شیعه فایل |
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۸
در حال بارگذاری
توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۸ دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است
شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.
لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.
توجه : در صورت مشاهده بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۸،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد
بخشی از متن پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۸ :
پاورپوینت کامل اِعراب نامه ۱۸
««نامه قبل
نامه بعد»»
فهرست
گزارش خطا
نام:
شماره موبایل :
متن پیام
ارسال
نامه ۱۸
مِنْ کِتَابٍ لَهُ (عَلَیْهِالسَّلَامُ):
«از نامههای آن حضرت (علیهالسلام):»
إِلَى عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ وَ هُوَ عَامِلُهُ عَلَى اَلْبَصْرَهِ؛
«به عبدالله بن عباس در حالی که کارگزار او بر بصره بود.»
«وَ اِعْلَمْ أَنَّ اَلْبَصْرَهَ مَهْبِطُ إِبْلِیسَ،»۱
«وَ اعْلَمْ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ
[۱] وَ اَلنَّصُّ: أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ خَیْرَ اَلنَّاسِ عِنْدَ اَللَّهِ غَداً أَعْلَمُهُمْ بِطَاعَتِهِ فِیمَا عَلَیْهِ وَ لَهُ، وَ أَقْوَلُهُمْ بِالْحَقِّ وَ إِنْ کَانَ مُرّاً، أَلَا وَ إِنَّهُ بِالْحَقِّ قَامَتِ اَلسَّمَاوَاتُ… وَ لْیَکُنْ حُکْمُکَ وَاحِداً وَ طَرِیقَتُکَ مُسْتَقِیمَهً، وَ اِعْلَمْ أَنَّ اَلْبَصْرَهَ…
؛
«واو: عاطفه است
[۲] و متن چنین است: اما بعد، به راستی که بهترین مردم نزد خداوند در فردا، داناترینشان به طاعت او در آنچه بر عهده او و برای اوست، و گویندهترینشان به حق هرچند تلخ باشد، آگاه باش که به راستی آسمانها به حق برپا شدهاند… و باید حکم تو یکسان و راه و روش تو مستقیم باشد، و بدان که بصره…
»
اِعْلَمْ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ اَلظَّاهِرِ؛
«اعلم: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوباً تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوبی در آن است که تقدیرش «أنت» است.»
«أَنَّ»:
حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد.»
«الْبَصْرَهَ»:
اِسْمُ «أَنَّ» مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ اَلْفَتْحَهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«اسم «أَنَّ» منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است.»
«مَهْبِطُ»:
خَبَرُ «أَنَّ» مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«خبر «أَنَّ» مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است.»
«إِبْلِیسَ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْفَتْحَهُ؛ لِأَنَّهُ مَمْنُوعٌ مِنَ اَلصَّرْفِ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن فتحه است؛ زیرا ممنوع از صرف است.»
«وَ مَغْرِسُ اَلْفِتَنِ،»۲
«وَ مَغْرِسُ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
مَغْرِسُ: مَعْطُوفٌ عَلَى «مَهْبِطُ»: خَبَرٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مَغْرِسُ: معطوف بر «مَهْبِطُ»: خبر مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است.»
«الْفِتَنِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْکَسْرَهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ جُمْلَهُ «أَنَّ الْبَصْرَهَ مَهْبِطُ» سَدَّتْ مَسَدَّ مَفْعُولَیِ «اعْلَمْ»؛
«و جمله «أَنَّ الْبَصْرَهَ مَهْبِطُ» جای دو مفعولِ «اعْلَمْ» را گرفته است»
وَ جُمْلَهُ «اعْلَمْ» اِبْتِدَائِیَّهٌ؛
«و جمله «اعْلَمْ» ابتدائیه است.»
«فَحَادِثْ أَهْلَهَا بِالْإِحْسَانِ إِلَیْهِمْ،»۳
«فَحَادِثْ»:
اَلْفَاءُ: فَصِیحَهٌ؛
«فاء: فصیحه است»
حَادِثْ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ اَلظَّاهِرِ؛
«حَادِثْ: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوباً تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوبی در آن است که تقدیرش «أنت» است.»
«أَهْلَهَا»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ اَلْفَتْحَهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ اَلْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و هاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است.»
«بِالإِحْسَانِ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
اَلْإِحْسَانِ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْکَسْرَهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«اَلْإِحْسَانِ: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»
وَ اَلْجَارُّ وَ اَلْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِنَائِبِ مَفْعُولٍ مُطْلَقٍ، أَیْ: حَدِیثاً بِالْإِحْسَانِ، أَوْ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور متعلق به نائب مفعول مطلق، یعنی: حدیثاً بالإحسان، یا به حال محذوف هستند.»
