُ: عَاطِفَهٌ؛
«فاء: عاطفه است»
لَمْ: حَرْفُ نَفْیٍ وَ جَزْمٍ وَقَلْبٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لَم: حرف نفی، جزم و قلب، مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«أَرَهُمْ»
[۳] (فَلَمْ أَرَهُمْ) أَرَ، فِعْلٌ لِلْمُتَکَلِّمِ وَحْدَهُ مَجْزُومٌ بِلَمْ، أَصْلُهُ أَرْأَى مِنْ رَأَى، یَرْأَى لَکِنَّ الْهَمْزَهَ هَذِهِ لَا تُسْتَعْمَلُ فِی غَیْرِ الْمَاضِی، وَ یُقَالُ: یَرَى فَالْمُتَکَلِّمُ وَحْدَهُ أَرَى، وَ إِذَا أُسْقِطَتْ لَامُهُ بِالْجَازِمَهِ صَارَ أَرَ، قَالَ تَعَالَى:
(أَ لَمْ تَرَ کَیْفَ فَعَلَ رَبُّکَ بِأَصْحابِ اَلْفِیلِ)
الفیل/سوره۱۰۵، الآیه۱. ، وَ الْأَمْرُ مِنْهُ: رَ، رَیَا، رَوْا، رَیْ، رَیَا، رَیْنَ، وَ قَدْ یُسْتَعْمَلُ غَیْرُ الْمَاضِی عَلَى الْأَصْلِ، وَ الْمَاضِی عَلَى غَیْرِ الْأَصْلِ لِلضَّرُورَهِ، کَقَوْلِهِ: وَ مَنْ یَتَمَلَّى الْعَیْشَ یَرْأَى وَ یَسْمَعُ، وَ قَوْلِ آخَرَ: صَاحِ هَلْ رَیْتَ أَوْ سَمِعْتَ بِرَاعٍ.
[۴] (فلم أرهم) أر، فعل برای متکلم وحده مجزوم به لم است، اصل آن أرأی از رأی، یرأی است اما این همزه در غیر ماضی به کار نمیرود، و گفته میشود: یری پس متکلم وحده أری است، و هنگامی که لام الفعل آن با جازمه حذف شود، أر میشود، خداوند متعال فرموده است:
(أَ لَمْ تَرَ کَیْفَ فَعَلَ رَبُّکَ بِأَصْحابِ اَلْفِیلِ)
فیل/سوره۱۰۵، آیه۱. ، و امر از آن: رَ، رَیَا، رَوْا، رَیْ، رَیَا، رَیْنَ است، و گاهی غیر ماضی بر اصل، و ماضی بر غیر اصل برای ضرورت شعری به کار میرود، مانند قول شاعر: و من یتملّی العیش یرأی و یسمع، و قول دیگری: صاح هل ریت أو سمعت براع.
:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ حَذْفُ حَرْفِ الْعِلَّهِ؛
«فعل مضارع مجزوم است و علامت جزم آن حذف حرف عله است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنَا؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوبی است که تقدیر آن «أنا» است»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛
«هُمْ: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است.»
«أَهْلًا»:
مَفْعُولٌ بِهِ ثَانٍ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ، وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مفعولبه دوم و منصوب است و علامت نصب آن فتحه ظاهری است و دومین فتحه برای تنوین است.»
«لِأَنْ»:
اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
أَنْ: حَرْفُ نَصْبٍ مَصْدَرِیٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«أن: حرف نصب مصدری مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«یُدْنَوْا»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ لِلْمَجْهُولِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ حَذْفُ النُّونِ؛ لِأَنَّهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛
«فعل مضارع مجهول و منصوب است و علامت نصب آن حذف نون است؛ زیرا از افعال خمسه است»
وَ الْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ نَائِبُ فَاعِلٍ؛
«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع نائب فاعل واقع شده است»
وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛
«و الف، فارقه است»
وَ الْمَصْدَرُ الْمُؤَوَّلُ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛
«و مصدر مؤول در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِ «أَهْلًا»؛
«و جار و مجرور متعلق به «أَهْلًا» است.»
«لِشِرْکِهِمْ»:
اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ وَتَعْلِیلٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر و تعلیل مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
شِرْکِهِمْ: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ، وَهُوَ مُضَافٌ؛
«شِرْکِهِمْ: اسم مجرور است و علامت جر آن کسره ظاهری است و مضاف است»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«هُمْ: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور متعلق به حال محذوف است»
وَ جُمْلَهُ «لَمْ أَرَهُمْ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «نَظَرْتُ»؛
«و جمله «لَمْ أَرَهُمْ» معطوف بر جمله «نَظَرْتُ» است.»
«وَلَا أَنْ یُقْصَوْا وَیُجْفَوْا لِعَهْدِهِمْ،»۵
«وَلَا»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
لَا: حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«لا: حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«أَنْ»:
حَرْفُ نَصْبٍ مَصْدَرِیٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛
«أن: حرف نصب مصدری مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«یُقْصَوْا»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ لِلْمَجْهُولِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ حَذْفُ النُّونِ؛ لِأَنَّهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛
«فعل مضارع مجهول و منصوب است و علامت نصب آن حذف نون است؛ زیرا از افعال خمسه است»
وَالْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ نَائِبُ فَاعِلٍ؛
«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع نائب فاعل واقع شده است»
وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛
«و الف، فارقه است»
وَ الْجُمْلَهُ مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «أَنْ یُدْنَوْا»؛
«و این جمله معطوف بر جمله «أَنْ یُدْنَوْا» است.»
«وَیُجْفَوْا»:
الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
یُجْفَوْا: فِعْلٌ مُضَارِعٌ لِلْمَجْهُولِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ حَذْفُ النُّونِ لِأَنَّهُ مِنَ الْأَفْعَالِ الْخَمْسَهِ؛
«یُجْفَوْا: فعل مضارع مجهول و منصوب است و علامت نصب آن حذف نون است زیرا از افعال خمسه است»
وَالْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ نَائِبُ فَاعِلٍ؛
«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع نائب فاعل واقع شده است»
وَ الْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛
«و الف، فارقه است»
وَ الْجُمْلَهُ مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «أَنْ یُقْصَوْا»؛
«و این جمله معطوف بر جمله «أَنْ یُقْصَوْا» است.»
«لِعَهْدِهِمْ»:
اللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ وَتَ
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