«إِلَیْهِمْ»:
إِلَى: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«إلی: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ اَلْجَرِّ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ اَلْجَارُّ وَ اَلْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْمَصْدَرِ «الإِحْسَانِ»؛
«و جار و مجرور متعلق به مصدر «الإِحْسَانِ» هستند»
وَ جُمْلَهُ «حَادِثْ» جَوَابُ اَلشَّرْطِ اَلْمَحْذُوفِ؛
«و جمله «حَادِثْ» جواب شرط محذوف است.»
«وَ اُحْلُلْ عُقْدَهَ اَلْخَوْفِ عَنْ قُلُوبِهِمْ.»۴
«وَ احْلُلْ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
اُحْلُلْ: فِعْلُ أَمْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ اَلظَّاهِرِ؛
«احلل: فعل امر مبنی بر سکون ظاهری است»
وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوباً تَقْدِیرُهُ: أَنْتَ؛
«و فاعل آن ضمیر مستتر وجوبی در آن است که تقدیرش «أنت» است.»
«عُقْدَهَ»:
مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ اَلْفَتْحَهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«مفعولبه منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است.»
«الْخَوْفِ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْکَسْرَهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است.»
«عَنْ»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«قُلُوبِهِمْ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْکَسْرَهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»
وَ اَلْجَارُّ وَ اَلْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «احْلُلْ»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «احْلُلْ» هستند»
وَ جُمْلَهُ «احْلُلْ» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «حَادِثْ»؛
«و جمله «احْلُلْ» معطوف بر جمله «حَادِثْ» است.»
«وَ قَدْ بَلَغَنِی تَنَمُّرُکَ لِبَنِی تَمِیمٍ،»۵
«وَ قَدْ»:
اَلْوَاوُ: اِسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«واو: استئنافیه است»
قَدْ: حَرْفُ تَحْقِیقٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«قد: حرف تحقیق مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«بَلَغَنِی»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ اَلظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است»
وَ اَلنُّونُ لِلْوِقَایَهِ؛
«و نون برای وقایه است»
وَ اَلْیَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبِ مَفْعُولٍ بِهِ؛
«و یاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب مفعولبه واقع شده است.»
«تَنَمُّرُکَ»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ اَلْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح است که در محل جر به اضافه واقع شده است.»
«لِبَنِی»:
اَللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
بَنِی: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْیَاءُ؛ لِأَنَّهُ مُلْحَقٌ بِجَمْعِ اَلْمُذَکَّرِ اَلسَّالِمِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«بنی: اسم مجرور و علامت جر آن یاء است؛ زیرا ملحق به جمع مذکر سالم است و مضاف است.»
تَمِیمٍ:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْکَسْرَهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ اَلثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است»
وَ اَلْجَارُّ وَ اَلْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْمَصْدَرِ «تَنَمُّرُکَ»؛
«و جار و مجرور متعلق به مصدر «تَنَمُّرُکَ» هستند»
وَ جُمْلَهُ «بَلَغَنِی» اِسْتِئْنَافِیَّهٌ؛
«و جمله «بَلَغَنِی» استئنافیه است.»
«وَ غِلْظَتُک عَلَیْهِمْ،»۶
«وَ غِلْظَتُکَ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
غِلْظَتُکَ: مَعْطُوفٌ عَلَى «تَنَمُّرُکَ»: فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«غلظتک: معطوف بر «تَنَمُّرُکَ»: فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»
وَ اَلْکَافُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛
«و کاف: ضمیر متصل مبنی بر فتح است که در محل جر به اضافه واقع شده است.»
«عَلَیْهِمْ»:
عَلَى: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«علی: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ اَلْجَرِّ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ اَلْجَارُّ وَ اَلْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْمَصْدَرِ «غِلْظَتُکَ»؛
«و جار و مجرور متعلق به مصدر «غِلْظَتُکَ» هستند.»
«وَ إِنَّ بَنِی تَمِیمٍ لَمْ یَغِبْ لَهُمْ نَجْمٌ إِلاَّ طَلَعَ لَهُمْ آخَرُ،»۷
«وَ إِنَّ»:
اَلْوَاوُ: حَالِیَّهٌ
[۳] قَوْلُهُ عَلَیْهِ اَلسَّلَامُ: (وَ إِنَّ بَنِی تَمِیمٍ) اَلْوَاوُ هُنَا (وَاوُ اَلْحَالِ) وَ لِذَا یَجِبُ أَنْ تُکْسَرَ إِنَّ فِی اَلْمَقَامِ: لِأَنَّ وُقُوعَ (إِنَّ) بَعْدَ وَاوِ اَلْحَالِ مِنَ اَلْمَوَاضِعِ اَلتِّسْعَهِ اَلَّتِی یَجِبُ کَسْرُهَا کَمَا تَقَرَّرَ فِی اَلنَّحْوِ، وَ هَذَا نَحْوُ قَوْلِهِ تَعَالَى:
(کَما أَخْرَجَکَ رَبُّکَ مِنْ بَیْتِکَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّ فَرِیقاً مِنَ اَلْمُؤْمِنِینَ لَکارِهُونَ)
الأنفال/سوره۸، الآیه۵. وَ قَالَ أَبُو اَلْبَقَاءِ یَعِیشُ بْنُ عَلِیٍّ فِی تَفْسِیرِهِ اَلتِّبْیَانِ فِی إِعْرَابِ اَلْقُرْآنِ: اَلْوَاوُ هُنَا – یَعْنِی فِی قَوْلِهِ تَعَالَى
(وَ إِنَّ فَرِیقاً)
: لِلْحَالِ، وَ فِی تَفْسِیرِ اَلْجَلَالَیْنِ، وَ اَلنَّیْسَابُورِیِّ، وَ اَلْبَیْضَاوِیِّ قَوْلُهُ تَعَالَى:
(وَ إِنَّ فَرِیقاً مِنَ اَلْمُؤْمِنِینَ لَکارِهُونَ)
فِی مَوْضِعِ اَلْحَالِ، أَیْ: کَمَا أَخْرَجَکَ فِی حَالِ کَرَاهَتِهِمْ.
؛
«واو: حالیه است
[۴] سخن او (علیهالسلام): (وَ إِنَّ بَنِی تَمِیمٍ) واو در اینجا (واو حالیه) است و به همین دلیل باید «إِنَّ» در این مقام مکسور باشد: زیرا وقوع «إِنَّ» بعد از واو حالیه از جمله نُه موردی است که کسر آن واجب است همانطور که در نحو مقرر شده است، و این مانند قول خدای تعالی است:
(کَما أَخْرَجَکَ رَبُّکَ مِنْ بَیْتِکَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّ فَرِیقاً مِنَ اَلْمُؤْمِنِینَ لَکارِهُونَ)
الأنفال/سوره۸، الآیه۵. و ابوالبقاء یعیش بن علی در تفسیرش التبیان فی اعراب القرآن گفته است: واو در اینجا – یعنی در قول خدای تعالی
(وَ إِنَّ فَرِیقاً)
: برای حال است، و در تفسیر جلالین، و نیشابوری، و بیضاوی قول خدای تعالی:
(وَ إِنَّ فَرِیقاً مِنَ اَلْمُؤْمِنِینَ لَکارِهُونَ)
در موضع حال است، یعنی: همانطور که تو را در حال کراهتشان بیرون آورد.
»
إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«إن: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد.»
«بَنِی»:
اِسْمُ «إِنَّ» مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ اَلْیَاءُ؛ لِأَنَّهُ مُلْحَقٌ بِجَمْعِ اَلْمُذَکَّرِ اَلسَّالِمِ، وَ هُوَ مُضَافٌ؛
«اسم «إِنَّ» منصوب و علامت نصب آن یاء است؛ زیرا ملحق به جمع مذکر سالم است و مضاف است.»
«تَمِیمٍ»:
مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْکَسْرَهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ اَلثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«مضافالیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است.»
«لَمْ»:
حَرْفُ نَفْیٍ وَ جَزْمٍ وَ قَلْبٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«حرف نفی، جزم و قلب مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«یَغِبْ»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ اَلسُّکُونُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«فعل مضارع مجزوم و علامت جزم آن سکون ظاهری است.»
«لَهُمْ»:
اَللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ اَلْجَرِّ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ اَلْجَارُّ وَ اَلْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ مِنَ اَلنَّکِرَهِ اَلْمُتَأَخِّرَهِ؛
«و جار و مجرور متعلق به حال محذوف از نکره متأخر هستند.»
«نَجْمٌ»:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ اَلثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است و دومی برای تنوین است.»
«إِلَّا»:
حَرْفُ اِسْتِثْنَاءٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«حرف استثناء مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«طَلَعَ»:
فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ اَلظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ؛
«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری در آخر آن است.»
«لَهُمْ»:
اَللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ اَلْجَرِّ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ اَلْجَارُّ وَ اَلْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ مِنَ اَلنَّکِرَهِ اَلْمُتَأَخِّرَهِ؛
«و جار و مجرور متعلق به حال محذوف از نکره متأخر هستند.»
«آخَرُ»
[۵] آخَرُ نَعْتٌ لِمَحْذُوفٍ، أَیْ: نَجْمٌ آخَرُ.
[۶] «آخر» نعت برای محذوف است، یعنی: نجمٌ آخر.
:
فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ اَلضَّمَّهُ اَلظَّاهِرَهُ؛
«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است.»
وَ جُمْلَهُ «إِنَّ بَنِی تَمِیمٍ لَمْ یَغِبْ» حَالِیَّهٌ؛
«و جمله «إِنَّ بَنِی تَمِیمٍ لَمْ یَغِبْ» حالیه است.»
«وَ إِنَّهُمْ لَمْ یُسْبَقُوا بِوَغْمٍ فِی جَاهِلِیَّهٍ وَ لاَ إِسْلاَمٍ،»۸
«وَ إِنَّهُمْ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
إِنَّهُمْ: إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«إنهم: إن: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبِ اِسْمِ «إِنَّ»؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب اسم «إِنَّ» واقع شده است.»
«لَمْ»:
حَرْفُ نَفْیٍ وَ جَزْمٍ وَ قَلْبٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«حرف نفی، جزم و قلب مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«یُسْبَقُوا»:
فِعْلٌ مُضَارِعٌ لِلْمَجْهُولِ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ حَذْفُ اَلنُّونِ لِأَنَّهُ مِنَ اَلْأَفْعَالِ اَلْخَمْسَهِ؛
«فعل مضارع مجهول مجزوم و علامت جزم آن حذف نون است زیرا از افعال خمسه است»
وَ اَلْوَاوُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ رَفْعِ نَائِبِ فَاعِلٍ؛
«و واو: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل رفع نائب فاعل واقع شده است»
وَ اَلْأَلِفُ فَارِقَهٌ؛
«و الف فارقه است.»
«بِوَغْمٍ»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
وَغْمٍ: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْکَسْرَهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ اَلثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«وغم: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است»
وَ اَلْجَارُّ وَ اَلْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یُسْبَقُوا»؛
«و جار و مجرور متعلق به فعل «یُسْبَقُوا» هستند»
وَ جُمْلَهُ «لَمْ یُسْبَقُوا» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعِ خَبَرِ «إِنَّهُمْ»؛
«و جمله «لَمْ یُسْبَقُوا» در محل رفع، خبر «إِنَّهُمْ» است»
وَ جُمْلَهُ «إِنَّهُمْ لَمْ یسبقوا» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «إِنَّ بَنِی تَمِیمٍ لَمْ یَغِبْ»؛
«و جمله «إِنَّهُمْ لَمْ یسبقوا» معطوف بر جمله «إِنَّ بَنِی تَمِیمٍ لَمْ یَغِبْ» است.»
«فِی»:
حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«جَاهِلِیَّهٍ»:
اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْکَسْرَهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ اَلثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است»
وَ اَلْجَارُّ وَ اَلْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِنَعْتٍ مَحْذُوفٍ لِ «وَغْمٍ»؛
«و جار و مجرور متعلق به نعت محذوف برای «وَغْمٍ» هستند.»
«وَ لا»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
لَا: حَرْفُ نَفْیٍ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«لا: حرف نفی مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد.»
«إِسْلامٍ»:
مَعْطُوفٌ عَلَى «جَاهِلِیَّهٍ»: اِسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ اَلْکَسْرَهُ اَلظَّاهِرَهُ، وَ اَلثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛
«معطوف بر «جَاهِلِیَّهٍ»: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است و دومی برای تنوین است.»
«وَ إِنَّ لَهُمْ بِنَا رَحِماً مَاسَّهً،»۹
«وَ إِنَّ»:
اَلْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛
«واو: عاطفه است»
إِنَّ: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«إن: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد.»
«لَهُمْ»:
اَللَّامُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«لام: حرف جر مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»
هُمْ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ اَلْجَرِّ؛
«هم: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»
وَ اَلْجَارُّ وَ اَلْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِخَبَرِ «إِنَّ» مُقَدَّمٍ مَحْذُوفٍ؛
«و جار و مجرور متعلق به خبر مقدم محذوف «إِنَّ» هستند.»
«بِنَا»:
اَلْبَاءُ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلْکَسْرِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ اَلْإِعْرَابِ؛
«باء: حرف جر مبنی بر کسر است و محلی از اعراب ندارد»
وَ اَلنَّا: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى اَلسُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ اَلْجَرِّ؛
«و نا: ضمیر
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
